Οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν σε συνδυασμό με την καταπόνηση που έχουν υποστεί το φύλλωμα και οι βλαστοί των δέντρων, ειδικά στις ελαιοποιήσιμες ποικιλίες, μπορεί να αποτελέσουν πηγή προβλημάτων.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να προχωρήσουμε άμεσα σε ψεκασμούς για την κατάλληλη προστασία και ενδυνάμωση των ελαιόδεντρων μόλις τελειώσουμε το μάζεμα.

Ας δούμε αναλυτικά, τι φροντίδα χρειάζονται τα ελαιόδεντρα μετά τη συγκομιδή για να τα διατηρήσουμε υγιή και να έχουμε πλούσια παραγωγή και την επόμενη χρονιά.

Η χρήση ελαιοραβδιστικών μηχανημάτων στη συγκομιδή της ελιάς, όπως η χτένα και ο αχινός, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα καθώς επιταχύνουν τη διαδικασία του μαζέματος και μειώνουν την ένταση της ανθρώπινης εργασίας.

Ωστόσο οι τραυματισμοί που δημιουργούνται στα φύλλα και τους βλαστούς χρειάζονται κατάλληλη διαχείριση για την επούλωση τους και για να αποφύγουμε περαιτέρω ζημιές.

Ειδικότερα όταν το ράβδισμα γίνεται σε περιόδους με βροχερό καιρό ή σε συνθήκες υψηλής υγρασίας, συχνά παρατηρούμε να αναπτύσσονται μυκητολογικές και βακτηριακές ασθένειες.

Επιπλέον, μετά τη συγκομιδή, δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως τα διαθέσιμα θρεπτικά στοιχεία στα δέντρα έχουν μειωθεί και είναι απαραίτητο να γίνει αναπλήρωση τους με τη σωστή .

Για την ενίσχυση και την προστασία των ελαιόδεντρων μετά τη συγκομιδή είναι απαραίτητο να ψεκάσουμε με .

Ο χαλκός παρέχει προστασία από τις ασθένειες της , του , του κυκλοκόνιου, καθώς και των που απλώνονται στον κορμό.

Για τον ψεκασμό της ελιάς με χαλκό χρησιμοποιούμε βορδιγάλιο πολτό, ο οποίος αν και μικρότερης ισχύος, διαθέτει μεγαλύτερη διάρκεια και μένει πάνω στο φύλλωμα μέχρι τα τέλη του χειμώνα.

Αν θέλουμε να συνδυάσουμε τον ψεκασμό με χαλκό μαζί με , επιλέγουμε σκευάσματα υδροξειδίου του χαλκού ή οξυχλωριούχου χαλκού.

Όσον αφορά την επιλογή του διαφυλλικού λιπάσματος, μπορούμε να επιλέξουμε σε συνδυασμό με και αμινοξέα, καθώς και .

Η πρώιμη συγκομιδή στην καλλιέργεια της ελιάς σε συνδυασμό με έναν άμεσο ψεκασμό του φυλλώματος με χαλκό και διαφυλλικό λίπασμα είναι βασικές καλλιεργητικές πρακτικές ώστε να μειώσουμε το φαινόμενο της παρενιαυτοφορίας της ελιάς και να έχουμε υψηλή παραγωγή κάθε χρόνο.

Το άρθρο Τι χρειάζονται τα ελαιόδεντρα μετά το μάζεμα της ελιάς (+video) εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Πρόκειται για ένα αειθαλές δέντρο με γρήγορη ανάπτυξη που φτάνει σε ύψος 10-15 μέτρων, αν και σε καλλιέργεια διατηρείται πιο χαμηλά για ευκολία κατά τη συγκομιδή.

Διαθέτει στενόμακρα σκουροπράσινα φύλλα, γυαλιστερά στην πάνω επιφάνεια, μήκους 10-25 εκατοστών που σε αρκετές ποικιλίες έχουν οδοντώσεις στις άκρες του φύλλου.

Η μακαντέμια ανθίζει την άνοιξη ή αρχές καλοκαιριού με χαρακτηριστικές μακριές άσπρες ή ροζ ταξιανθίες μήκους ως 30 εκατοστών και οι καρποί ωριμάζουν 6-9 μήνες μετά την ανθοφορία.

Ο καρπός της μακαντέμια είναι στρογγυλός, διαμέτρου 2-3 εκατοστών με σκληρό κέλυφος και περιέχει ένα ή πιο σπάνια 2 βρώσιμους πυρήνες λευκού ή υπόλευκου χρώματος με κρεμώδη υφή.

Το μέρος του καρπού που τρώμε διαθέτει υψηλή διατροφική αξία, καθώς η μακαντέμια περιέχει πολύτιμα λιπαρά, φυτικές ίνες, μαγνήσιο, σίδερο, βιταμίνες και αντιοξειδωτικά.

Ας δούμε χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για την καλλιέργεια της μακαντέμια για να τη γνωρίσουμε καλύτερα.

Υπάρχουν 9 διαφορετικά είδη μακαντέμια αλλά μόνο από 2 είδη προέρχονται οι καλλιεργούμενες ποικιλίες που παράγουν βρώσιμους καρπούς: η Macademia integrifolia και η Macadamia tetraphylla.

Από αυτά τα 2 είδη έχουν προκύψει και αρκετά υβρίδια μακαντέμια που έχουν μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα και αντοχή σε δυσμενείς συνθήκες.

H καλλιέργεια της μακαντέμια προτιμά υποτροπικά και τροπικά κλίματα με ήπιο χειμώνα χωρίς παγετό και δροσερά καλοκαίρια χωρίς έντονη παρατεταμένη ξηρασία.

Ευδοκιμεί σε καλά αποστραγγιζόμενα γόνιμα εδάφη, με υψηλή περιεκτικότητα σε και ελαφρώς όξινα εδάφη με pH 5,5-6,5

Σε κατάλληλες συνθήκες καλλιέργειας, η μακαντέμια μπαίνει σε πλήρη καρποφορία 5-6 χρόνια μετά από την φύτευση.

Για την επιτυχία της καλλιέργειας της μακαντέμια, χρειάζεται τακτικό πότισμα με καλής ποιότητας νερό, αποφεύγοντας νερό με υψηλή περιεκτικότητα σε άλατα.

Οι απαιτήσεις της μακαντέμια σε πότισμα είναι υψηλές από τα τέλη της άνοιξης και μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου, την περίοδο ανάπτυξης και γεμίσματος του καρπού.

Εγκαθιστούμε σύστημα ς καθώς είναι ιδανικό για την καλλιέργεια της μακαντέμια, τοποθετώντας 2-4 σταλακτήρες (μπεκάκια) ανά δέντρο.

Σε ζεστά κλίματα, την περίοδο του καλοκαιριού τα ποτίσματα της μακαντέμια θα πρέπει να είναι αρκετά συχνά, κάθε 2-3 μέρες και αραιότερα την υπόλοιπη περίοδο.

Η μακαντέμια έχει αρκετές απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία και λίπασμα για να εξασφαλίσουμε ικανοποιητική ανάπτυξη και καλή παραγωγή.

Προσθέτουμε πλήρες βιολογικό λίπασμα στα τέλη του χειμώνα και κάνουμε μία δεύτερη στις αρχές του καλοκαιριού με λίπασμα πλούσιο σε , και .

Από τα , πολύ σημαντικό είναι το και ο , καθώς η έλλειψη του μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα ακαρπίας.

Για να αντιμετωπίσουμε την έλλειψη βορίου και ψευδαργύρου, ψεκάζουμε τα δέντρα της μακαντέμια με βορίου και ψευδαργύρου την περίοδο της άνοιξης.

Την περίοδο του χειμώνα, μπορούμε να προσθέτουμε και στο έδαφος για να το ενισχύσουμε σε και θρεπτικά συστατικά.

Το της μακαντέμια διαχωρίζεται βασικά στο κλάδεμα διαμόρφωσης που γίνεται στα μικρά δέντρα 1-3 ετών και στο κλάδεμα καρποφορίας που γίνεται στα ενήλικα δέντρα.

– Κλάδεμα διαμόρφωσης της μακαντέμια: Το κλάδεμα διαμόρφωσης γίνεται με βάση το κυπελλοειδές σχήμα έχει ως σκοπό τη σταδιακή δημιουργία ενός δυνατού δέντρου που θα δώσει καλές αποδόσεις. Επιλέγουμε ένα κεντρικό κορμό και διατηρούμε 3-4 κεντρικούς βλαστούς που αναπτύσσονται από τον κορμό σε ύψος 80-100 εκ. από το έδαφος. Αφαιρούμε συχνά τους λαίμαργους, κάθετα και εσωτερικά κλαδιά, σταδιακά, τα πρώτα χρόνια αποφεύγοντας τις μεγάλες τομές που προκαλούν επιβράδυνση της ανάπτυξης.

– Κλάδεμα καρποφορίας της μακαντέμια: Κατάλληλη εποχή για το κλάδεμα καρποφορίας της μακαντέμια είναι στις αρχές της άνοιξης αφού περάσουν οι τελευταίες παγωνιές του χειμώνα. Το κλάδεμα περιλαμβάνει τη διατήρηση του σχήματος του δέντρου, την αφαίρεση ξερών, καχεκτικών και ασθενών κλαδιών, καθώς και κλαδιών που μπλέκονται μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζουμε καλύτερο αερισμό και φωτισμό του φυλλώματος του δέντρου και επιτυγχάνουμε μεγαλύτερη και πιο ποιοτική παραγωγή. Σε δέντρα μακαντέμιας, που έχουν υπερβολική ανάπτυξη ή είναι γηρασμένα, κάνουμε κλάδεμα ανανέωσης περιορίζοντας το ύψος των κεντρικών βλαστών και χαμηλώνοντας το δέντρο.

Σε συνθήκες ζέστης, υγρασίας και υγρασία, η μακαντέμια προσβάλλεται από το έντομο της που προκαλεί πτώσεις καρπών, από και από τον .

Για την αντιμετώπιση των εντόμων, κάνουμε διαφυλλικούς ψεκασμούς με όπως το , ο και ο .

Επίσης, αποφεύγουμε υπερβολές στο πότισμα καθώς μπορεί να προκαλέσει ασθένειες (Phytofthora) σαπίσματος της ρίζας των δέντρων της μακαντέμια.

Για την , της ασθένειας που προκαλεί μαύρα στίγματα σε φύλλα και καρπούς, ψεκάζουμε το φύλλωμα με βιολογικά .

Μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα φύτα μακαντέμια κάνοντας κυρίως α) και β) . Αξίζει να αναφέρουμε πως η έχει περιορισμένη με επιτυχία στην μακαντέμια.

α) Πολλαπλασιασμός μακαντέμια με σπόρο

Φυτεύουμε σπόρο μακαντέμια, καθαρισμένο από το κέλυφος, σε γλαστράκι φυτωρίου που περιέχει τύρφη και άμμο σε αναλογία 2:1

Ο σπόρος της μακαντέμιας βλαστάνει σε 3-6 εβδομάδες σε κατάλληλες συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας 20-30οC και μετά από 2-3 μήνες το φυτό είναι έτοιμο για μεταφύτευση ή εμβολιασμό.

Τα φυτά μακαντέμιας από σπόρο καθυστερούν να μπουν στην παραγωγή και έχουν μικρότερη απόδοση καρπών και ποιότητα.

β) Πολλαπλασιαμός μακαντέμια με εμβολιασμό

Χρησιμοποιούμε σπορόφυτο ως υποκείμενο και εμβολιάζουμε με οφθαλμό ή κλαδί από επιλεγμένη ποικιλία μακαντέμια.

Το μπόλιασμα της μακαντέμια γίνεται με εγκεντρισμό σε σπορόφυτα 6-12 μηνών, ή με την μέθοδο του ενοφθαλμισμού ην περίοδο της άνοιξης.

Τα φυτά μακαντέμιας από μπόλιασμα έχουν ταχύτερη είσοδο σε καρποφορία, ομοιόμορφη ανάπτυξη και καλή παραγωγή.

Εκτός από την Αυστραλία που είναι η χώρα καταγωγής της, η μακαντέμια καλλιεργείται κυρίως στη Νότια Αφρική, στην Κένυα, στη Βραζιλία, στην Κίνα και την Ταϊλάνδη.

Το άρθρο Μακαντέμια: Ένα τροπικό δέντρο με πολύτιμους καρπούς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Αρκετοί νέοι καλλιεργητές δοκιμάζουν πυκνές και υπέρπυκνες φυτεύσεις για τις ελιές, αντίστοιχες με αυτές που γίνονται σε άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης όπως στην Ιταλία και στην Ισπανία, καθώς και σε χώρες της βόρειας Αφρικής.

Στις παραδοσιακές φυτεύσεις ελιάς, η πυκνότητα φύτευσης είναι 10-20 δέντρα/ στρέμμα, στις πυκνές φυτεύσεις συναντάμε 30-60 δέντρα, ενώ στις υπέρπυκνες η πυκνότητα φύτευσης φτάνει τα 100-200 δέντρα το στρέμμα.

Ο βασικός λόγος επιλογής των συστημάτων πυκνής και υπέρπυκνης φύτευσης θεωρείται η ταχεία είσοδο σε παραγωγή και η αυξημένη οικονομική απόδοση της καλλιέργειας της ελιάς.

Είναι όμως τόσο απλό; Αξίζει να προχωρήσουμε σε αυτά τα συστήματα και να εγκαταλείψουμε τα παραδοσιακά συστήματα καλλιέργειας της ελιάς με τις μεγαλύτερες αποστάσεις φύτευσης;

Τα συγκεκριμένα συστήματα φύτευσης διαθέτουν θετικά σημεία, αλλά και αρκετές ιδιαιτερότητες που είναι σημαντικό να γνωρίζουμε καθώς και τι απαιτήσεις επένδυσης προϋποθέτουν.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της πυκνής και υπέρπυκνης φύτευσης ελιάς, καθώς και χρήσιμες πληροφορίες για τον τρόπο καλλιέργειας σε αυτά τα συστήματα.

Οι πυκνές φυτεύσεις διαθέτουν βασικά πλεονεκτήματα για τους καλλιεργητές της ελιάς που θέλουν να προχωρήσουν σε καλλιέργειες υψηλής έντασης και υψηλής επένδυσης.

Η καλλιέργεια της πυκνής και υπέρπυκνης φύτευσης για την έχει αρκετές απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες που θα πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζουν οι ελαιοκαλλιεργητές πριν αποφασίσουν αυτά τα συστήματα.

Για το πυκνό και υπέρπυκνο σύστημα φύτευσης ελιάς, επιλέγονται ποικιλίες που έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ώστε να προσαρμόζονται στις συνθήκες υψηλής πυκνότητας.

Οι βασικές προϋποθέσεις για τις ποικιλίες είναι να έχουν ορθόκλαδη ανάπτυξη, υψηλή παραγωγικότητα από νεαρή ηλικία, να έχουν αντοχή στο κλάδεμα και να επιδέχονται μηχανική συγκομιδή.

Οι ποικιλίες ελαιοποιήσιμης ελιάς που προτείνονται για πυκνή φύτευση είναι οι εξής:

Η πυκνότητα σε πυκνά και υπέρπυκνα συστήματα λαμβάνει υπόψη διάφορους παράγοντες όπως τον τύπο του εδάφους, τη διαθεσιμότητα νερού, το σύστημα άρδευσης καθώς και τις δυνατότητες μηχανικής συγκομιδής.

α) Πυκνά συστήματα φύτευσης: Στα πυκνά συστήματα φύτευσης οι συνήθεις μπορεί να είναι 4, 5, 6 μέτρα μεταξύ των θέσεων φύτευσης και 5,6 μέτρα μεταξύ των γραμμών φύτευσης. Ενδεικτικά, σε ένα πυκνό σύστημα φύτευσης 5×5, δηλαδή 5 μεταξύ των θέσεων φύτευσης και 5 μέτρα μεταξύ των γραμμών φύτευσης, ο αριθμός των ελαιόδεντρων είναι περίπου 40 δέντρα / στρέμμα.

β) Υπέρπυκνα συστήματα φύτευσης: Στα υπέρπυκνα συστήματα φύτευσης συνηθίζεται η φύτευση 2-3 μέτρα μεταξύ των θέσεων φύτευσης στη γραμμή και 3,4,5 μέτρα μεταξύ των γραμμών φύτευσης. Ενδεικτικά, σε ένα υπέρπυκνο σύστημα φύτευσης 2×4, δηλαδή 2 μέτρα μεταξύ των θέσεων φύτευσης στη γραμμή 4 μεταξύ των γραμμών φύτευσης, ο αριθμός των ελαιόδεντρων είναι περίπου 130 δέντρα/στρέμμα.

Στο σύστημα πυκνής φύτευσης, το πότισμα είναι απαραίτητο για τη διατήρηση υψηλής παραγωγής και καλής ποιότητας λαδιού.

Χρησιμοποιείται κυρίως πότισμα με σταγόνες, με 1-2 γραμμές ανά σειρά δέντρων και 2-4 σταλάκτες ανά δέντρο, στα 2-8 λίτρα/ώρα, ανάλογα με το έδαφος και τις κλιματολογικές συνθήκες.

Τα ποτίσματα γίνονται συχνότερα το καλοκαίρι για να αντιμετωπιστούν οι ξηροθερμικές συνθήκες του καλοκαιριού, ενώ μειώνονται την άνοιξη και το φθινόπωρο.

Ενδεικτικά, η συνολική ετήσια κατανάλωση νερού κυμαίνεται από 300-600 κυβικά μέτρα ανά στρέμμα, ανάλογα με τον τύπο του εδάφους και τις κλιματικές συνθήκες της καλλιεργούμενης περιοχής.

Στο σύστημα πυκνής φύτευσης, η πρέπει να είναι ισορροπημένη και προσαρμοσμένη στις αυξημένες απαιτήσεις των δέντρων λόγω της υψηλής παραγωγής.

Εφαρμόζεται κυρίως μέσω υδρολίπανσης σε αρδευόμενες καλλιέργειες, παρέχοντας , και σε διαφορετικές αναλογίες ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξης.

Το άζωτο χορηγείται σταδιακά από την άνοιξη έως τα μέσα καλοκαιριού για προώθηση της βλάστησης, ενώ το κάλιο εφαρμόζεται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο για αύξηση της παραγωγής και βελτίωσης της ποιότητας του λαδιού.

Επιπλέον, εφαρμόζονται βιοδιεγέρτες και όπως το και ο για ενίσχυση της και της αντοχής σε συνθήκες ξηρασίας.

Η ακριβής δοσολογία στις εφαρμογές των διαφυλλικών λιπασμάτων καθορίζεται βάσει των εδαφολογικών και φυλλοδιαγνωστικών αναλύσεων.

Στο σύστημα πυκνής και υπέρπυκνης φύτευσης, το κλάδεμα είναι μηχανικό ή ελαφρύ χειρωνακτικό, ώστε να διατηρείται η ισορροπία μεταξύ βλάστησης και παραγωγής.

Το σχήμα διαμόρφωσης είναι συνήθως κύπελλο στα πυκνά συστήματα και ελεύθερη παλμέτα στα υπέρπυκνα συστήματα, επιτρέποντας καλύτερη έκθεση στο φως και διευκόλυνση της μηχανικής συγκομιδής.

Τα πρώτα χρόνια γίνεται διαμορφωτικό κλάδεμα, ενώ στην πλήρη παραγωγή, εφαρμόζεται ελαφρύ καρποφορίας κλάδεμα κάθε χρόνο, αφαιρώντας εσωτερικούς λαίμαργους και εξασθενημένους κλάδους.

Κάθε 3-4 χρόνια μπορεί να γίνεται κλάδεμα ανανέωσης για αποφυγή υπερβολικής πυκνότητας της βλάστησης που ευνοεί την προσβολή από ασθένειες και έντομα.

Στο σύστημα πυκνής και υπέρπυκνης φύτευσης, η προστασία των ελαιόδεντρων από έντομα και ασθένειες απαιτεί συνδυασμένη στρατηγική με προληπτικά και θεραπευτικά μέτρα.

Η ολοκληρωμένη διαχείριση της καλλιέργειας περιλαμβάνει τη χρήση ανθεκτικών ποικιλιών, την καλή αερισμό των δέντρων μέσω κατάλληλου κλαδέματος και την ελεγχόμενη άρδευσης και λίπανσης για αποφυγή υπερβολικής υγρασίας που ευνοεί μυκητολογικές ασθένειες και έντομα.

Για την προστασία από τα έντομα, γίνεται χρήση παγίδων μαζικής παγίδευσης καθώς και εφαρμογή βιολογικών σκευασμάτων και εντομοκτόνων αν ξεπεραστούν τα οικονομικά όρια ζημιάς.

Για την προστασία από μυκητολογικές ασθένειες όπως το αλλά και την ψεκάζουμε με το φθινόπωρο και την άνοιξη.

Η τελική επιλογή για σύστημα πυκνής ή υπέρπυκνης φύτευσης εξαρτάται από το έδαφος, την ποικιλία, τη διαθεσιμότητα νερού και τη δυνατότητα μηχανοποίησης της συγκομιδής.

Το άρθρο Σύστημα πυκνής και υπέρπυκνης φύτευσης ελιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Αρκετοί φίλοι καλλιεργητές παρατηρούν το φαινόμενο μία αμυγδαλιά να έχει μειωμένη καρποφορία ή να μην κάνει καθόλου αμύγδαλα για αρκετά χρόνια και αναρωτιούνται τι φταίει.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν πολλές αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν ακαρπία ή μειωμένη παραγωγή στην .

Ορισμένες φορές η αμυγδαλιά μπορεί να ανθίζει αλλά να μην δένει καρπούς, άλλες φορές πέφτουν τα λουλούδια της πριν σχηματίσουν καρπούς, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου οι καρποί της αμυγδαλιάς έχουν προσβληθεί από ασθένειες και έντομα.

Ας δούμε αναλυτικά ποιοι είναι οι λόγοι που δεν κάνουν καρπούς οι αμυγδαλιές, ώστε με την κατάλληλη φροντίδα να μας χαρίσουν πλούσια παραγωγή από νόστιμα αμύγδαλα.

Οι βασικοί λόγοι που οι αμυγδαλιές μπορεί να μην κάνουν καρπούς σχετίζονται κυρίως με την κακή επικονίαση, με την έλλειψη θρεπτικών συστατικών ή με προσβολές από ασθένειες και έντομα.

Επιπλέον, η ηλικία του δέντρου ή οι καιρικές συνθήκες μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την παραγωγή καρπών της αμυγδαλίας.

Πολλές ποικιλίες αμυγδαλιάς δεν μπορούν να γονιμοποιηθούν από τη γύρη των δικών τους ανθών, δηλαδή δεν είναι αυτογόνιμες.

Σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται να φυτέψουμε πρόσθετα και άλλες ποικιλίες αμυγδαλιάς που ανθίζουν την ίδια περίοδο ώστε να γίνει σταυρεπικονίαση, δηλαδή μεταφορά της γύρης με τις μέλισσες.

Αν δεν υπάρχουν λοιπόν επικονιάστριες ποικιλίες αμυγδαλιάς κοντά ή αν οι καιρικές συνθήκες εμποδίζουν τη δραστηριότητα των μελισσών, οι αμυγδαλιές δεν θα δώσουν καρπούς.

Οι αμυγδαλιές είναι ανθεκτικές στο ψύχος, αλλά οι ακραίες θερμοκρασίες μπορούν να επηρεάσουν την καρποφορία τους.

Ένας όψιμος παγετός την άνοιξη μπορεί να καταστρέψει τα άνθη της αμυγδαλιάς πριν προλάβουν να γονιμοποιηθούν, με αποτέλεσμα το δέντρο να μην παράγει καρπούς.

Επίσης, αν ο χειμώνας δεν είναι αρκετά κρύος, η αμυγδαλιά μπορεί να μην συμπληρώσει τις και δεν θα έχει πλούσια ανθοφορία και παραγωγή.

Γενικότερα, αν η αμυγδαλιά έχει υποστεί στρες λόγω έντονης ξηρασίας, έντονων ανέμων, ακραίων θερμοκρασιών μπορεί να προκληθεί πρόβλημα στην παραγωγή καρπών.

Το είναι απαραίτητο για τη σωστή διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ βλάστησης και καρποφορίας, αλλά αν γίνει λανθασμένα, μπορεί να μειώσει σημαντικά την ανθοφορία.

Συγκεκριμένα, αν γίνει πολύ έντονο και αφαιρεθούν υπερβολικά πολλοί ανθοφόροι βλαστοί ή η παραγωγή καρπών θα είναι περιορισμένη.

Αντίθετα, αν δεν γίνει σωστό αραίωμα των βλαστών και διατηρηθούν πολύ πυκνοί, η μειωμένη έκθεση στο φως μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την καρποφορία της αμυγδαλιάς.

Τέλος, πρέπει να γνωρίζουμε ότι αμυγδαλιά ανήκει στα και αν κλαδευτεί σε λάθος εποχή, μπορεί να έχει σοβαρή επίπτωση στην καρποφορία.

Η αμυγδαλιά όπως και όλα τα καρποφόρα δέντρα χρειάζεται συγκεκριμένα θρεπτικά συστατικά και λίπασμα για να ανθίσει και να καρποφορήσει.

Η έλλειψη σε βασικά θρεπτικά στοιχεία όπως το , ο , το , καθώς επίσης όπως ο και το μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ανθοφορία και ατελή γονιμοποίηση.

Η , η σωστή μέσω του εδάφους και η με ιχνοστοιχεία είναι απαραίτητες για την υγιή ανάπτυξη και καλή καρποφορία της αμυγδαλιάς.

Διάφορες ασθένειες, όπως η και η , μπορούν να προσβάλουν την αμυγδαλιά, καταστρέφοντας τα άνθη ή τους νεαρούς καρπούς.

Επίσης, έντομα όπως η και οι μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη γονιμοποίηση και την ανάπτυξη των καρπών.

Η χρήση προληπτικών μέτρων φυτοπροστασίας με κατάλληλα βιολογικά σκευάσματα όπως ο και το είναι σημαντική για την εξασφάλιση καρποφορίας της αμυγδαλιάς.

Το νερό παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της αμυγδαλιάς, αλλά τόσο το υπερβολικό όσο και το ανεπαρκές πότισμα μπορούν να επηρεάσουν την καρποφορία.

Η έλλειψη νερού κατά την περίοδο της ανθοφορίας μπορεί να προκαλέσει πτώση των ανθών, ενώ η υπερβολική υγρασία μπορεί να οδηγήσει σε σήψη των ριζών και γενική εξασθένηση του δέντρου.

Ορισμένες αμυγδαλιές εμφανίζουν το φαινόμενο της παρενιαυτοφορίας, δηλαδή παράγουν μεγάλη ποσότητα καρπών τη μία χρονιά και ελάχιστους ή καθόλου την επόμενη.

Επειδή αυτό πιθανότατα οφείλεται στην εξάντληση των θρεπτικών αποθεμάτων του δέντρου, η σωστή λίπανση μπορεί να βοηθήσει στην εξισορρόπηση της παραγωγής από χρονιά σε χρονιά.

Το άρθρο Γιατί δεν κάνει αμύγδαλα η αμυγδαλιά εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Αρχικά, πρέπει να γνωρίζουμε πως η ευδοκιμεί σε ήπια κλίματα και τα νεαρά δέντρα λεμονιάς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στις ακραίες θερμοκρασίες.

Βασική προϋπόθεση για επιτυχία στην είναι να τηρηθούν οι κατάλληλες συνθήκες φύτευσης και φροντίδας.

Η αρχή γίνεται επιλέγοντας την κατάλληλη εποχή φύτευσης και φυτεύοντας σωστά, ώστε να μπορέσει να ριζώσει καλά το νέο δενδρύλλιο λεμονιάς και να δώσει σταδιακά πλούσια βλάστηση και καρποφορία.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά ποια εποχή φυτεύουμε λεμονιές και τι προσέχουμε κατά το φύτεμα, ώστε να απολαμβάνουμε υπέροχα λεμόνια από τον κήπο μας.

Η λεμονιά προτιμά τις ήπιες και θερμές κλιματολογικές συνθήκες, γι’ αυτό και η καλύτερη εποχή για τη φύτευσή της είναι είναι η περίοδος της άνοιξης και του φθινοπώρου.

Κατάλληλη εποχή για την φύτευση της λεμονιάς είναι η άνοιξη, από τον Μάρτιο ως το Μάιο καθώς ο χειμώνας υποχωρεί και οι θερμοκρασίες αρχίζουν να ανεβαίνουν.

Αυτή την περίοδο, το έδαφος θερμαίνεται και δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος της λεμονιάς.

Με την φύτευση της λεμονιάς την άνοιξη, αποφεύγεται ο κίνδυνος των παγετών, που μπορεί να βλάψει την νεαρό δενδρύλλιο, ενώ παράλληλα έχει αρκετό χρόνο για να αναπτυχθεί πριν από το ζεστό καλοκαίρι.

Και το φθινόπωρο, από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο, αποτελεί κατάλληλη εποχή για την φύτευση της λεμονιάς, καθώς το έδαφος παραμένει ακόμα ζεστό από το καλοκαίρι, κάτι που βοηθά την ανάπτυξη των ριζών.

Επίσης, αυτή την περίοδο οι θερμοκρασίες είναι ήπιες και η υγρασία υψηλότερη, κάτι που διευκολύνει την εγκατάσταση και την ανάπτυξη της νεαρής λεμονιάς πριν έρθει ο χειμώνας.

Αν και η λεμονιά αντέχει στη ζέστη, οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες και η έντονη ξηρασία μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την ανάπτυξή της.

Αποφεύγουμε, λοιπόν, να φυτεύουμε λεμονιές μέσα στο καλοκαίρι, από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες και η έντονη ηλιοφάνεια μπορεί να προκαλέσουν στρες στο φυτό, καθιστώντας δύσκολη την προσαρμογή του.

Αν θέλουμε οπωσδήποτε να φυτέψουμε λεμονιά μες στο καλοκαίρι, θα χρειαστεί οπωσδήποτε να το καλύψουμε με ειδικό δίχτυ προστασίας από την έντονη ακτινοβολία ή να ψεκάσουμε το φύλλωμα του φυτού με .

Δε φυτεύουμε λεμονιές ούτε μέσα στον χειμώνα, από τον Δεκέμβριο ως τον Φεβρουάριο, καθώς οι χαμηλές θερμοκρασίες και ο παγετός μπορεί να βλάψουν την ευαίσθητη νεαρή λεμονιά.

Αν φυτέψουμε πάντως λεμονιά μέσα στο χειμώνα, για να έχουμε κάποιες πιθανότητες επιτυχίας, θα χρειαστεί να καλύψουμε το φυτό της λεμονιάς με αντιπαγετικό ύφασμα.

Εκτός από την κατάλληλη εποχή φύτευσης, παραθέτουμε συμπληρωματικά μερικές χρήσιμες συμβουλές ώστε να φυτέψουμε σωστά τα νεαρά δένδρα λεμονιάς στον κήπο και το μπαλκόνι μας.

Μετά τη φύτευση της λεμονιάς, ελέγχουμε το φύλλωμα μήπως εντοπίσουμε προσβολές από τα έντομα του , της ή του , ώστε να τα αντιμετωπίσουμε εγκαίρως με τον κατάλληλο οικολογικό τρόπο.

Το άρθρο Πότε φυτεύουμε λεμονιά; εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Τα έχουν ανάγκη να συγκεντρώσουν συγκεκριμένες ώρες ψύχους για να αναπτυχθούν ομαλά.

Η διαδικασία αυτή συνδέεται με τη φάση του ληθάργου αρκετών καρποφόρων δέντρων, κυρίως φυλλοβόλων κατά την περίοδο του χειμώνα και την επικείμενη ενεργοποίηση της ανοιξιάτικης ανθοφορίας.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι κάθε καρποφόρο δέντρο έχει διαφορετικές απαιτήσεις σε ψύχος για να εξασφαλίσουμε ικανοποιητική ανθοφορία και παραγωγή.

Ακόμα και για το ίδιο δέντρο, ανάλογα την ποικιλία, υπάρχουν διαφορετικές απαιτήσεις σε ώρες ψύχους που θα πρέπει να ικανοποιηθούν ώστε να επιτύχουμε μία καλή ανθοφορία.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά πως το κρύο του χειμώνα συντελεί στην καρποφορία των δέντρων καθώς και ποιες είναι οι ανάγκες σε ψύχος κάθε καρποφόρου δέντρου ξεχωριστά.

Πολλές φορές έχουμε ακούσει καλλιεργητές καρποφόρων δέντρων στη χώρα μας να ανησυχούν όταν ο χειμώνας είναι ήπιος και το κρύο δεν είναι επαρκές.

Το κρύο του χειμώνα είναι βασική προϋπόθεση για να έχουμε σημαντική παραγωγή των καρποφόρων δέντρων καθώς συντελούν στην υλοποίηση βασικών λειτουργιών όπως αναφέρουμε παρακάτω:

α) Διακοπή του λήθαργου στα καρποφόρα δέντρα: Πολλά φυλλοβόλα καρποφόρα δέντρα, όπως η μηλιά, η αχλαδιά, η κερασιά, η ροδακινιά και η βερικοκιά, εισέρχονται σε χειμερινό λήθαργο για να προστατευθούν από τις χαμηλές θερμοκρασίες. Για να “ξυπνήσουν” την άνοιξη και να αρχίσουν να ανθοφορούν, πρέπει να εκτεθούν σε συγκεκριμένο αριθμό ωρών ψύχους θερμοκρασιών μεταξύ 0°C και 7°C.

β) Ομοιόμορφη και πλούσια ανθοφορία των καρποφόρων δέντρων: Αν τα καρποφόρα δέντρα δεν εκτεθούν σε επαρκές κρύο, η άνθηση μπορεί να παρουσιάσει ανωμαλίες και ανεπάρκειες, κάτι που μπορεί να συντελέσει σε μειωμένη καρπόδεση και κακή παραγωγή των καρποφόρων δέντρων.

γ) Ενεργοποίηση ενζύμων και ορμονών των καρποφόρων δέντρων: Το κρύο του χειμώνα επιδρά σε ορμόνες των καρποφόρων δέντρων όπως η αυξίνη και η γιββερελλίνη, που ρυθμίζουν την έξοδο από τον λήθαργο και την ανάπτυξη νέων οφθαλμών.

Το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής, η ερημοποίηση και η επέκταση των ξηροθερμικών συνθηκών, εντείνει την ανησυχία για τις καλλιέργειες των καρποφόρων δέντρων στην χώρα μας.

Αν δεν υπάρξει αρκετό κρύο, σε κάποιες περιπτώσεις, τα καρποφόρα δέντρα μπορεί να ανθίσουν νωρίς λόγω ήπιων θερμοκρασιών του χειμώνα, με αποτέλεσμα οι ανθοφόροι οφθαλμοί να καταστραφούν από μεταγενέστερους παγετούς.

Σε άλλες περιπτώσεις, τα καρποφόρα δέντρα εμφανίζουν παρατεταμένη ανάπτυξη φύλλων εις βάρος της ανθοφορίας, καθυστερημένη και άνιση ανθοφορία με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν μειωμένη καρποφορία και χαμηλής ποιότητας καρπούς. .

Τα καρποφόρα δέντρα διαχωρίζονται με βάση τις ανάγκες τους σε ψύχος (chilling hours), δηλαδή τις ώρες που απαιτούν θερμοκρασίες μεταξύ 0°C και 7°C για να σπάσει ο λήθαργος και να ανθοφορήσουν κανονικά την άνοιξη.

Αυτά τα καρποφόρα δέντρα απαιτούν ψυχρούς χειμώνες για να καρποφορήσουν ικανοποιητικά. Είναι κατάλληλα για ορεινές περιοχές ή για περιοχές με ψυχρό ή ηπειρωτικό κλίμα.

Τα συγκεκριμένα καρποφόρα δέντρα μπορούν να αναπτυχθούν σε θερμότερα κλίματα με ήπιους χειμώνες και να δώσουν σημαντική παραγωγή.

Η λίστα των καρποφόρων δέντρων αυτής της κατηγορίας μπορούν να ευδοκιμήσουν σε τροπικά ή υποτροπικά κλίματα, όπου οι θερμοκρασίες σπάνια πέφτουν κάτω από 10°C.

Ανάλογα με τις ανάγκες σε ψύχος ενός δέντρου, επιλέγουμε ποικιλίες που ταιριάζουν στο τοπικό κλίμα και στις διαθέσιμες ώρες ψύχους της περιοχής. Αυτός είναι ο λόγος που σε θερμότερες περιοχές, επιλέγονται ποικιλίες με χαμηλές απαιτήσεις ψύχους, ώστε να ανθίσουν κανονικά παρά τον ήπιο χειμώνα.

Το άρθρο Πόσες ώρες ψύχους χρειάζονται τα δέντρα τον χειμώνα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Κάθε χρόνο, παρατηρούμε στην , ο καρπός σταδιακά να αλλάζει χρώμα κατά το στάδιο της ωρίμανσης και της αύξησης της ελαιοπεριεκτικότητας.

Σύμφωνα με το , το χρώμα του ελαιόκαρπου αποτελεί ένα από τα κρίσιμα στοιχεία ώστε η συγκομιδή να γίνεται στο κατάλληλο στάδιο ωρίμανσης του καρπού

Για τις ελαιοποιήσιμες ποικιλίες, το ξεκινά όταν το χρώμα των καρπών της ελιάς γίνεται πράσινο-μωβ και σταδιακά σκουραίνει παίρνοντας ένα μαύρο χρώμα.

Κατά το στάδιο της ωρίμανσης, παρατηρούνται μπλε αποχρώσεις σε συγκεκριμένες ποικιλίες ελιών σε φάση όπου ο καρπός δεν έχει ωριμάσει πλήρως σε μαύρο.

Η εμφάνιση μπλε χρώματος στους καρπούς της ελιάς συμβαίνει λόγω των φυσιολογικών αλλαγών που γίνονται όταν ωριμάζουν οι ελιές και δεν πρέπει να μας ανησυχεί.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά ποιες ποικιλίες ελιάς εμφανίζουν καρπούς με μπλε χρώμα, καθώς και ποιοι παράγοντες επηρεάζουν το χρώμα του καρπού.

Το χρώμα του καρπού της ελιάς επηρεάζεται τόσο από φυσιολογικούς όσο και από κλιματικούς παράγοντες κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης:

Στις άγουρες ελιές, η υψηλή συγκέντρωση χλωροφύλλης στον φλοιό των καρπών δίνει το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα που συναντάμε στους καρπούς των ελαιόδεντρων.

Σταδιακά, κατά την ωρίμανση της ελιάς, η περιεκτικότητα της χλωροφύλλης μειώνεται στον καρπό και το πράσινο χρώμα εξασθενεί.

Κατά την φάση της ωρίμανσης, το χρώμα της ελιάς εξαρτάται από την περιεκτικότητα και τη σύσταση των χρωστικών ουσιών στον φλοιό της, κυρίως τις ανθοκυανίνες.

Οι ανθυοκανίνες παράγονται καθώς ωριμάζει ο καρπός της της ελιάς και είναι υπεύθυνες για τις μπλε, μωβ ή κόκκινες αποχρώσεις.

Το χρώμα της ελιάς επηρεάζεται και από περιβαλλοντικούς παράγοντες που σχετίζονται με το μικροκλίμα της καλλιεργούμενης περιοχής.

Συγκεκριμένα, το μπλε χρώμα στον καρπό της ελιάς επηρεάζεται τόσο από την έκθεση του ελαιώνα στον ήλιο καθώς και από τη θερμοκρασία κατά την περίοδο ωρίμανσης.

Το μπλε χρώμα στις ελιές παρατηρείται κυρίως σε ποικιλίες που παράγουν καρπούς με υψηλή περιεκτικότητα σε ανθοκυανίνες, οι οποίες προσδίδουν τις μπλε-μωβ αποχρώσεις.

Ενδεικτικά, αναφέρουμε παρακάτω ορισμένες ποικιλίες ελιάς που καλλιεργούνται στην Ελλάδα και εμφανίζουν το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα κατά την φάση της ωρίμανσης.

Το μπλε χρώμα στις ελιές δεν επηρεάζει την ποιότητα του παραγόμενου καρπού και δεν σχετίζεται με προσβολές από ασθένειες και έντομα της ελιάς.

Το άρθρο Γιατί οι ελιές παίρνουν μπλε χρώμα; εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Όταν σκάνε τα λεμόνια υποβαθμίζεται η ποιότητα τους, δεν ωριμάζουν κανονικά και σε αρκετές περιπτώσεις δε βρίσκουμε να συγκομίσουμε καρπούς.

Η είναι πιθανότατα το πιο δημοφιλές  που καλλιεργείται στον κήπο των ελληνικών σπιτιών όμως αρκετές φορές παρουσιάζει προβλήματα.

Υπάρχουν ασθένειες και έντομα που πρέπει να γνωρίζουμε όπως για την , η οποία ρίχνει τα φύλλα και ξεραίνει τα κλαδιά και την που εμφανίζει μία λευκή κολλώδη ουσία στο κάτω μέρος των φύλλων.

Σε άλλες περιπτώσεις μας απασχολεί η ακαρπία του δέντρου και αναρωτιόμαστε .

Το σκάσιμο στα λεμόνια είναι μία διαφορετική περίπτωση, η οποία σχετίζεται περισσότερες με τις συνθήκες καλλιέργειας και τις απότομες αλλαγές στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.

Ας δούμε λοιπόν ποιες είναι οι βασικές αιτίες για το σκάσιμο των λεμονιών και πως το αντιμετωπίζουμε για να απολαμβάνουμε νόστιμα και ζουμερά λεμόνια από τον κήπο μας.

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που σκάνε τα λεμόνια με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται ποιοτικά και να μην μπορούμε να τα καταναλώσουμε.

Οι συγκεκριμένοι παράγοντες που αναφέρουμε αναλυτικά παρακάτω σχετίζονται τόσο με τις καλλιεργητικές πρακτικές αλλά και με τις κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες:

Η πιο συχνή αιτία για το σκάσιμο των λεμονιών είναι οι απότομες μεταβολές στην παροχή νερού που εμφανίζονται μετά από βροχοπτώσεις ή μετά από υπερβολικά ποτίσματα.

Αν το δέντρο της λεμονιάς περνάει περιόδους ξηρασίας, ειδικά μέσα στο καλοκαίρι, και μετά ποτιστεί ξαφνικά πολύ έντονα, τα λεμόνια απορροφούν γρήγορα μεγάλη ποσότητα νερού.

Η απότομη απορρόφηση μεγάλης ποσότητας νερού προκαλεί την απότομη αύξηση της πίεσης στο εσωτερικό του καρπού, με αποτέλεσμα ο φλοιός να σκίζεται και τα λεμόνια να σκάνε.

Οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, ειδικά αν είναι μεγάλες, μπορούν να προκαλέσουν σκασίματα στους καρπούς, κάτι που συμβαίνει πολύ έντονα την περίοδο του φθινοπώρου.

Όταν οι θερμοκρασίες είναι πολύ υψηλές ή όταν υπάρχουν μεγάλες αλλαγές μεταξύ ημέρας και νύχτας, ο φλοιός του λεμονιού μπορεί να σπάσει λόγω διαστολής και συστολής και τα λεμόνια να σκάσουν.

Η έλλειψη βασικών θρεπτικών συστατικών, όπως το και το , μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη του φλοιού των καρπών της λεμονιάς και να τον κάνει πιο ευάλωτο σε σκασίματα.

Η προσθήκη λιπάσματος ασβεστίου βοηθά στη διατήρηση της ελαστικότητας του φλοιού των λεμονιών ενώ η προσθήκη λιπάσματος καλίου είναι σημαντική για την ισορροπία των χυμών του καρπού.

Η υπερβολική χρήση λιπασμάτων αζώτου στην καλλιέργεια της λεμονιάς μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητα γρήγορη ανάπτυξη των καρπών της λεμονιάς.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η απότομη μεγέθυνση των καρπών έχει σαν αποτέλεσμα ο φλοιός να μην προλαβαίνει να αναπτυχθεί αναλόγως, να σκίζεται κι έτσι να σκάνε τα λεμόνια.

Ορισμένες ασθένειες μπορεί να προκαλέσουν ζημιά στον φλοιό των λεμονιών, καθιστώντας τα πιο ευαίσθητα στο σκάσιμο των καρπών από τους παράγοντες που αναφέραμε.

Για παράδειγμα, η εμφάνιση κομμίωσης στις λεμονιές, από ασθένειες όπως η , μπορεί να επηρεάσει την υγεία του φλοιού και να προκαλέσει σκασίματα στους καρπούς.

Για να μπορέσουμε να απολαμβάνουμε υγιείς καρπούς από τις λεμονιές μας και να μην σκάνε τα λεμόνια του κήπου μας, θα πρέπει να υιοθετήσουμε κάποιες βασικές καλλιεργητικές πρακτικές όπως αναλυτικά περιγράφουμε παρακάτω:

Ποτίζουμε τακτικά τις λεμονιές χωρίς υπερβολές, ώστε να εξασφαλίζουμε ικανοποιητική υγρασία στο χώμα, ειδικά την περίοδο του καλοκαιριού που επικρατούν ξηροθερμικές συνθήκες.

Προστατεύουμε τα δέντρα από τον έντονο καλοκαιρινό ήλιο και τις απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας, αν είναι απαραίτητο, χρησιμοποιώντας δίχτυα για την προστασία από τον ήλιο.

Χρησιμοποιούμε λιπάσματα με ισορροπημένες ποσότητες θρεπτικών συστατικών που περιέχουν κάλιο και ασβέστιο, αποφεύγοντας υπερβολική αζωτούχα λίπανση κατά την περίοδο της καρποφορίας.

Ελέγχουμε τακτικά τις λεμονιές για προσβολή από ασθένειες και ψεκάζουμε προληπτικά το φύλλωμα κ τους καρπούς με βιολογικά και ασβεστίου.

Το σκάσιμο των λεμονιών είναι πιο συχνό στις λεπτόφλουδες ποικιλίες παρά στις σκληρόφλουδες καθώς έχουν λεπτότερο φλοιό, ο οποίος είναι πιο ευαίσθητος σε απότομες μεταβολές της υγρασίας και της θερμοκρασίας.

Το άρθρο Γιατί σκάνε τα λεμόνια και πώς το αντιμετωπίζουμε εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η κλιματική αλλαγή έχει προκαλέσει δυσκολίες στις περισσότερες καλλιέργειες, καθώς χρειάζονται πλέον αυξημένη φροντίδα για να έχουν καλή απόδοση.

Ειδικότερα, η ξηρασία, η μείωση των βροχοπτώσεων, η εμφάνιση υψηλών θερμοκρασιών δημιουργεί αρκετά προβλήματα στην .

Παρατηρούμε πλέον τα φτωχά και ξερά άγονα εδάφη σε συνδυασμό με τους παρατεταμένους καύσωνες να συντελούν στη μείωση και την υποβάθμιση της ανάπτυξης, την ανθοφορίας και της καρποφορίας των ελαιόδεντρων.

Στο σημερινό άρθρο, θα δούμε αναλυτικά τι επιπτώσεις έχει η ξηρασία στην καλλιέργεια της ελιάς, καθώς και τρόπους αντιμετώπισης για να έχουμε ικανοποιητική σοδειά ελιών και ελαιόλαδου.

Η ξηρασία, ιδιαίτερα αν είναι παρατεταμένη, μπορεί να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στα ελαιόδεντρα, κάνοντάς τα πιο αδύναμα και λιγότερο παραγωγικά.

Μερικές από τις κυριότερες επιπτώσεις της ξηρασίας στην καλλιέργεια της ελιάς οι εξής:

Τα ελαιόδεντρα, όταν δεν έχουν αρκετό νερό, μειώνουν την βλαστική ανάπτυξή, κάτι που σημαίνει λιγότεροι νέοι βλαστοί και μικρότερη φυλλική επιφάνεια.

Πέραν της μειωμένης βλαστικής ανάπτυξης, παρατηρούνται εκτεταμένα , αποτέλεσμα της μειωμένη φωτοσυνθετική δραστηριότητα.

Η ξηρασία μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ή καθυστερημένη ανθοφορία, ακόμα και σε πτώση ανθοφορίας, γεγονός που συνεπάγεται μειωμένη καρπόδεση και καρποφορία.

Επιπλέον, τα ελαιόδεντρα μπορεί να ρίξουν τους καρπούς τους πρόωρα αν οι συνθήκες ξηρασίας είναι έντονες και παρατεταμένες μέσα στο καλοκαίρι.

Η μειωμένη ανθοφορία και καρποφορία σε συνδυασμό με την μειωμένη απορρόφηση θρεπτικών στοιχείων από το έδαφος έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση στην παραγωγή ελιών και ελαιολάδου.

Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι σε συνθήκες ξηρασίας, ενισχύεται το φαινόμενο της παρενιαυτοφορίας στην καλλιέργεια της ελιάς, δηλαδή ότι μία χρονιά καλής παραγωγής ακολουθείται από μία χρονιά μειωμένης ή μηδαμινής παραγωγής.

Οι ελιές που αναπτύσσονται υπό συνθήκες ξηρασίας συχνά είναι μικρότερες, αφυδατωμένες, με κακό χρωματισμό, ανομοιόμορφη ωρίμανση και μικρότερη περιεκτικότητα λαδιού.

Το ελαιόλαδο που παράγεται υπό αυτές τις συνθήκες ξηρασίας μπορεί να έχει διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά όπως υψηλότερη οξύτητα και να είναι πιο υποβαθμισμένης ποιότητας.

Η σωστή διαχείριση της ξηρασίας με τα κατάλληλα καλλιεργητικά μέτρα είναι κρίσιμη για τη διατήρηση της αποδοτικότητας των ελαιόδεντρων.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικές βασικές στρατηγικές για να προστατέψουμε τις ελιές από ζημιές που προκαλεί η μείωση των βροχοπτώσεων και η αύξηση της θερμοκρασίας:

Η βελτίωση της ποιότητας του εδάφους μέσω της προσθήκης και και μπορούν να αυξήσουν την ικανότητα του εδάφους να συγκρατεί νερό.

Παράλληλα ενσωματώνουμε αλλά όπως ο , ο και ο που ενισχύουν τη συγκράτηση υγρασίας, κάτι που βοηθά τα ελαιόδεντρα να αντέχουν καλύτερα σε περιόδους ξηρασίας.

Η επιλογή ποικιλιών ελιάς που είναι ανθεκτικές στην ξηρασία και δεν θέλουν υπερβολικές ποσότητες νερού είναι μια βασική προληπτική μέθοδος καλλιέργειας.

Υπάρχουν ποικιλίες ελαιόδεντρων που είναι πιο ανθεκτικές στην έλλειψη νερού, όπως η “Κορωνέικη” ποικιλία και η ποικιλία “Μάνακι”, οι οποίες μπορούν να αντέξουν καλύτερα σε ξηροθερμικές συνθήκες

Η χρήση οργανικών υλικών: όπως άχυρα, κομμένα αγριόχορτα και ροκανίδια για την κάλυψη του εδάφους γύρω από τις ρίζες των ελαιόδεντρων βοηθά στη διατήρηση της υγρασίας στο έδαφος, μειώνοντας την εξάτμιση του νερού.

Ταυτόχρονα, η σταδιακή αποσύνθεση και κομποστοποίηση των συγκεκριμένων οργανικών υλικών, βελτιώνει τη δομή του εδάφους και παρέχει θρεπτικά συστατικά.

Είναι σημαντικό να αρδεύονται τα δέντρα σε κρίσιμες περιόδους, όπως η άνθηση και η καρπόδεση, καθώς και κατά την περίοδο αύξησης του ελαιοκάρπου.

Για το , εφαρμόζουμε που εξασφαλίζει αποτελεσματικό πότισμα ενώ παράλληλα περιορίζει τις απώλειες σε νερό.

Υπάρχουν διάφορα σκευάσματα που μπορούν να βοηθήσουν τα ελαιόδεντρα ώστε να αντιμετωπίσουν τις δυσμενείς συνθήκες που προκαλούνται από την ξηρασία.

Η γκάμα των συγκεκριμένων σκευασμάτων που κυκλοφορούν στο εμπόριο περιλαμβάνουν βιοδιεγέρτες, λιπάσματα φυκιών και μίγματα ιχνοστοιχείων τα οποία βελτιώνουν την αντοχή των φυτών σε αντίξοες συνθήκες.

Η εφαρμογή του κατάλληλου κλαδέματος στα ελαιόδεντρα μπορεί να μειώσει τη διαπνοή και την απώλεια νερού με αποτέλεσμα να γίνεται ένας πιο ορθολογικός έλεγχος και αξιοποίηση του διαθέσιμου νερού ποτίσματος.

Η συνεχής παρακολούθηση των επιπέδων υγρασίας στο έδαφος με την χρήση υγρασιόμετρων μπορούν να βοηθήσουν τους ελαιοκαλλιεργητές να κάνουν πιο σωστά ποτίσματα ανάλογα την εποχή.

Το άρθρο Ελιά: Προβλήματα από την ξηρασία και τρόποι αντιμετώπισης εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Η αποτελεί τη βασική ασχολία για χιλιάδες οικογένειες στη χώρα μας.

Ακολουθώντας το , καθημερινό μέλημα των ελαιοκαλλιεργητών είναι η υγεία και η καλή ανάπτυξη των ελαιόδεντρων που εξασφαλίζει πλούσια σοδειά και σημαντική οικονομική απόδοση.

Βασική παράμετρος για την αποτελεσματική ανάπτυξη των ελαιώνων είναι οι καλλιεργητικές τεχνικές που ακολουθούνται σχετικά με το , τη , το και την .

Ένα συχνό φαινόμενο που παρατηρούν οι ελαιοκαλλιεργητές είναι να και ανησυχούν μήπως εξασθενήσουν τα ελαιόδεντρα και έχουν απώλειες στην συγκομιδή.

Στο σημερινό άρθρο, θα αναφερθούμε στις αιτίες που προκαλούν το κιτρίνισμα στα φύλλα της ελιάς και θα δούμε χρήσιμες συμβουλές για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Υπάρχουν πολλές αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν κιτρίνισμα στα φύλλα της ελιάς και συνήθως σχετίζονται με καλλιεργητικές πρακτικές όπως το και η . Μπορεί επίσης να οφείλονται στην εμφάνιση ασθενειών και εντόμων.

Σε κάθε περίπτωση, ο ελαιοκαλλιεργητής είναι σημαντικό να συμβουλεύεται τον γεωπόνο της περιοχής του, προκειμένου να οδηγηθεί σε ένα ασφαλές συμπέρασμα και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τον κατάλληλο τρόπο.

Ας δούμε αναλυτικά που οφείλεται το κιτρίνισμα στα φύλλα της ελιάς, καθώς και βασικούς τρόπους αντιμετώπισης.

Η καλλιέργεια της ελιάς μπορεί να εμφανίσει κιτρίνισμα στα φύλλα λόγω έλλειψης βασικών θρεπτικών στοιχείων και ιχνοστοιχείων, με κυριότερα το , το και το .

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, θα πρέπει να προσθέτουμε κάθε χρόνο πλήρες στα ελαιόδεντρα πλούσιο σε άζωτο και κάλιο ενώ παράλληλα να κάνουμε διαφυλλικούς ψεκασμούς με υγρό λίπασμα βορίου.

Αρκετά συχνά τα ελαιόδεντρα εμφανίζουν κιτρίνισμα στα φύλλα που οφείλονται σε μυκητολογικές ασθένειες όπως το , η κερκόσπορα, το καμαροσπόριο και το κυκλοκόνιο.

Για την αντιμετώπιση των ασθενειών που προκαλούν κιτρίνισμα στα φύλλα των ελαιόδεντρων και ευνοούνται σε συνθήκες αυξημένης υγρασίας, ψεκάζουμε το φύλλωμα της ελιάς με βιολογικά την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου.

Όταν τα ελαιόδεντρα υποφέρουν από έλλειψη νερού, ιδιαίτερα σε ξηρικές καλλιέργειες ελιάς μπορεί να παρουσιαστεί κιτρίνισμα στα φύλλα και στη συνέχεια πτώση των φύλλων.

Σε περιπτώσεις έλλειψης νερού, μπορoύμε να αυξήσουμε την ποσότητα του νερού σε κάθε πότισμα ή να εγκαταστήσουμε στον ελαιώνα, αν δεν υπάρχει ήδη, .

Η υπερβολική υγρασία στο χώμα, λόγω υπερβολικού ποτίσματος ή κακής αποστράγγισης του χωραφιού μπορεί να είναι βασική αιτία που κιτρινίζουν τα φύλλα των ελαιόδεντρων.

Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να μειώσουμε την συχνότητα ή την ποσότητα του ποτίσματος και παράλληλα αν απαιτείται να φτιάξουμε ένα δίκτυο αποστράγγισης του ελαιώνα για την απομάκρυνση του πλεονάζοντος νερού.

Σε συνθήκες έντονης προσβολής από ακάρεα, εμφανίζονται εκτεταμένα κιτρινίσματα στα φύλλα των ελαιόδεντρων την περίοδο της άνοιξης και του καλοκαιριού.

Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των ακάρεων στα ελαιόδεντρα, ψεκάζουμε τα φύλλα των ελαιόδεντρων με .

Για τα φυτά ελιάς σε σχήμα μπάλας που διατηρούμε ως στο μπαλκόνι, στην αυλή, στη βεράντα, ή ακόμα και μέσα στο σαλόνι του σπιτιού ή στο γραφείο, η εμφάνιση κίτρινων φύλλων μπορεί να οφείλεται σε συνθήκες μειωμένου φωτισμού ή κακού αερισμού του χώρου.

Το άρθρο Γιατί κιτρινίζουν τα φύλλα της ελιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.