Πέμπτη , 30 Μαΐου 2024
Breaking News

Phlomis fruticosa/Φλομίς η θαμνώδης- η γνωστή μας και πανταχού παρούσα ασφάκα

Η ασφάκα – Φλωμίς η θαμνώδης/Phlomis fruticosa, είναι ένα πασίγνωστος θάμνος σε όλες σχεδόν τις περιοχές της χώρας μας! Το...
Περισσότερα
Phlomis fruticosa/Φλομίς η θαμνώδης- η γνωστή μας και πανταχού παρούσα ασφάκα

Βότανα του Πλανήτη μας – Rudbeckia hirta

Rudbeckia hirta – το κίτρινο coneflower που λικνίζεται στον άνεμο… Rudbeckia hirta και είναι ένα πανέμορφο ανθοφόρο φυτό της οικογένειας Asteraceae,...
Περισσότερα
Βότανα του Πλανήτη μας – Rudbeckia hirta

Βότανα για τη θεραπεία των ουλών

Η υπερτροφική ουλή είναι μια επιπλοκή της επούλωσης του τραύματος και έχει υψηλό ποσοστό υποτροπής που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές...
Περισσότερα
Βότανα για τη θεραπεία των ουλών

Σαν ποίημα, σαν μύθος και πάλι για το αγριοράδικο

Ο μύθος λέει ότι όταν ο Θεός έριξε τα λουλούδια στη γη τους είπε “διαλέξετε το χρώμα που θέλετε να...
Περισσότερα
Σαν ποίημα, σαν μύθος και πάλι για το αγριοράδικο

Η εμπειρία του μήνα του μέλιτος/των χαρούμενων και ευδαιμόνων στιγμών της ζωής μας, είναι το κορυφαίο ελιξίριο ζωής της Φύσης.

…σχεδόν όλοι μπορούμε να θυμηθούν κάποια φορά που είμασταν “τρελά ερωτευμένοι”. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκπληκτικής περιόδου της ζωής...
Περισσότερα
Η εμπειρία του μήνα του μέλιτος/των χαρούμενων και ευδαιμόνων στιγμών της ζωής μας, είναι το κορυφαίο ελιξίριο ζωής της Φύσης.

hoʻoponopono, μια αρχαία χαβανέζικη πρακτική θεραπείας.

Είμαστε το άθροισμα των εμπειριών μας, που σημαίνει ότι είμαστε επιβαρυμένοι από το παρελθόν μας.  Όταν βιώνουμε άγχος ή φόβο...
Περισσότερα
hoʻoponopono, μια αρχαία χαβανέζικη πρακτική θεραπείας.

Πώς γίνεται το πότισμα του αμπελιού

Κάθε πότε ποτίζουμε το και ποιο είναι το κατάλληλο σύστημα ποτίσματος;Η απαιτεί αρκετές γνώσεις και εμπειρία από τον αμπελουργό σε...
Περισσότερα
Πώς γίνεται το πότισμα του αμπελιού

όταν με ρώτησαν είπα – Τα βότανα είναι η γέφυρα μεταξύ της φύσης και της δικής μας θεραπείας.

Tα συναντάμε παντού, ακόμα και μέσα στις πολύβουες πόλεις που ζούμε!!! Bρίσκονται κάτω από τα πόδια μας και ξεπετάγονται ακόμα...
Περισσότερα
όταν με ρώτησαν είπα – Τα βότανα είναι η γέφυρα μεταξύ της φύσης και της δικής μας θεραπείας.

όταν με ρώτησαν είπα – “Είναι ένας σπόρος που πέφτει από ψηλά για να τον γαλουχήσει η γη…”

Είσαι ένας σπόρος που πέφτει από ψηλά για να σε γαλουχήσει η Γη και να μεγαλώσεις και να θεριέψεις και...
Περισσότερα
όταν με ρώτησαν είπα – “Είναι ένας σπόρος που πέφτει από ψηλά για να τον γαλουχήσει η γη…”

Ραφιολέπις: Ένας χαμηλός θάμνος με όμορφα λουλούδια

Ένα εντυπωσιακός καλλωπιστικός θάμνος με πυκνό γυαλιστερό φύλλωμα και πανέμορφα λουλούδια που φυτεύεται συχνά σε κήπους και μπαλκόνια είναι η...
Περισσότερα
Ραφιολέπις: Ένας χαμηλός θάμνος με όμορφα λουλούδια

Επετειακά: Καραϊσκάκης-Θοδωρής

Γεώργιος ΚαραϊσκάκηςΛέγεται ότι χτυπήθηκε από φιλικό χέρι (χωρίς ποτέ να διευκρινιστεί) ότι είδε ποιός τον βάρεσε και τα τελευταία του λόγια του αθυρόστομου Καραϊσκάκη ήταν: “αν γίνω καλά θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε εάν ψοφήσω κλάστε μου το μπούτσο “
Εκείνος, όμως, από τούς αρχηγούς του ’21 που χαρακτηριζόταν περισσότερο απ’ όλους για την ανεξέλεγκτη γλώσσα του ήταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ορεσίβιος και αδρός, άνθρωπος που έζησε μέχρι τέλους της ζωής του τη φτηνή ειρωνεία όσων ήθελαν να θυμούνται πως ήταν «ο μούλος» «γιος της καλογριάς», βρήκε διέξοδο, για να ξεπεράσει την οργή του και να επιβληθεί σ’ ένα δύσκολο γι’ αυτόν κοινωνικό περιβάλλον, στον παραληρηματικό Βωμολοχικό λόγο.
Η Βωμολοχία του ήταν τόσο συνεχής και έντονη που οι συναγωνιστές του χρειάστηκε να αποδεχθούν το ελάττωμα του αυτό ως «χούι», προκειμένου να μπορέσουν να συνυπάρχουν και να συμπολεμούν μαζί του.Η αυτοσυγκράτηση αυτή δεν επιτυγχανόταν, πάντως, απ’ όλους τούς συμπολεμιστές του και σ’ όλες τις περιστάσεις. Να πώς απαντά ο Καραϊσκάκης στην πρόταση συμφιλίωσης που του στέλνει στα 1824 με επιστολή ο οπλαρχηγός της Ρούμελης Ν. Στορνάρης:

«Γενναιότατε αδελφέ καπ. Νικόλα, …είδα όσα με γράφεις. Έχει και τουμπλέκια [τουρκικά όργανα του ιππικού] ο πούτζος μου, έχει και τρουμπέτες [ελληνικά όργανα]. Όποια θέλω από τα δυο θα μεταχειρισθώ…». Η ανταπάντηση ήρθε στο ίδιο κλίμα: «Επειδή έχεις και τουμπλέκια και τρουμπέτες βάστα, λοιπόν, διότι ο πούτζος μας και με τουμπλέκια και με τρουμπέτες θέλει σε κυνηγήσει…».Πραγματικό, όμως, ρεσιτάλ ύβρεων απίστευτης σύλληψης και γλαφυρότητας περίμενε τους Οθωμανούς συνομιλητές του, όταν αυτοί έρχονταν σε επαφές μαζί του σε περιόδους που ο Καραϊσκάκης δεν βρισκόταν στις συνηθισμένες μέχρι το 1825 γι’ αυτόν συνδιαλλαγές μαζί τους για να κρατήσει το αρματολίκι των Αγράφων.
Έτσι, στα 1823 ο Καραϊσκάκης λέει απευθυνόμενος στον απεσταλμένο του αρχηγού του τουρκικού στρατεύματος των Τρικάλων Σιλιχτάρ Μπόδα: «Έλα, σκατότουρκε… έλα Εβραίε, απεσταλμένε από τους γύφτους έλα ν’ ακούσεις τα κερατά σας, -γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Τι θαρεύσετε κερατάδες… Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε “από ημάς” συνθήκην με “έναν” κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα!» (αντιγραφή από το Ε της Ελευθεροτυπίας )Κάποτε στα χρόνια του εμφυλίου τον πέρασαν απο δίκη:
…και όταν εκείνος αρματωμένος παρουσιάστηκε μπροστά τους για να δικαστεί τους είπε:
«Γιατί μωρέ με φέρατε εδώ; Ποιο παράνομο έκανα;» Εκείνοι κίτρινοι από ντροπή σαν είδαν την περήφανεια του, δειλά του είπαν: «Για τη γλώσσα σου θα σε δικάσουμε Καραϊσκάκη».
Τότε εκείνος απήντησε: «Φτου σας μωρέ, γιατί αν με δικάσετε για τη γλώσσα μου, εφτά ζωές να είχα, δεν θα τη γλύτωνα. Το έχω χούϊ μωρέ. Δεν είμαι όμως κακός Έλληνας εγώ».Τότε ένας δικαστής του είπε: «Καραϊσκάκη σου είπαμε να το κόψεις αυτό το χούϊ».
Και ο Καραϊσκάκης απάντησε: «Κυρ – Πάνο είσαι περίπου 70 χρονών. Σου έχω πεί πολλές φορές να κόψεις το χούϊ που έχεις να γκαστρώνεις τις τσούπρες. Εσύ όμως δεν τόκοψες». Και συνέχισε: «Εσείς μωρέ δεν βλέπετε τις προστυχιές που κάνετε με τους αγάδες και τους μπέηδες;» Έκανε μεταβολή και έφυγε.
Η δίκη γελοιοποιήθηκε αλλά απόφαση έβγαλε. Να πως αναφέρεται στα Ελληνικά Χρονικά. (Είχαν βάλει την χερούκλα τους ο Μαυροκορδάτος και ο Γιάννης ο Ράγκος) .«Ο Καραϊσκάκης είχε κρυφήν ανταπόκοισιν με τους εχθρούς της πίστεως και της πατρίδος από τον Ομέρ πασάν εζήτησε μπουγιουρντί δια να γίνει καπετάνιος των Αγράφων. Υπόσχετο εις τον εχθρόν να πιάσει την Τατάραιναν (το μοναστήρι της Τατάρνας) με χιλίους στρατιώτας και ευμβούλευε να έβγη ο αποστάτης Βαρνακιώτης μαζί με χιλίους εις το Ξηρόμερον; «υπέσχετο εις τον εχθρόν να τραβήξη προς εαυτόν στρατηγούς και χιλιάρχους Έλληνας εναντίον της πατρίδος.» Λόγια του
– Ήταν στα 1823. Ύστερα απ τη μάχη στο Κεφαλόβρυσο φέρνουν νεκρό τον ήρωα Μάρκο Μπότσαρη στο Μοναστήρι. Ο Καραϊσκάκης, που ήταν άρρωστος στο Μοναστήρι, σηκώθηκε απ το κρεβάτι του και ασπάστηκε το νεκρό με τούτα τα λόγια:
«Άμποτε, Μάρκο ήρωά μου, να πάω κι εγώ από τέτοιο θάνατο».
Και ύστερα συμπλήρωσε μπρος στο νεκρό ήρωα:
«Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε μυαλό όσο κανείς άλλος. Καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκηα σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δέ φτάνουμε εμείς»- Στη διάρκεια μιας εκστρατείας που έκανε ο Καραϊσκάκης στη Ρούμελη το 1826 πιάνει χιονοθύελλα και οι στρατιώτες του έρχονται σε δύσκολη θέση από τρόφιμα. Τα παλικάρια αρχίζουν να διαμαρτύρονται στον αρχηγό τους και εκείνος, που συχνά έκανε αστεία, για να τους ξεγελάσει τους φωνάζει:”Σφίξτε ορέ εσείς το ζωνάρι σας και βαρείτε την κοιλιά σας”.
Γέλασαν οι Έλληνες πολεμιστές στο αστείο του Καραϊσκάκη και ξεχνώντας τη πείνα τους άρχισαν όλοι να φωνάζουν:
«Βαρούμε τη κοιλιά Καραϊσκάκη, βαρούμε τη κοιλιά Καραϊσκάκη»
– Στο μοναστήρι του Προυσού πεσμένος στο κρεβάτι απ’ τη φυματίωση κατά το 1823 ο Καραϊσκάκης παροτρύνθηκε από κάποιο καλόγερο να τάξει στην Προυσιώτισσα ένα δώρο για να γίνει καλά.
“Τι να δώσω ορέ!… Δεν έχω τίποτε άλλο απ’ το μουλάρι μου και το τάζω,” είπε χαμογελώντας πικραμένα. Αφού βελτιώθηκε κάπως η υγεία του και του έπεσε ο πυρετός έδεσε το μουλάρι απ’ την πόρτα της εκκλησίας χάρισμα στην Παναγία κι όπως’ πάντα είπε τ’ αστείο του:
«Που νά’ ξερα εγώ Παναγιά μ’ πως ήθελες του μπλάρι μ’ για να με γιάν’ς τόσο καιρό».
– “Όποιος γίνεται αφέντης χωρίς να γίνει δούλος, είναι μπάσταρδος αφέντης κι αλίμονο στο δούλο”.
Αυτός ο άνθρωπος ήταν μοναδικός ο Μακρυγιάννης τον περιγράφει τέλεια νομίζω.
“‘Οταν ζούσε ο Καραϊσκάκης όλοι αυτείνοι ούτε δια ψυχογυιόν δεν τον κάναν καμπούλι. Σκοτώνοντας ο Καραϊσκάκης, σκούργιασαν τα ντουφέκια τους, στόμωσαν τα σπαθιά τους. Τότε είδαμεν πόσα δράμια ζυάζει ο καθείς.” Δες και: Στο χωράφι μου έπεσε ο Παπαφλέσσας, Οδυσσεύς Ανδρούτσος: Δολοφονημένος απ’ τα πάθη, απ’ το κράτος, από τον συναγωνιστή του στην Ακρόπολη των Αθηνών. Προδομένος και στραγγαλισμένος. Λίγη συγνώμη θα εχάριζε πάλι στην Ελλάδα τον χορευτή της Γραβιάς», Αγαπητού Αγαπητού (1887), Οι ένδοξοι Έλληνες του 1821 Δ. Αινιάν (1834), Ο Καραϊσκάκης

About admin

Check Also

Έθιμα και παραδόσεις του Πάσχα

Έβδομάς τών Βαΐων Παρασκευή, παραμονή του Λαζάρου. Άγερμοί κορασίων, ψαλλόντων τό άσμα τοΰ Λαζάρου καί …

Φυλαχτό και ξόρκι για το χωράφι

Αν είναι το αμπέλι μας όμορφα δουλεμένο και έχει καρπό πολύ ή αν έχει κανένας …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.