The post Πως ετοιμάζω σιρόπι με καρπούς κουφοξυλιάς/σαμπούκου appeared first on Βοτανολογία.

Το άρθρο Πως ετοιμάζω σιρόπι με καρπούς κουφοξυλιάς/σαμπούκου εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Ελαφρύ, δροσιστικό και φρουτώδες κρασί που φτιάχνεται εύκολα στο σπίτι.

Ταιριάζει πολύ με θαλασσινά, αλλά και με χοιρινό κρέας λόγω της οξύτητάς  του

Το άρθρο Φτιαξε λευκό κρασί απο πορτοκάλι εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Μία ακόμη υπερτροφή της Ελλάδας

Η κρανιά (cornus) είναι ένα αυτόχθονο φυλλοβόλο δέντρο που φτάνει σε ύψος από 5 έως και 10 μέτρα. Καλλιεργείται στο βόρειο ορεινό και ημιορεινό τμήμα της χώρας σε υψόμετρο από 300 μέχρι 900 μέτρα καθώς αντέχει ακόμη και σε θερμοκρασίες έως -25 βαθμούς κελσίου.

Η κρανιά ανήκει στην κατηγορία των αγγειόσπερμων, όπως η μανόλια και το κρίνο. Τα άνθη της κρανιάς είναι σε μέγεθος μικρά και το χρώμα τους είναι κίτρινο και ανθίζουν στη καρδιά του Χειμώνα τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Η διάρκεια της άνθησης είναι γύρω στις 45 με 50 μέρες και η ανθισμένη κρανιά είναι πανέμορφη.
Οι καρποί της ονομάζονται κράνα, έχουν ξινή γεύση και με αυτά παρασκευάζονται λικέρ, ποτά και μαρμελάδες.

Είναι δέντρο με πολλαπλές ιδιότητες, που οι καρποί της χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία παθήσεων μέχρι και σήμερα.

Ιστορική διαδρομή
Το σχετικά άγνωστο φυτό που χρησιμοποιούσαν στην αρχαιότητα για παθήσεις και τόνωση του οργανισμού. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως τα κράνα είχαν και μαγικές ιδιότητες. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα βεβαιώνει ότι η φοβερή Κίρκη παρέθεσε στον Οδυσσέα και την παρέα του, για τροφή, “καρπόν κρανείας και άκυλλον βάλανον”, κράνα δηλαδή και πουρναρίσια βαλανίδια.

Σύμφωνα με τον Θεόφραστο, ο οποίος αναφέρει τον καρπό ως “κράνιον”, το ξύλο της κρανιάς ήταν σκληρό και το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν μπαστούνια, κυνηγητικές λόγχες, πολεμικά ακόντια και τόξα. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαξαν τον Δούρειο Ίππο με ξυλεία κρανιάς από το ιερό δάσος του Απόλλωνα. Από το ίδιο ξύλο φτιάχνονταν και τα μακεδονικά δόρατα, οι γνωστές «σάρισες».

Θεωρούσαν όμως ότι είχαν και θεραπευτικές ιδιότητες γι’ αυτό και τα χρησιμοποιούσαν στην αντιμετώπιση παθήσεων του γαστρεντερικού συστήματος, της δυσπεψίας, και της καρδιάς.

Ο Διοσκουρίδης ήταν ο πρώτος, που ανακάτεψε κράνα μαζί με άλλα υλικά, φτιάχνοντας φαρμακευτικά σκευάσματα. Ο Διοσκουρίδης, επίσης, μας δίνει μία από τις πρώτες αναφορές στην φαρμακευτική χρήση της κρανιάς, προτείνοντας θεραπεία για τη δυσεντερία και τις γαστρεντερικές διαταραχές με κράνα που είχαν τοποθετηθεί σε άλμη.

Στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική τα είδη του γένους cornus χρησιμοποιούνται σε διάφορα παρασκευάσματα σε συνδυασμό με άλλα φαρμακευτικά φυτά για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων του σακχαρώδους διαβήτη. Η πλειοψηφία των σκευασμάτων αυτών έχουν μελετηθεί επιστημονικά για την υπογλυκαιμική τους δράση και είναι αποδεκτά και ευρέως χρησιμοποιούμενα στην Κίνα.

Ο χυμός από κράνα, για αιώνες χρησίμευε στην Κινεζική ιατρική ως θεραπεία για την ελονοσία, ενώ στην Κροατία δρούσε κατά της παχυσαρκίας, των αιματωμάτων, του πυρετού και του πονοκεφάλου.

Οι ιθαγενείς Cherokee της Αμερικής, έπιναν το απόσταγμα της ρίζας του φυτού, για να καταπολεμήσουν τη διάρροια, τα αφροδίσια νοσήματα, τη φυματίωση, το βήχα και τη λαρυγγίτιδα.

Άλλο Κράνα και άλλο Κράνμπερι
Ένα από τα πιο συχνά λάθη που γίνονται αναφορικά με την κρανιά (Cornus mas) είναι η σύνδεση της με το κράνμπερι (Vaccinium macrocarpon), περισσότερο συγγενές με το μύρτιλλο. Το κράνμπερι είναι αειθαλής θάμνος με καταγωγή από τη Β. Αμερική. Οι καρποί του έχουν έντονο κόκκινο χρώμα, με απαλή γεύση, και θεωρούνται επίσης ευεργετικοί για την υγεία.

Αντίθετα, η ελληνική κρανιά είναι δέντρο φυλλοβόλο που αυτοφύεται σε πολλές περιοχές της χώρας μας, με κόκκινους γυαλιστερούς καρπούς και ακόμα περισσότερες ευεργετικές ιδιότητες.

Θρεπτική Αξία
Διάφορες έρευνες έχουν δείξει υψηλή περιεκτικότητα σε φλαβονοειδή, ανθοκυάνες και φαινολικά παράγωγα, κατά την περίοδο ανάπτυξης και ωρίμανσης των καρπών. Σε άλλες εργαστηριακές έρευνες βρέθηκε μεγάλη περιεκτικότητα σε σίδηρο (Fe), σε βιταμίνη C (103 mg/100 g), (περισσότερο από τις φράουλες, τα πορτοκάλια και τα ακτινίδια), καροτίνη, τανίνες και φαινολικά παράγωγα.

Η μεγάλη περιεκτικότητα των καρπών σε σίδηρο και βιταμίνη C, προλαμβάνουν την εμφάνιση λοιμώξεων, βοηθούν στη διατήρηση της υγείας του στόματος και ανακουφίζουν από πόνους στις αρθρώσεις.

Οι τανίνες, που εμπεριέχονται είναι ουσίες που ρυθμίζουν προβλήματα του πεπτικού συστήματος, δρουν κατά των εντερικών παθήσεων και χρησιμεύουν ως αντιπυρετικό. Έχει, επίσης, στυπτικές ιδιότητες.

Οι ανθοκυάνες, οι ειδικές χρωστικές ουσίες που περιέχουν τα κράνα, χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση των καρδιακών παθήσεων και στις Ασιατικές χώρες για την καταπολέμηση του διαβήτη.
Ανθοκυανίνες: Τι είναι και που ωφελούν

Εδώ και εκατονταετίες η επιστήμη της ιατρικής έχει χρησιμοποιήσει τις ρίζες, τους καρπούς, τον φλοιό, και τους βλαστούς της κρανιάς για τη θεραπεία της διάρροιας και γενικά των παθήσεων του εντέρου.

Φαρμακευτικές ιδιότητες-Οφέλη
Η κρανιά από την αρχαιότητα ήταν γνωστή για τις πολύτιμες θεραπευτικές ιδιότητες των καρπών (κράνων), που η βρώση τους έδινε αναζωογόνηση και «μακροζωία» στους ανθρώπους.

Σήμερα η κρανιά ανήκει στην κατηγορία των άγριων φρούτων του δάσους, όπου ανήκουν και οι γνωστές υπερ-τροφές (όπως αρώνια, ιπποφαές, γκότσι-μπέρι, μύρτιλο, κράν-μπερι, φραγκοστάφυλο, σμέουρα, μούρα, κ.ά.) που τα τελευταία έτη άρχισαν να καλλιεργούνται και στη χώρα μας.

Η κρανιά μπορεί να θεωρηθεί το «φυτό θαύμα», διότι οι καρποί έχουν μοναδική θρεπτική και φαρμακευτική αξία και παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον για τη βιομηχανία των «λειτουργικών τροφίμων».

Τα «λειτουργικά τρόφιμα», γνωστά και ως υπερ-τροφές (superfoods), είναι τρόφιμα ενισχυμένα με αντιοξειδωτικές και θεραπευτικές ουσίες που αποδίδουν ευεργετικά αποτελέσματα στον ανθρώπινο οργανισμό με την πρόληψη και θεραπεία πολλών ασθενειών.

Η κρανιά, είναι το φυτό με τις περισσότερες αντιοξειδωτικές ιδιότητες.
Η υψηλή της περιεκτικότητα σε φλαβονοειδή και ανθοκυάνες, ενισχύει την άμυνα του οργανισμού, προφυλάσσοντας από εποχιακές ιώσεις και κρυολογήματα.

Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης διαπιστώνεται πως τα κράνα είναι σημαντικής διατροφικής αξίας, καθώς είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά και η ολική αντιοξειδωτική τους ικανότητα είναι υψηλότερη από κάθε άλλο φρούτο με το οποίο συγκρίθηκαν.

Συγκεκριμένα, εξετάστηκαν ελληνικές ποικιλίες κρανιάς που ήδη καλλιεργούνται και έγινε σύγκριση με 62 ποικιλίες από 17 είδη οπωροφόρων με τη μέθοδο ΕΚΛΡ.

Όπως προέκυψε, η αντιοξειδωτική ικανότητα των διαφόρων ειδών που μελετήθηκαν -με φθίνουσα σειρά- ήταν:
κράνα, τζίτζιφα, κεράσια, κόκκινα σταφύλια, βατόμουρα, αχλάδια, λωτοί, δαμάσκηνα, ροδάκινα, λευκά σταφύλια, ρόδια, μήλα, νεκταρίνια, ακτινίδια, κυδώνια, σύκα, βερίκοκα. Διαφοροποιήσεις βρέθηκαν και μεταξύ ποικιλιών του κάθε είδους.
Αντιοξειδωτικά: Πώς η διατροφή προστατεύει DNA, κύτταρα και υγεία

Σήμερα, είναι ήδη γνωστό ότι οι καρποί της κρανιάς έχουν βακτηριογόνες ιδιότητες, ενώ ως προς το περιεχόμενο της βιταμίνης C πλησιάζουν τους καρπούς της Rosa canina (κυνόροδα). Η βρώση των καρπών βοηθά στην πρόληψη καρδιακών παθήσεων, θεραπεύουν στομαχικές και εντερικές διαταραχές, κοιλιακούς πόνους και γενικά αναζωογονούν τον ανθρώπινο οργανισμό, ιδιαίτερα μετά από έντονη σωματική άσκηση.

Έρευνες έδειξαν ότι ο χυμός από κράνα είναι διεγερτικός, βοηθά στην απώλεια βάρους και μειώνει τους μυϊκούς πόνους. Το εκχύλισμα του φλοιού της ρίζας, θεραπεύει την ψώρα των σκύλων.

Ενδείξεις – θεραπευτικές χρήσεις
Οι γνώσεις γύρω από τη χρήση των κράνων στην παραδοσιακή θεραπευτική, πέρασαν από γενιά σε γενιά και εφαρμόζονται μέχρι και σήμερα στην πράξη με επιτυχία. Χρησιμοποιούνται λοιπόν στις μέρες μας κατά της διάρροιας και των εντερικών παθήσεων, λόγω της στυπτικότητας τους που οφείλεται στις τανίνες. Ο φλοιός, οι βλαστοί και οι ρίζες, χρησιμοποιούνται ως αντιπυρετικά.

Στις ορεινές περιοχές της χώρας μας, τα κράνα επίσης χρησιμοποιούνται κατά των καρδιακών παθήσεων, κατά του κοιλόπονου και των πόνων περιόδου, σε στομαχικές και εντερικές διαταραχές, ως χωνευτικό και ως τονωτικό κατά τη διάρκεια εργασίας.

Σύμφωνα με μια Μateria Medica του 1827, ο φλοιός της κρανιάς αναφέρεται ως τονωτικός, στυπτικός και διεγερτικός και η σκόνη του δίνεται σε εγχύματα και αφεψήματα για ενοχλήσεις στο στομάχι και το έντερο.

Επειδή όμως η ίδια η σκόνη προκαλούσε διαταραχές, συνδυαζόταν η χρήση της με λάβδανο. Η δοσολογία λήψης της σκόνης του φλοιού ήταν 2 κουταλάκια και δινόταν σε όλες τις περιπτώσεις καταβολής και αδυναμίας από ασθένεια σε συνδυασμό με άλλα τονωτικά και αρωματικά φυτά.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πληροφορίες για τη χρήση της κρανιάς
που προέρχονται από τα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας στη περιοχή της Καστοριάς. Οι κάτοικοι εκεί μαζεύανε τα κράνα και ξεραίνανε τα κουκούτσια τους. Όταν είχαν πόνους στη μέση, ή πέτρα στο νεφρό, έβραζαν τα κουκούτσια σε νερό και πίνανε μισό ποτηράκι κάθε βράδυ.

Επίσης, όταν είχανε «καρναβίτσες» ή αλλιώς μυρμηκίες όπως τις ονομάζουμε σήμερα, έκαιγαν τα κλαδιά της κρανιάς, έπαιρναν τη στάχτη, την αραίωναν σε νερό και την τοποθετούσαν επάνω στη μυρμηκία. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους μετά από τη διαδικασία αυτή οι μυρμηκίες εξαφανίζονταν.
Μπορείτε να δείτε και Αφαιρέστε τα κονδυλώματα ή μυρμηκιές με υλικά που έχετε σπίτι

Εθνοφαρμακολογία
Η χρήση του Cornus mas είναι ευρύτατα διαδεδομένη στη λεκάνη της Μεσογείου και κατά καιρούς εκπονούνται διάφορες εθνοφαρμακολογικές μελέτες στις οποίες συναντούμε την κρανιά, ως ένα φαρμακευτικό φυτό που αποθηκευόταν σε κάθε σπίτι με σκοπό να χρησιμοποιηθεί όπου θα παρουσιαζόταν ανάγκη.

Στην περιοχή Kirklareli της Τουρκίας, κοντά στην Ανδριανούπολη οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν τα φρούτα και τον φλοιό της κρανιάς για φαρμακευτικές χρήσεις (Şǖkran Kǖltǖr 2007). Έβραζαν τα κράνα σε νερό με ζάχαρη και έπιναν το υγρό αυτό 2 φορές τη μέρα για 8 μέρες σε περιπτώσεις νεφρίτιδας, καρδιακών παθήσεων και σε διάρροια.

Το ίδιο αφέψημα δινόταν 2 φορές τη μέρα για 10 μέρες σε βήχα, κρύωμα ή γρίπη. Χρησιμοποιούσαν επίσης τη στάχτη του φλοιού της κρανιάς εξωτερικά ως αντιμυκητισιακό.

Μία άλλη εθνοφαρμακολογική μελέτη που αφορούσε τις χρήσεις των φαρμακευτικών φυτών στην περιοχή Žejane της Κροατίας, αναφέρει την παρασκευή ξιδιού από τα κράνα, το οποίο χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους εσωτερικά ως προϊόν κατά της παχυσαρκίας και εξωτερικά, κατά των αιματωμάτων, του πυρετού και του πονοκεφάλου.

Στην Eclectic Materia medica του Felter από το 1922 αναφέρεται για πρώτη φορά ως
επίσημη δρόγη το Cornus specific medicine, το οποίο προερχόταν από το φλοιό του Cornus florida και δινόταν σε δοσολογία από 2-60 σταγόνες στη θέση της κίνας (Cinchona-Κιγχόνη) σε ελονοσία, όταν δεν ήταν ανεκτή η κινίνη, σε πυρετούς περιοδικού τύπου, αδύναμο σφυγμό, σε πονοκέφαλο από πύρωση, κινίνη και γενική εξάντληση.

Ιδιαίτερα αξιόλογη όσον αφορά τη χρήση της κρανιάς είναι μια δημοσιευμένη εθνοφαρμακολογική μελέτη του τμήματος Συστηματικής Βοτανικής και φυτογεωγραφίας της Βιολογικής σχολής του ΑΠΘ (Δ, Βώκου, Κ. Κατράδη, Σ. Κοκκίνη 1993) που αφορούσε τον Εθνικό Δρυμό Βίκου – Αώου.

Στη μελέτη αυτή, έγινε μια συλλογή γνώσεων για τα φαρμακευτικά φυτά των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου και συγκεντρώθηκαν πληροφορίες από τους κατοίκους και από παλιές συνταγές των λεγόμενων “βικογιατρών ή κομπογιαννιτών” της περιοχής.

Η κρανιά λοιπόν αναφέρεται ως φυτό αναζωογονητικό, αναλγητικό, αντισπασμωδικό, καταπραϋντικό, στυπτικό, αιμοστατικό κατά της δίψας, κατά της διάρροιας, κατά της δυσεντερίας και της ελονοσίας.

Άλλες χρήσεις Κρανιά και κράνα: Μία ακόμη υπερτροφή της Ελλάδας
Το γερό ξύλο της κρανιάς την καθιστά ιδιαίτερα χρήσιμη για την κατασκευή διαφόρων μικροαντικειμένων και εργαλείων. Τα πιο γερά γκλιτσόξυλα των τσοπάνων μέχρι και σήμερα, γίνονται από νεαρούς βλαστούς κρανιάς. Κρανίσιες βέργες χρησιμοποιούσαν και οι δάσκαλοι παλαιότερα για το εκπαιδευτικό τους έργο.

Από το φλοιό της κρανιάς παραλαμβάνουμε κόκκινη βαφή, με την οποία στο παρελθόν έβαφαν δέρματα, ενώ με το βράσιμο των καρπών έβαφαν τα αυγά.
Παραδοσιακά, τα κράνα χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ποτών, μαρμελάδας και γλυκών. Πολύ γνωστό είναι και το παραδοσιακό λικέρ κράνου το οποίο το φτιάχνουν οι γυναίκες σε πολλά χωριά της Ελλάδας, με πρώτη ύλη τσίπουρο ή κονιάκ.

Στα ορεινά χωριά της Μακεδονίας, φτιάχνεται το παραδοσιακό λικέρ από κράνα, η κρανάδα, που ανακουφίζει από πόνους περιόδου, πόνους στη μέση και ρίχνει τον πυρετό.

Στα ορεινά χωριά των Πιερίων, οι κάτοικοι χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα σαν φάρμακο ένα είδος τοπικού λικέρ από κράνα. Μαζεύουν τα κράνα στα τέλη Αυγούστου, τα τοποθετούν σε βάζο με ζάχαρη, κονιάκ, γαρύφαλλα και κανέλα, και τον Οκτώβριο το μαζεύουν, το σουρώνουν και παίρνουν το λικέρ. Έπειτα το αποθηκεύουν και πίνουν μισό ποτηράκι από το λικέρ σε πόνους στομαχιού, κοιλιάς, πόνους περιόδου και κολικούς εντέρου.

Λικέρ με Κράνα
Υλικά

2 κιλά κράνα
750γρ ζάχαρη
1 λίτρο κονιάκ
Κανέλα
Εάν τα κράνα που έχουμε επιλέξει, δεν είναι ώριμα αρκετά (πρέπει να έχουν βαθύ κόκκινο χρώμα), τα αφήνουμε μερικές ημέρες, έως ότου ωριμάζουν. Πλένουμε καλά τα κράνα και αφαιρούμε τα κοτσάνια τους. Τ’ απλώνουμε σε καθαρή πετσέτα, για να στεγνώσουν.

Τοποθετούμε τα κράνα σε γυάλα, σε στρώματα εναλλάξ με τη ζάχαρη. Φροντίζουμε το επιφανειακό στρώμα να είναι ζάχαρη.

Αφήνουμε τα κράνα για 2-3 μήνες ή έως ότου λιώσει όλη σχεδόν η ζάχαρη. Ανακινούμε την γυάλα ανά διαστήματα. Στη συνέχεια προσθέτουμε το κονιάκ. Κλείνουμε αεροστεγώς.

Μετά από 15 ημέρες δοκιμάζουμε το λικέρ και εάν χρειαστεί προσθέτουμε ζάχαρη (αφού την διαλύσουμε σε λίγο νερό) ή κονιάκ, ανάλογα με τη γεύση που προτιμάμε. Τα κράνα διατηρούνται μέσα στο λικέρ για ένα χρόνο.

Όταν αφαιρέσουμε τα κράνα, φιλτράρουμε και τοποθετούμε το λικέρ σε μπουκάλια.

Προοπτικές Κρανιά και κράνα: Μία ακόμη υπερτροφή της Ελλάδας
Η κρανιά, αναμένεται να αποτελέσει μία νέα εναλλακτική καλλιέργεια για τους αγρότες και να αυξήσει το εισόδημα, ιδιαίτερα σήμερα που η Ελλάδα μαστίζεται από τη διεθνή και ευρωπαϊκή κρίση και οι επιδοτήσεις των αγροτικών προϊόντων σταδιακά ελαττώνονται.

Η καλλιέργεια της κρανιάς ενδείκνυται για τις ημιορεινές και ορεινές περιοχές της χώρας μας, όπου οι κλιματικές και εδαφικές συνθήκες είναι ευνοϊκές και το κόστος της φυτείας και καλλιέργειας είναι χαμηλό.

Ένα μεγάλο πλεονέκτημα της κρανιάς είναι ότι μπορεί να καλλιεργηθεί σε όλα σχεδόν τα εδάφη, σε ξηρά και σε υγρά, καθώς και σε γόνιμα και μη γόνιμα εδάφη με τη προϋπόθεση όμως ότι το ετήσιο ύψος της βροχής στο μέρος που καλλιεργείται πρέπει να είναι από 600 χιλιοστά και πάνω.

Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι η κρανιά δεν προσβάλλεται από πολλές ασθένειες και μικρόβια, δεν απαιτείται χρήση φυτοπροστατευτικών φαρμάκων και μπορεί πολύ εύκολα να καλλιεργηθεί βιολογικά.

Η ανθεκτικότητα του κορμού της κρανιάς συνιστά ένα ακόμα πλεονέκτημά της·
το ξύλο της κρανιάς είναι πολύ σκληρό και σπάει πάρα πολύ δύσκολα, γι’ αυτό και στο παρελθόν κατασκεύαζαν τα βέλη και τα δόρατα από ξύλο κρανιάς για να έχουν όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα όπλα στην μάχη.

Στην σημερινή εποχή με το ξύλο της κρανιάς κατασκευάζονται κάποιες μικροκατασκευές όπως πίπες, γκλίτσες και βέργες. Από τους καρπούς της κρανιάς, τα κράνα, παρασκευάζεται λικέρ και μαρμελάδα και το Πάσχα βάφονται τα αυγά από την προερχόμενη από τον φλοιό της κρανιάς κόκκινη βαφή.

Υπάρχουν πολλές ποικιλίες κρανιάς, αλλά πρέπει να προτιμιόνται οι ντόπιες ποικιλίες, που είναι προσαρμοσμένες στις ελληνικές συνθήκες.
Στην ελληνική και ευρωπαϊκή αγορά υπάρχουν πολλά φυτώρια ή καλλιεργητές κρανιάς που πωλούν μη πιστοποιημένα φυτάρια, χωρίς να αναφέρεται η γενετική προέλευση (πρέπει να ζητείται πιστοποίηση της ποικιλίας και της χώρας προέλευσης). Εάν ο παραγωγός (καλλιεργητής) εξασφαλίσει μία καλή τιμή στην πώληση ή μεταποίηση των καρπών της κρανιάς θα έχει ένα ικανοποιητικό εισόδημα.

Για παράδειγμα, μία κερδοφόρα χρήση της καλλιέργειας είναι η παραγωγή χυμού (από τον καρπό) σε αναλογία με νερό και καταναλώνεται ή σαν ποτό (σε μίξη με ρόδια και κόκκινα φραγκοστάφυλα) ή προστίθεται σε διάφορα τρόφιμα (τσάι, παγωτά, κέικ, γρανίτες, κ.ά.).

Τα προϊόντα της μεταποίησης των κράνων είναι ποικίλα και πλούσια σε ευεργετικές αντιοξειδωτικές ουσίες, όπως συμπυκνωμένα εκχυλίσματα καρπών, λικέρ, μαρμελάδα, χυμός, κ.ά.

Το άρθρο Κρανιά και κράνα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Λίγη ιστορία: Η λέξη λικέρ προέρχεται από την λατινική λέξη liquifacere που σημαίνει διαλύω. Στην αρχαιότητα τα χρησιμοποιούσαν ως φαρμακευτικά και αντιμετώπιζαν ασθένειες όπως η μαλάρια (ελονοσία), οι στομαχικές διαταραχές ακόμα και τους πόνους περιόδου οι γυναίκες. Οι μοναχοί ήταν οι πρώτοι εφευρέτες ουσιαστικά αλλά αυτό συνέβη και σχεδόν με όλα τα ποτά.

Ο γενικός κανόνας: Για να παρασκευάσουμε λικέρ είναι, να ανακατέψουμε φρούτα ή βότανα, γλυκαντική ύλη (ζάχαρη, μέλι) και ποτό. Πολλές φορές τα υλικά μπαίνουν όλα από την αρχή, άλλες φορές η ζάχαρη και το νερό (σιρόπι), μπαίνουν αργότερα, εξαρτάται από την συνταγή. Τα ποτά που συνηθίζεται να χρησιμοποιούνται είναι το κονιάκ, η βότκα, το ρούμι, το ουίσκι, ή ποτό με ουδέτερο άρωμα. Μπορούμε να  χρησιμοποιήσουμε και  οινόπνευμα ποτοποιίας, με το οποίο το λικέρ καταλήγει να έχει το χρώμα του φρούτου.

Σκοπός μας είναι: Nα εκχυλίσουμε τα φρούτα ή τα βότανα στο αλκοόλ και να πάρουμε όλα τα συστατικά τους, αρώματα και ιδιότητες. Εξάλλου, πολλά από τα λικέρ έχουν χωνευτικές ιδιότητες όπως το γνωστό ιταλικό λιμοντσέλο. Τα λικέρ που φτιάχνονταν τους προηγούμενους αιώνες μόνο από βότανα, φτιάχνονταν ειδικά για τις ιατρικές τους ιδιότητες και όχι για το άρωμά τους. Το άρωμα σε πολλά λικέρ, γίνεται πιο έντονο όσο περνάει ο καιρός. Γι΄ αυτό σε μερικά η εκχύλιση παίρνει πολλούς μήνες. Θα έχετε παρατηρήσει, ότι αν ξεχάσατε κάποιο σε κανένα ντουλάπι, το άρωμα κι η γεύση του έγινε πολύ δυνατότερο από ό,τι ήταν στην αρχή.

Η προσθήκη ζάχαρης, είναι σχεδόν υποκειμενική, γιατί πρέπει να προσθέσουμε ζάχαρη, αλλά σε άλλους αρέσει ένα δυνατό λικέρ, ενώ σε άλλους αρέσει να έχει γλυκιά γεύση. Γενικά, αν μας βγει δυνατό το ποτό μας, μπορούμε να το διορθώσουμε. Σε ένα ποτό, μπορούμε να διορθώσουμε τη γλυκύτητά του και την ποσότητα αλκοόλ.

Η προσθήκη μπαχαρικών: Ένα άλλο σημείο στα λικέρ, είναι η προσθήκη μπαχαρικών. Πολλές φορές, η προσθήκη μεγάλης ποσότητας μπαχαρικού (κανέλλας, γαρίφαλων), “καπακώνει” το άρωμα του φρούτου σε λικέρ με “αδύναμη” μυρωδιά. Προσοχή λοιπόν στα πολλά μπαχαρικά γιατί είναι κάτι που δε διορθώνεται μετά.

Τα φρούτα που χρησιμοποιούμε θα πρέπει να είναι γερά και όχι άγουρα αλλά ούτε απόλυτα ώριμα. Τα λικέρ τα παρασκευάζουμε σε γυάλες και τα φυλάμε σε γυάλινα μπουκάλια που έχουν πλυθεί και αποστειρωθεί. Ένα λικέρ υποτίθεται ότι πρέπει να καταναλωθεί μέσα σε ένα χρόνο, αλλά εγώ έχω φυλάξει λικέρ για πολύ περισσότερο και δεν έπαθαν τίποτα. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν ισχύει για ευαίσθητα φρούτα π.χ. μπανάνα. Μερικά λικέρ είναι καλό να φυλάγονται σε θερμοκρασία δωματίου, ενώ άλλα στο ψυγείο, όχι για τη διατήρησή τους τόσο, όσο γιατί προσφέρονται σαν χωνευτικά (δυόσμος, βότανα, λιμοντσέλο).

Το φιλτράρισμα: Τέλος, το φιλτράρισμα είναι καλό να γίνεται με χάρτινο φίλτρο ή φίλτρο καφέ. Όσο πιο ψιλοκομμένο ή πολτοποιημένο είναι ένα φρούτο ή βότανο, τόσο πιο πολύ θα μας παιδέψει στο φιλτράρισμα. Εκεί βοηθάει το φίλτρο του καφέ. Αν φιλτράρουμε με χάρτινο, θα χρειαστεί να το αλλάξουμε 3-4 φορές για να περάσει όλο το υγρό. Ένα φιλτράρισμα μπορεί να πάρει αρκετές ώρες. Τα λικέρ θέλουν υπομονή, αλλά μας ανταμείβουν!

ΤΙΠ:
-Φυλάξτε τα λικέρ σε δροσερό μέρος
-Να είναι πάντα κλειστά καλά
-Αν δεν θέλετε ζάχαρη βάλτε μέλι (προσοχή στην δοσολογία)
-Αν δεν θέλετε ποτά, μπορείτε να βάλετε καθαρή αλκοόλη γεωργικής προέλευσης η οποία γίνετε από ζυμωμένα στέμφυλα οίνου ή ζαχαροκάλαμου.

Ας δούμε μερικές συνταγές για απολαυστικά λικέρ, που έχουν τις θεραπευτικές ιδιότητες των φρούτων ή βοτάνων που χρησιμοποιούμε:

Καρύδι: λικέρ

Για να φτιάξουμε σπιτικό λικέρ από καρύδια, θα χρειαστούμε:

-1λίτρο ρακί
-20 πράσινα καρύδια
-½ κιλό ζάχαρη

Εκτέλεση:
Αφού πλύνετε καλά τα καρύδια βάλτε τα μαζί με όλα τα υλικά μέσα σε ένα βάζο και προσθέστε 1 ξυλαράκι κανέλα. Αφήστε το 5-8 μέρες σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος και μετά θα έχετε ένα πολύ ενδιαφέρον λικεράκι.

Φράουλα: λικέρ

Δροσιστικό και χωνευτικό λικέρ που αξίζει να το απολαμβάνουμε με τους φίλους μας.

Υλικά:

-500γρ. φράουλες
-250γρ. ζάχαρη
-250ml βότκα ή ρακί

Εκτέλεση:

Πλένετε τις φράουλες καλά και τις βάζετε στο βάζο. Σε κάθε στρώση με φράουλες ρίχνετε ζάχαρη. Ρίχνετε στο τέλος από πάνω το ποτό να εμποτίσει καλά τα υλικά και κλείνετε το βάζο καλά. Το αφήνετε σε φωτεινό μέρος χωρίς όμως να το χτυπάει ο ήλιος 2 μέρες και το ανακινείται τακτικά για να λιώσει η ζάχαρη. Μετά από 2 μέρες το περνάτε από τουλπάνι (ή τούλι) και το βάζετε σε μπουκάλι.

 Σταφύλι: λικέρ

Όταν είναι η εποχή που μπορούμε να βρούμε πολλά σταφύλια, αξίζει να κάνουμε αυτό το απολαυστικό λικέρ

Υλικά:

-750γρ. σταφύλι κατά προτίμηση ροζακί
-3 νεροπότηρα τσίπουρο
-1κιλό ζάχαρη
-750ml νερό

Εκτέλεση:

Παίρνετε τις φλούδες από τα σταφύλια και τις αναμιγνύεται με 3 νεροπότηρα τσίπουρο και τα κλείνετε καλά σε ένα βάζο για 1 μήνα περίπου. Όταν περάσει ο καιρός φτιάχνετε τη ζάχαρη με το νερό σιρόπι και αφού κρυώσει στραγγίζετε το τσίπουρο από τις φλούδες και το αναμιγνύεται με το σιρόπι. Το βάζετε σε μπουκάλι και είναι έτοιμο.

Βερίκοκο: λικέρ

Αφού απολαύσουμε τα φρέσκα βερίκοκα, θα κρατήσουμε τα κουκούτσια τους για να κάνουμε σπιτικό λικέρ

Υλικά:

-150 κουκούτσια από βερίκοκα
-1 κιλό ζάχαρη
-1 λίτρο κονιάκ

Εκτέλεση:

Σπάστε τα κουκούτσια και πάρτε τα μικρά αμύγδαλα που έχουν μέσα και βάλτε τα σε ένα βάζο με τη ζάχαρη και το κονιάκ. Ανακαινίστε καλά για να διαλυθεί η ζάχαρη και αφήστε το 60 μέρες περίπου σε μέρος που να το βλέπει ο ήλιος. Μετά στραγγίξετε το και βάλτε το σε μπουκάλι.

Μέντα: λικέρ

Χωνευτικό και με το υπέροχο άρωμα της μέντας

Υλικά:

-1 λίτρο βότκα
-5 ποτήρια ζάχαρη
-3 ποτήρια νερό
-εσάνς μέντας
-πράσινο χρώμα ζαχαροπλαστικής

Εκτέλεση:

Βάζουμε το νερό με τη ζάχαρη να βράσουν και φτιάχνουμε ένα αραιό σιρόπι. Κατεβάζουμε από τη φωτιά να κρυώσει και προσθέτουμε το χρώμα. Ετοιμάζουμε στο μεταξύ τα μπουκάλια μας και γεμίζουμε το 1/2 του μπουκαλιού με σιρόπι. Με ένα σταγονόμετρο προσθέτουμε 10 σταγόνες εσανς σε κάθε μπουκάλι και συνεχίζουμε προσθέτοντας τη βότκα. Κλείνουμε αμέσως για να μη φύγει το άρωμα. Ανακινούμε για να πάει η εσανς παντού. Δοκιμάζετε και αν χρειάζεται προσθέτετε επιπλέον εσανς για πιο έντονο άρωμα. Αν θέλουμε να είναι λιγότερο άγλυκο το ποτό προσθέτουμε επιπλέον βότκα μειώνοντας ανάλογα το σιρόπι.

Δυόσμος: λικέρ

Λικέρ με την πολύ ωραία γεύση του δυόσμου.

Υλικά:
-3-4 ποτήρια δυόσμου μόνο τα φύλλα
-1/2 λίτρο τσίπουρο
-1/2 λίτρο ούζο
-1/2 κιλό ζάχαρη
-2 μοσχοκάρυδα
-1 ξύλο κανέλας
-4 γαρύφαλα

Εκτέλεση:
-Πλένουμε τα φύλλα.
-Τα βάζουμε σε ένα βάζο μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.
-Τα αφήνουμε για ένα μήνα στον ήλιο, ανακατεύοντας ανά διαστήματα μέχρι να λιώσει η ζάχαρη.
-Το στραγγίζω βάζοντας ένα τουλπάνι.

Σπαθόχορτο: λικέρ

Το σπαθόχορτο, με τις θαυματουργιές ιδιότητες, γίνεται πολύ ωραίο λικέρ. Σαν βότανο το σπαθόχορτο, δεν έχει κάποια έντονη γεύση, όπως η μέντα ή ο δυόσμος. Κατά συνέπεια, το λικέρ που θα φτιάξουμε, θα έχει γεύση από τα μυρωδικά που θα βάλουμε. Δοκιμάστε το.

Υλικά:
-3-4 ποτήρια σπαθόχορτο, άνθη και  φύλλα (το μαζεύουμε την εποχή που είναι ανθισμένο)
-1/2 λίτρο τσίπουρο
-1/2 λίτρο ούζο
-1/2 κιλό ζάχαρη
-2 μοσχοκάρυδα
-1 ξύλο κανέλας
-3 γαρύφαλα

Εκτέλεση:
-Πλένουμε τα φύλλα και τα άνθη.
-Τα βάζουμε σε ένα βάζο μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.
-Τα αφήνουμε για ένα μήνα στον ήλιο, ανακατεύοντας ανά διαστήματα μέχρι να λιώσει η ζάχαρη.
-Το στραγγίζουμε βάζοντας ένα τουλπάνι. Το διατηρούμε σε γυάλινο μπουκάλι, σε σκοτεινό μέρος.

Μανταρίνι λικέρ

Εποχή που βρίσκουμε μανταρίνια. Ας φτιάξουμε λικέρ μανταρίνι:

Σε ένα βάζο τοποθετoύμε φλούδες από 12 μανταρίνια, 1 μπουκάλι βότκα, 1 φλυτζάνι του καφέ οινόπνευμα καθαρό και 2 ολόκληρα μανταρίνια, χαραγμένα στα 4.

Κλείνουμε το βάζο και αφήνουμε το μείγμα σε εξωτερικό χώρο με φυσικό φωτισμό για 20 μέρες.

Κατόπιν σουρώνουμε το υγρό από τα στερεά υλικά του.

Δένουμε σε κατσαρόλα 2 κούπες ζάχαρη με 1 κούπα νερό και αυτό το σιρόπι το ενώνουμε με το υγρό που έχουμε σουρώσει.

Το ποτό μας είναι έτοιμο.

 Μπανάνα λικέρ

Ας δούμε μία εύκολη και γρήγορη συνταγή για  “λικέρ μπανάνα”. Έχει πολύ ωραίο άρωμα!

ΥΛΙΚΑ
-1 κιλό μπανάνες
-800 γρ.ζάχαρη
-1 λίτρο τσίπουρο
-ξύσμα λεμονιού

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
-Καθαρίζουμε τις μπανάνες.Τις κόβουμε σε φέτες.
-Σε ένα βάζο φιάχνουμε στρώσεις από μπανάνα-ζάχαρη-ξύσμα λεμονιού.
-Μόλις τελειώσουν τα υλικά,ρίχνουμε και το τσίπουρο.
-Κλείνουμε το βάζο καλά……για ένα μήνα !
(15 ημέρες στον ήλιο + 15 ημέρες σε δροσερο μέρος)

Το άρθρο Παρασκευή σπιτικά λικέρ εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το κονιάκ παρασκευάζεται από κρασί το, οποίο αποστάζεται σε κοινούς αποστακτήρες. Το κονιάκ δεικνύει γενικώς 45-50 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματόμετρου. Μετά την απόσταξη το κονιάκ φυλάσσεται σε δρύινα βαρέλια επί αρκετά χρόνια (5-10) για να παλιώσει. Η παλαίωση λόγω διαφόρων χημικών μεταβολών δίνει στα οινοπνευματώδη ποτά εκλεκτότερο άρωμα και καλλίτερη γεύση.
Το κρασί, το οποίο προορίζεται για την απόσταξη του κονιάκ πρέπει να είναι καλής ποιότητας και να τύχει όλων των περιποιήσεων ως εάν επρόκειτο να καταναλωθεί ως κρασί, διότι και η μικρότερη αλλοίωση έχει μεγίστη επίδραση επί της ποιότητας του κονιάκ.Η απόσταξη πρέπει να γίνει εντός του χειμώνα, ο οποίος ακολουθεί την οινοποίηση διότι παρατηρηθεί ότι το κονιάκ εξ αποστάγματος νέου κρασιού είναι πολύ καλλίτερης ποιότητας από τα λαμβανόμενα από απόσταξη κρασιών ενός και δύο χρονών.
Οι χρησιμοποιούμενοι αποστακτήρες είναι οι συνήθεις τοιούτοι χωρητικότητας 100-500 λίτρων και θερμαίνονται δια γυμνού πυρός, με την μόνη διαφορά, ότι είναι εφοδιασμένοι με ένα οίνο θερμαντήρα.
Ο οινοθερμαντήρ είναι ένα μετάλλινου κυλινδρικό δοχείο της ιδίας με τον λέβητα χωρητικότητας ευρίσκεται δε τοποθετημένος μεταξύ του ψυκτήρα και του λέβητα.
Οι ατμοί του κρασιού που βράζει περνούν διά του συνδετικού σωλήνα Δ. και πριν περάσουν από τον ψυκτήρα Ζ, διέρχονται από ένα οφιοειδή σωλήνα, ο οποίος είναι όμοιος με τον του ψυκτήρα Ζ, και ευρίσκεται τοποθετημένος μέσα στον οίνο θερμαντήρα Ε. Οι ατμοί ψύχονται και συγχρόνως θερμαίνουν το κρασί, στο οποίο ευρίσκεται γύρω του σωλήνας εντός του δοχείου.Η εργασία τής αποστάξεως γίνεται ως εξής:
Βάζουν μέσα στον λέβητα Β και στον οίνο θερμαντήρα Ε από 300 λίτρα κρασιού. Θερμαίνουν μετά προσοχή και ηπίως τον λέβητα και παίρνουν 120 λίτρας αποστάγματος. Έπειτα αδειάζουν τον λέβητα και μεταφέρουν σε αυτόν τις 300 λίτρες του οίνο θερμαντήρος, τον οποίο ξαναγεμίζουν με άλλες 300 λίτρες κρασιού. Η εργασία αυτή γίνεται εν όλο τρεις φορές. Έπειτα τα αποστάγματα των 3 αποστάξεων, δηλ. τα 360 λίτρα αποστάζονται. Βάζουν χωριστά τις 3 πρώτες λίτρες τού αποστάγματος (προϊόντα κεφαλής) και όλο το μετέπειτα λαμβανόμενο οινόπνευμα θεωρείται ως καλόν (προϊόν καρδίας) εφόσον δεικνύει 52–50 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματόμετρου. Όταν ο βαθμός πέσει κάτω των 50 βαθμών, το προϊόν συλλέγεται χωριστά (προϊόντα ουράς) και η εργασία εξακολουθεί κατά αυτό το τρόπο έως ότου πάρουν και τα τελευταία ίχνη οινοπνεύματος. Τα προϊόντα κεφαλής και ουράς χρησιμοποιούνται δια παρασκευή κατωτέρας ποιότητας ποτών.Παλαίωση του κονιάκ
Το άρωμα του κονιάκ οφείλεται σε ορισμένες ξένες ουσίες ανώτερες αλκοόλες, αλδερίδες και εστέρες, οι οποίες υπάρχουν από τον καιρό της αποστάξεως ή σχηματίζονται κατά την παλαίωση υπό την επίδραση του οξυγόνου του αέρος. Ο οινοπνευματικός βαθμός του κονιάκ κανονίζεται με προσθήκη αποσταγμένου νερού μετά την παλαίωση. Έπειτα προσθέτουν στο κονιάκ 5 τοις χιλίοις σιρόπι σακχάρου. Τέλος εάν το φυσικό χρώμα του κονιάκ δεν είναι αρκετό, το συμπληρώνουν με λίγη καραμέλα. Η προσθήκη του σιροπιού ή και της καραμέλας προκαλεί ελαφρό θόλωμα του κονιάκ, για αυτό είναι ανάγκη να φιλτραριστεί με φίλτρα από κετσέ, ή από διηθητικό χαρτί. Όταν το θόλωμα δεν εξαφανισθεί, τότε κολλαρίζουν το θολό κονιάκ με ασπράδια αυγών ή καλλίτερα με βρασμένο γάλα, σε αναλογία μιας λίτρας γάλακτος για 100 λίτρα κονιάκ.

Τεχνητά κονιάκ

Πολλοί ποτοποιοί παρασκευάζουν διάφορες ποιότητες κονιάκ, με απλή ανάμιξη αιθέριων ελαίων, ή εγχυμάτων, ή βαμμάτων, οινοπνεύματος και νερού.

Ιδού για παράδειγμα μερικές συνταγές:Κονιάκ κοινό

• 2 γραμμάρια οινανθικού αιθέρος
• 3 λίτρα έγχυμα εξωφλοίων χλωρών καρυδιών
• 3 λίτρα παλαιό ρούμι
• Μερικές σταγόνες έγχυμα ίριδος
• Μερικές σταγόνες έγχυμα βανίλιας

Προσθήκη οινοπνεύματος και νερού για 100 λίτρα προϊόντος. Εάν το χρώμα δεν είναι αρκετό, χρωματίζουν με καραμέλα.Κονιάκ καλής ποιότητας
100 λίτρα οινόπνευμα 55 βαθμών
5 γραμμάρια αμμωνία
2 λίτρα έγχυμα βανίλιας
1 λίτρα έγχυμα δρυός
3 λίτρα έγχυμα χλωρών εξωφλοίων καρυδιών
1 λίτρα Ρούμι
12 χιλιόγραμμα Σιρόπι σακχάρου
Χρωματίζουμε εν ανάγκη δια καραμέλαςΤο έγχυμα της δρυός παρασκευάζεται ως εξής:
5-6 χιλιόγραμμα ροκανίδια δρυός
100 λίτρα οινόπνευμα 30 βαθμών
Μουσκεύουμε επί 24 ώρες τα ροκανίδια με νερό, έπειτα χύνουμε το νερό και προσθέτουμε το οινόπνευμα.ΡΟΥΜΙΤο ρούμι παρασκευάζεται δια αποστάξεως ζημιωθέντος χυμού καλαμοσακχάρου.

Τα περισσότερα ρούμια γίνονται επίσης τεχνητώς ως εξής:

• 25 λίτρα οινόπνευμα 85 βαθμών
• 1500 γραμμάρια φλοιοί πράσινης δρυός
• 150 γραμμάρια δαμάσκηνα ξηρά
• 10 λίτρα ρούμι γνήσιο
• 5 λίτρα σιρόπι
• 2 λίτρα έγχυμα χλωρών εξωφλοίων καρυδιών
• 8 λίτρα νερό

Αναμιγνύουμε και αφήνουμε να μουσκεύσουν επί 24 ώρες. Έπειτα φιλτράρουμε εν ανάγκη δε χρωματίζουμε με καραμέλα.

ΜΑΣΤΙΧΑ ΧΙΟΥ

Μουλιάζουμε εντός 15 λίτρων οινοπνεύματος 37-40 βαθμών εκατοντάβαθμου οινοπνευματομέτρου, 1500 γραμμάρια προσφάτου μαστίχας και 1500 γραμμάρια σπερμάτων άνισου και αποστάζουμε. Το απόσταγμα πρέπει να είναι 40 – 45 βαθμών.
Εν ψυχρό η μαστίχα παρασκευάζεται εάν διαλύσουμε 6 γραμμάρια αιθέριου ελαίου μαστίχας και 2 γραμμάρια αιθέριου ελαίου άνισου, σε 4 λίτρες οινοπνεύματος 95 βαθμών. Κατόπιν προσθέτουμε στο μίγμα τόσο νερό όσο αρκεί για να δεικνύει το ποτό 50-55 βαθμούς.

Λικέρ Μαστίχα

ΟΥΖΟ

Το ούζο παρασκευάζεται ως εξής. Σπέρματα μάραθου άνισου και άνισου του αστροειδούς μουλιάζουν σε οινόπνευμα και υστέρα αποστάζονται. Το λαμβανόμενο απόσταγμα πρέπει να δεικνύει 40-60 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματομέτρου, αναλόγως της ποιότητας που θέλουμε να επιτύχουμε.Ο συνήθης τύπος, τον οποίο δύναται ο ποτοποιός να κανονίσει όπως θέλει, είναι ο εξής:

• 15 λίτρα οινόπνευμα 40 βαθμών
• 1 χιλιόγραμμο σπέρματα μάραθου
• 150 γραμμάρια σπέρματα άνισου
• 150 γραμμάρια σπέρματα άνισου του αστροειδούς

Μούλιασμα επί 24 ώρες και απόσταξη. Απόσταγμα 40 βαθμών. Ούζο επίσης παρασκευάζουν και εν ψυχρό, διαλύοντας εντός οινοπνεύματος 95 βαθμών, ορισμένες ποσότητας αιθέριων ελαίων άνισου και μάραθου και κατόπιν προσθέτοντας στο μίγμα τόσο νερό όσο δέχεται το μίγμα χωρίς να γίνει γαλακτώδες.

Ο συνήθης τύπος είναι ο εξής: 3 γραμμάρια αιθέριο έλαιο μάραθου

8 γραμμάρια αιθέριο έλαιο άνισου

Χύνουμε το μείγμα των αιθέριων ελαίων σέ 3 χιλιόγραμμα 250 γραμμάρια οινοπνεύματος 95 βαθμών και προσθέτουμε τόσο νερό, όσο απαιτείται για να φθάσει το μίγμα σε εκείνο το σημείο, στο όποιο ελάχιστη ποσότητα νερού να επιφέρει το θόλωμα. Στο άνω μείγμα των αιθέριων ελαίων, ο ποτοποιός αναλόγως των απαιτήσεων της πελατείας του μπορεί να προσθέσει και άλλα αιθέρια έλαια, όπως κοριάνδρου, άνισου του αστροειδούς, καρυοφύλλων κλπ.

ΡΑΚΙ

Το ρακί είναι απόσταγμα οινοπνεύματος 50-55 βαθμών, περιέχον αρωματικό κάλαμο ή άνισο. Η ποσότητα των αρωματικών ουσιών ποικίλλει αναλόγως της ποιότητας του ποτού.

Τσίπουρο

Πηγή https://coozina.gr/

Το άρθρο Παρασκευή παραδοσιακών ποτών: Κονιάκ, ούζο, μαστίχα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το κονιάκ παρασκευάζεται από κρασί το, οποίο αποστάζεται σε κοινούς αποστακτήρες. Το κονιάκ δεικνύει γενικώς 45-50 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματόμετρου. Μετά την απόσταξη το κονιάκ φυλάσσεται σε δρύινα βαρέλια επί αρκετά χρόνια (5-10) για να παλιώσει. Η παλαίωση λόγω διαφόρων χημικών μεταβολών δίνει στα οινοπνευματώδη ποτά εκλεκτότερο άρωμα και καλλίτερη γεύση.
Το κρασί, το οποίο προορίζεται για την απόσταξη του κονιάκ πρέπει να είναι καλής ποιότητας και να τύχει όλων των περιποιήσεων ως εάν επρόκειτο να καταναλωθεί ως κρασί, διότι και η μικρότερη αλλοίωση έχει μεγίστη επίδραση επί της ποιότητας του κονιάκ.Η απόσταξη πρέπει να γίνει εντός του χειμώνα, ο οποίος ακολουθεί την οινοποίηση διότι παρατηρηθεί ότι το κονιάκ εξ αποστάγματος νέου κρασιού είναι πολύ καλλίτερης ποιότητας από τα λαμβανόμενα από απόσταξη κρασιών ενός και δύο χρονών.
Οι χρησιμοποιούμενοι αποστακτήρες είναι οι συνήθεις τοιούτοι χωρητικότητας 100-500 λίτρων και θερμαίνονται δια γυμνού πυρός, με την μόνη διαφορά, ότι είναι εφοδιασμένοι με ένα οίνο θερμαντήρα.
Ο οινοθερμαντήρ είναι ένα μετάλλινου κυλινδρικό δοχείο της ιδίας με τον λέβητα χωρητικότητας ευρίσκεται δε τοποθετημένος μεταξύ του ψυκτήρα και του λέβητα.
Οι ατμοί του κρασιού που βράζει περνούν διά του συνδετικού σωλήνα Δ. και πριν περάσουν από τον ψυκτήρα Ζ, διέρχονται από ένα οφιοειδή σωλήνα, ο οποίος είναι όμοιος με τον του ψυκτήρα Ζ, και ευρίσκεται τοποθετημένος μέσα στον οίνο θερμαντήρα Ε. Οι ατμοί ψύχονται και συγχρόνως θερμαίνουν το κρασί, στο οποίο ευρίσκεται γύρω του σωλήνας εντός του δοχείου.Η εργασία τής αποστάξεως γίνεται ως εξής:
Βάζουν μέσα στον λέβητα Β και στον οίνο θερμαντήρα Ε από 300 λίτρα κρασιού. Θερμαίνουν μετά προσοχή και ηπίως τον λέβητα και παίρνουν 120 λίτρας αποστάγματος. Έπειτα αδειάζουν τον λέβητα και μεταφέρουν σε αυτόν τις 300 λίτρες του οίνο θερμαντήρος, τον οποίο ξαναγεμίζουν με άλλες 300 λίτρες κρασιού. Η εργασία αυτή γίνεται εν όλο τρεις φορές. Έπειτα τα αποστάγματα των 3 αποστάξεων, δηλ. τα 360 λίτρα αποστάζονται. Βάζουν χωριστά τις 3 πρώτες λίτρες τού αποστάγματος (προϊόντα κεφαλής) και όλο το μετέπειτα λαμβανόμενο οινόπνευμα θεωρείται ως καλόν (προϊόν καρδίας) εφόσον δεικνύει 52–50 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματόμετρου. Όταν ο βαθμός πέσει κάτω των 50 βαθμών, το προϊόν συλλέγεται χωριστά (προϊόντα ουράς) και η εργασία εξακολουθεί κατά αυτό το τρόπο έως ότου πάρουν και τα τελευταία ίχνη οινοπνεύματος. Τα προϊόντα κεφαλής και ουράς χρησιμοποιούνται δια παρασκευή κατωτέρας ποιότητας ποτών.Παλαίωση του κονιάκ
Το άρωμα του κονιάκ οφείλεται σε ορισμένες ξένες ουσίες ανώτερες αλκοόλες, αλδερίδες και εστέρες, οι οποίες υπάρχουν από τον καιρό της αποστάξεως ή σχηματίζονται κατά την παλαίωση υπό την επίδραση του οξυγόνου του αέρος. Ο οινοπνευματικός βαθμός του κονιάκ κανονίζεται με προσθήκη αποσταγμένου νερού μετά την παλαίωση. Έπειτα προσθέτουν στο κονιάκ 5 τοις χιλίοις σιρόπι σακχάρου. Τέλος εάν το φυσικό χρώμα του κονιάκ δεν είναι αρκετό, το συμπληρώνουν με λίγη καραμέλα. Η προσθήκη του σιροπιού ή και της καραμέλας προκαλεί ελαφρό θόλωμα του κονιάκ, για αυτό είναι ανάγκη να φιλτραριστεί με φίλτρα από κετσέ, ή από διηθητικό χαρτί. Όταν το θόλωμα δεν εξαφανισθεί, τότε κολλαρίζουν το θολό κονιάκ με ασπράδια αυγών ή καλλίτερα με βρασμένο γάλα, σε αναλογία μιας λίτρας γάλακτος για 100 λίτρα κονιάκ.

Τεχνητά κονιάκ

Πολλοί ποτοποιοί παρασκευάζουν διάφορες ποιότητες κονιάκ, με απλή ανάμιξη αιθέριων ελαίων, ή εγχυμάτων, ή βαμμάτων, οινοπνεύματος και νερού.

Ιδού για παράδειγμα μερικές συνταγές:Κονιάκ κοινό

• 2 γραμμάρια οινανθικού αιθέρος
• 3 λίτρα έγχυμα εξωφλοίων χλωρών καρυδιών
• 3 λίτρα παλαιό ρούμι
• Μερικές σταγόνες έγχυμα ίριδος
• Μερικές σταγόνες έγχυμα βανίλιας

Προσθήκη οινοπνεύματος και νερού για 100 λίτρα προϊόντος. Εάν το χρώμα δεν είναι αρκετό, χρωματίζουν με καραμέλα.Κονιάκ καλής ποιότητας
100 λίτρα οινόπνευμα 55 βαθμών
5 γραμμάρια αμμωνία
2 λίτρα έγχυμα βανίλιας
1 λίτρα έγχυμα δρυός
3 λίτρα έγχυμα χλωρών εξωφλοίων καρυδιών
1 λίτρα Ρούμι
12 χιλιόγραμμα Σιρόπι σακχάρου
Χρωματίζουμε εν ανάγκη δια καραμέλαςΤο έγχυμα της δρυός παρασκευάζεται ως εξής:
5-6 χιλιόγραμμα ροκανίδια δρυός
100 λίτρα οινόπνευμα 30 βαθμών
Μουσκεύουμε επί 24 ώρες τα ροκανίδια με νερό, έπειτα χύνουμε το νερό και προσθέτουμε το οινόπνευμα.ΡΟΥΜΙΤο ρούμι παρασκευάζεται δια αποστάξεως ζημιωθέντος χυμού καλαμοσακχάρου.

Τα περισσότερα ρούμια γίνονται επίσης τεχνητώς ως εξής:

• 25 λίτρα οινόπνευμα 85 βαθμών
• 1500 γραμμάρια φλοιοί πράσινης δρυός
• 150 γραμμάρια δαμάσκηνα ξηρά
• 10 λίτρα ρούμι γνήσιο
• 5 λίτρα σιρόπι
• 2 λίτρα έγχυμα χλωρών εξωφλοίων καρυδιών
• 8 λίτρα νερό

Αναμιγνύουμε και αφήνουμε να μουσκεύσουν επί 24 ώρες. Έπειτα φιλτράρουμε εν ανάγκη δε χρωματίζουμε με καραμέλα.

ΜΑΣΤΙΧΑ ΧΙΟΥ

Μουλιάζουμε εντός 15 λίτρων οινοπνεύματος 37-40 βαθμών εκατοντάβαθμου οινοπνευματομέτρου, 1500 γραμμάρια προσφάτου μαστίχας και 1500 γραμμάρια σπερμάτων άνισου και αποστάζουμε. Το απόσταγμα πρέπει να είναι 40 – 45 βαθμών.
Εν ψυχρό η μαστίχα παρασκευάζεται εάν διαλύσουμε 6 γραμμάρια αιθέριου ελαίου μαστίχας και 2 γραμμάρια αιθέριου ελαίου άνισου, σε 4 λίτρες οινοπνεύματος 95 βαθμών. Κατόπιν προσθέτουμε στο μίγμα τόσο νερό όσο αρκεί για να δεικνύει το ποτό 50-55 βαθμούς.

Λικέρ Μαστίχα

ΟΥΖΟ

Το ούζο παρασκευάζεται ως εξής. Σπέρματα μάραθου άνισου και άνισου του αστροειδούς μουλιάζουν σε οινόπνευμα και υστέρα αποστάζονται. Το λαμβανόμενο απόσταγμα πρέπει να δεικνύει 40-60 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματομέτρου, αναλόγως της ποιότητας που θέλουμε να επιτύχουμε.Ο συνήθης τύπος, τον οποίο δύναται ο ποτοποιός να κανονίσει όπως θέλει, είναι ο εξής:

• 15 λίτρα οινόπνευμα 40 βαθμών
• 1 χιλιόγραμμο σπέρματα μάραθου
• 150 γραμμάρια σπέρματα άνισου
• 150 γραμμάρια σπέρματα άνισου του αστροειδούς

Μούλιασμα επί 24 ώρες και απόσταξη. Απόσταγμα 40 βαθμών. Ούζο επίσης παρασκευάζουν και εν ψυχρό, διαλύοντας εντός οινοπνεύματος 95 βαθμών, ορισμένες ποσότητας αιθέριων ελαίων άνισου και μάραθου και κατόπιν προσθέτοντας στο μίγμα τόσο νερό όσο δέχεται το μίγμα χωρίς να γίνει γαλακτώδες.

Ο συνήθης τύπος είναι ο εξής: 3 γραμμάρια αιθέριο έλαιο μάραθου

8 γραμμάρια αιθέριο έλαιο άνισου

Χύνουμε το μείγμα των αιθέριων ελαίων σέ 3 χιλιόγραμμα 250 γραμμάρια οινοπνεύματος 95 βαθμών και προσθέτουμε τόσο νερό, όσο απαιτείται για να φθάσει το μίγμα σε εκείνο το σημείο, στο όποιο ελάχιστη ποσότητα νερού να επιφέρει το θόλωμα. Στο άνω μείγμα των αιθέριων ελαίων, ο ποτοποιός αναλόγως των απαιτήσεων της πελατείας του μπορεί να προσθέσει και άλλα αιθέρια έλαια, όπως κοριάνδρου, άνισου του αστροειδούς, καρυοφύλλων κλπ.

ΡΑΚΙ

Το ρακί είναι απόσταγμα οινοπνεύματος 50-55 βαθμών, περιέχον αρωματικό κάλαμο ή άνισο. Η ποσότητα των αρωματικών ουσιών ποικίλλει αναλόγως της ποιότητας του ποτού.

Τσίπουρο

Πηγή https://coozina.gr/

Το άρθρο Παρασκευή παραδοσιακών ποτών: Κονιάκ, ούζο, μαστίχα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Μετά την ψύξη του διαλύματος αυτού πρόσθεσε μικρό ποσό ζύμης της μπύρας (μαγιάς καλούμενης) και άφησε αυτό το μείγμα για μερικές ημέρες μέχρι να αρχίσει η ζύμωση ακολούθως, όσο είναι καθαρό, βάλε αυτό σε καλές και δυνατές γυάλινες ή πήλινες φιάλες. Μετά την άρση του πώματος εξέρχεται το ρευστό αυτό, αναβράζοντας ως ο εκλεκτότερος καμπανίτης οίνος.

Το άρθρο Φτιάχνω τζιτζιμπύρα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Παρασκευή ουισκιού
Αποστάζουμε και κόπτουμε με νερό. Το ουίσκι ζυγίζει στο πνευματοζύγιο 60 βαθμούς (Την σημερινή εποχή 40 βαθμούς).Άλλος τρόπος παρασκευήςΛαμβάνουμε:

Εκτελούμε όπως στην προηγούμενη παράγραφο.

Το άρθρο Φτιάχνω Ουίσκι εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Υλικά σιροπιού
Ζάχαρη 5 κιλά
Νερό 4 λίτραΑφήνουμε να μουσκέψουν (δηλαδή να εμποτιστούν στο αλκοόλ) τουλάχιστον για 15 ημέρες, αποστάζουμε και προσθέτουμε κατόπιν το σιρόπι κρύο.
Χρωματίζουμε με κροκοβαφία, αφήνουμε να κατασταλάξει και διυλίζουμε.Το ελιξίριο του γιατρού Garrus. Φάρμακο ή ποτό; Αυθεντική φόρμουλα ή απομίμηση;Τα ελιξίρια ζωής ήταν παλαιότερα πολύ χρησιμοποιούμενα φάρμακα ή ποτά.
Φτιάχνονται με αλκοόλ από απόσταξη και ζάχαρη, συχνά προσφέρονται ως λικέρ, είναι ευχάριστα στην γεύση και περιέχουν φάρμακα ή όχι.
Πολλά είναι άγνωστα την σημερινή εποχή, αλλά το ελιξίριο του Garrus έχει περάσει μέσα από τους αιώνες. Είναι διεγερτικό του πεπτικού, τονωτικό, γευστικό ποτό, υπακτικό-καθαρτικό.
Φτιάχνετε με διαβροχή αλόης, σαφράν, μύρου, γαρύφαλλου, κανέλας και μοσχοκάρυδου σε αλκοόλ πριν από την απόσταξη, στη συνέχεια προσθέτετε βανίλια, αδίαντο (κοινός πολυτρίχι), λουλούδια πορτοκαλιάς νερό και ζάχαρη.Φαίνεται ότι είχε ανακαλυφθεί στα τέλη του 17ου αιώνα ή στις αρχές του 18ου αιώνα από τον Joseph Garrus, γιατρού που ζούσε στο Παρίσι. Όταν πέθανε, το 1722, το ελιξίριο ήταν ήδη γνωστό. Κατά τη διάρκεια της Βασιλείας, χορηγήθηκε στη Δούκισσα του Berry και σε κάποια σημαντικά μέλη της βασιλικής αυλής. Κατά τη διάρκεια όλου του 18ο αιώνα, θεωρήθηκε ως πανάκεια με πολλές χρήσιμες ιδιότητες, αναφερόμενο σε ορισμένες φαρμακοποιίες και διαθέσιμο στα φαρμακεία.Ωστόσο, ο Garrus είχε κατηγορηθεί ότι είχε απλώς βελτιώσει την φόρμουλα του «ελιξίριο de propriété» του Παράκλεσου, που ονομάζεται επίσης βάμμα αλόης, μύρου και σαφράν. Λαμβάνοντας υπόψη το μεγάλο αριθμό των φόρμουλων που περιέχουν αυτά τα ίδια φάρμακα από φυτά, είναι δύσκολο σήμερα να διευκρινίσει κανείς την προέλευσή τους και να ανακαλύψει ποιος αντιγράφτηκε από τον άλλο.

Το ελιξίριο του γιατρού Garrus είναι επίσης γνωστό στη βιβλιογραφία επειδή το όνομά του χρησιμοποιείται στη Μαντάμ Μποβαρύ σαν Tartarin sur les Alpes. Στις αρχές του 21ου αιώνα, μερικοί από μας το θεωρούν ως ένα από τα καλύτερα υπακτικά λικέρ.

Το άρθρο Φτιάχνω λικέρ: Elixir de Garus εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Τρόπος παρασκευής λικέρ Grande Marnier

Την επόμενη φορά που θα προετοιμάσετε αυτό το ελιξίριο, μπορείτε να το τροποποιήσετε κάνοντας τα πράγματα λίγο διαφορετικά:
καρφώστε μερικούς κόκκους καφέ ή καρφιά γαρίφαλου στη φλούδα του πορτοκαλιού, ή χρησιμοποιήσετε ένα μανταρίνι αντί πορτοκαλιού ή χρησιμοποιήσετε ένα-δυο βότανα, ή χρησιμοποιήστε ένα διαφορετικό κονιάκ ή μια διαφορετική ζάχαρη, ή όλα τα παραπάνω, ή ότι συνδυασμό θέλετε.Διαβάστε ακόμη:Φτιάχνω λικέρ: Elixir de Garus

Το άρθρο Φτιάχνω σπιτικό λικέρ Grande Marnier εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.