Με καταγωγή από το Μεξικό, η μπουκαρνέα είναι ένα ανθεκτικό φυτό που ξεχωρίζει για τον διογκωμένο κορμό της που είναι πλατύς στη βάση και έχει την ικανότητα να αποθηκεύει νερό. Γι’ αυτό έχει αποκτήσει την ονομασία “Elephant Foot Plant”, καθώς η βάση του κορμού θυμίζει πόδι ελέφαντα.

Πολύ ιδιαίτερο είναι και το φύλλωμα της μπουκαρνέας, με λεπτά στενόμακρα φύλλα που αναπτύσσονται σε μορφή ροζέτας από την κορυφή του κορμού και γέρνουν προς τα κάτω.

Χάρη στο φύλλωμα και τον κορμό της, η μπουκαρνέα είναι γνωστή και ως φοίνικας αλογοουρά (ponytail palm), ωστόσο δεν είναι πραγματικός φοίνικας.

Ανήκει στην ίδια οικογένεια με άλλα γνωστά και αγαπημένα όπως η , η και το .

Αν και στο φυσικό της περιβάλλον, η μπουκαρνέα φτάνει τα 8-10 μέτρα σε ύψος, ως φυτό εσωτερικού χώρου αναπτύσσεται πολύ αργά και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 2 μέτρα μετά από πολλά χρόνια.

Ας δούμε αναλυτικές συμβουλές για την φροντίδα της μπουκαρνέας ώστε να την απολαμβάνουμε όμορφη και υγιή για τη διακόσμηση του σπιτιού ή του γραφείου μας.

Η μπουκαρνέα ευδοκιμεί σε φωτεινά μέρη μέσα στο σπίτι, σε σημεία που δεν τη χτυπά άμεσα το ηλιακό φως, ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο.

Μπορούμε να την τοποθετήσουμε και έξω και στο μπαλκόνι μας, αρκεί την τοποθετήσουμε σε σκιερή θέση και να την προστατέψουμε από τις παγωνιές του χειμώνα.

Ιδανικές θερμοκρασίες για να αναπτυχθεί ικανοποιητικά η μπουκαρνέα είναι μεταξύ των 15-30°C, ενώ πρέπει να γνωρίζουμε πως δεν αντέχει σε παγετό κάτω των 5°C

Διατηρούμε την μπουκαρνέα μακριά από το τζάκι και το καλοριφέρ, καθώς και από τα ψυχρά ρεύματα των κλιματιστικών την περίοδο του καλοκαιριού.

Για τη φύτευση της μπoυκαρνέας, επιλέγουμε γλάστρα 1-2 νούμερα μεγαλύτερο από τη γλάστρα του φυτωρίου που είχε το φυτό όταν το προμηθευτήκαμε.

Γεμίζουμε τη γλάστρα της μπουκαρνέας με ελαφρύ χώμα που εξασφαλίζει καλή αποστράγγιση. Ένα ειδικό για κάκτους και παχύφυτα που κυκλοφορεί στο εμπόριο αποτελεί πολύ καλή επιλογή.

Η μπουκαρνέα είναι φυτό αργής ανάπτυξης κι έτσι η γίνεται κάθε 3-4 χρόνια, κατά την περίοδο της άνοιξης.

Η μπουκαρνέα ανήκει στην ομάδα των , καθώς είναι πολύ ανθεκτική στη ξηρασία.

Ποτίζουμε την μπουκαρνέα κάθε 15 μέρες από την άνοιξη ως το φθινόπωρο και επαναλαμβάνουμε το πότισμα μόνο όταν το χώμα της γλάστρας έχει στεγνώσει πλήρως.

Την περίοδο του χειμώνα, η μπουκαρνέα θέλει πότισμα μία φορά το μήνα, καθώς το φυτό εισέρχεται σε φάση λήθαργου λόγω των χαμηλότερων θερμοκρασιών.

Αν ποτίσουμε υπερβολικά την μπουκαρνέα, θα παρατηρήσουμε να ή να καφετιάζουν ενώ μπορεί και να μαλακώσει η βάση του κορμού.

Αν δούμε ξερά φύλλα, πιθανότατα είναι σημάδι ότι το φυτό χρειάζεται περισσότερο νερό και υγρασία στον χώρο.

Η μπουκαρνέα όπως τα περισσότερα φυτά εσωτερικού χώρου έχει μικρές απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία και .

Για να βοηθήσουμε τη μπουκαρνέα να αναπτυχθεί περισσότερο, προσθέτουμε υγρό λίπασμα για , μία φορά το μήνα, από την άνοιξη ως το φθινόπωρο.

Την περίοδο του χειμώνα διακόπτουμε τη της μπουκαρνέας, καθώς το φυτό μπαίνει σε φάση λήθαργου.

Για την προστασία της μπουκαρνέας από τα έντομα της και της και του , ψεκάζουμε με σκεύασμα ή .

Εναλλακτικά, μπορούμε να ψεκάσουμε το φύλλωμα της μπουκαρνέας με διαλύοντας 1 κουταλιά της σούπας τριμμένου σε ένα λίτρο νερό.

Αν θέλουμε να φτιάξουμε καινούρια φυτά μπουκαρνέας, πρέπει να γνωρίζουμε πως ο πολλαπλασιασμός της είναι πολύ δύσκολος και γίνεται είτε με είτε με

Οι σπόροι της μπουκαρνέας είναι δύσκολο να βρεθούν καθώς το φυτό ανθίζει σπάνια σε εσωτερικούς χώρους, και εμφανίζει άνθος μόνο όταν είναι σε προχωρημένη ηλικία.

Συνήθως, η μπουκαρνέα όταν ωριμάσει παράγει μικρούς πλευρικούς βλαστούς στη βάση του κορμού, μικρές παραφυάδες που μπορούν να αποκοπούν και να φυτευτούν σε γλαστράκια φυτωρίου.

Κατά την φύτευση των παραφυάδων της μπουκαρνέας, απαιτείται η χρήση για να αυξήσουμε το ποσοστό επιτυχίας του πολλαπλασιασμού.

Στο φυσικό της περιβάλλον, η μπουκαρνέα ανθίζει με υπέροχα μικρά λευκοκίτρινα λουλούδια που ξεπροβάλλουν σε εντυπωσιακές ταξιανθίες πάνω από τα φύλλα του φυτού.

Το άρθρο Μπουκαρνέα: Ένας φοίνικας με αλογοουρά για το σπίτι εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Με καταγωγή από την εξωτική Νέα Ζηλανδία, το φόρμιο ή φόρμιουμ (Phormium tenax) έχει ιδιαίτερα επιβλητική όψη καθώς είναι ένα του φτάνουν σε μήκος έως και 2 μέτρα.

Τα χρώματά του φυλλώματος ποικίλλουν από βαθύ πράσινο έως μπορντό, χάλκινο, μωβ ή και δίχρωμα με ρίγες σε αποχρώσεις του κίτρινου και του κόκκινου. Ιδιαίτερα δημοφιλές στη χώρα μας είναι το φόρμιο πανασέ και το κόκκινο φόρμιο.

Η ανθοφορία του φόρμιου εμφανίζεται από τα μέσα του καλοκαιριού και διαρκεί μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου με κόκκινα ή κίτρινα λουλούδια σωληνοειδούς σχήματος.

Πρόκειται για ένα και διατηρείται εντυπωσιακό καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, προσθέτοντας επιβλητικότητα και χρώμα στον κήπο. Αυτοί είναι και οι βασικοί λόγοι που το συναντάμε συχνά στην αρχιτεκτονική τοπίου.

Εκτός από την αισθητική του αξία, το φόρμιο μας προσφέρει σημαντικές λύσεις στην κηποτεχνία καθώς εμφανίζει ανθεκτικότητα σε δύσκολες συνθήκες, όπως άνεμο, ξηρασία και αλμυρά εδάφη.

Ας δούμε αναλυτικά χρήσιμες συμβουλές για την φροντίδα του φόρμιου ώστε να διατηρήσει τη ζωντάνια και την επιβλητικότητα του για να το απολαμβάνουμε πολλά χρόνια στον κήπο μας.

Το φόρμιο αναπτύσσεται καλύτερα σε ηλιόλουστες έως ημισκιερές θέσεις, με προτίμηση στο φως του ήλιου, το οποίο αναδεικνύει τους έντονους χρωματισμούς των φύλλων.

Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό σε συνθήκες ανέμου, καθιστώντας το κατάλληλο για φυτεύσεις σε εκτεθειμένα σημεία ή παραθαλάσσιες περιοχές με αυξημένη αλατότητα.

Το φόρμιο αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες αλλά είναι σχετικά ευαίσθητο στην έντονη παγωνιά και αποτελεί ιδανικό φυτό για μεσογειακά ή ξηροθερμικά κλίματα.

Αναπτύσσεται σε καλά στραγγιζόμενα εδάφη, με προτίμηση σε ελαφρώς όξινα έως ουδέτερα υποστρώματα.

Η υπερβολική υγρασία ή τα βαριά, αργιλώδη εδάφη πρέπει να αποφεύγονται, καθώς μπορεί να οδηγήσουν σε σάπισμα της ρίζας.

Επιλέγουμε σημεία με νότιο ή δυτικό προσανατολισμό που εξασφαλίζουν ικανοποιητική ηλιοφάνεια για να φυτέψουμε το φόρμιο στο μπαλκόνι μας.

Προμηθευόμαστε σχετικά μεγάλες γλάστρες διαμέτρου 30-40 εκατοστών που διαθέτουν τρύπες αποστράγγισης και τοποθετούμε μία λεπτή στρώση χαλικιού ή ελαφρόπετρας στον πάτο της γλάστρας.

Γεμίζουμε τις γλάστρες με ελαφρύ που περιέχει αρκετό και τοποθετούμε το φυτό στο κέντρο της γλάστρας στο ίδιο βάθος που ήταν στη γλάστρα φυτωρίου.

Το φόρμιο είναι αρκετά ανθεκτικό φυτό και δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις σε νερό, ειδικά όταν έχει εγκατασταθεί καλά στο έδαφος.

Μετά τη φύτευση, ποτίζουμε 2–3 φορές την εβδομάδα, ανάλογα με τη θερμοκρασία και την υγρασία του εδάφους, ώστε να βοηθήσουμε το φυτό να αναπτύξει γερό ριζικό σύστημα.

Αφού εγκατασταθεί, μετά τον πρώτο χρόνο, σε κήπο, το πότισμα μπορεί να περιοριστεί σε 1 φορά την εβδομάδα το καλοκαίρι, ενώ τους βροχερούς μήνες μπορεί να μην χρειάζεται καθόλου πότισμα.

Σε γλάστρα, το φόρμιο χρειάζεται συχνότερο πότισμα, περίπου 2 φορές την εβδομάδα την περίοδο του καλοκαιριού, ειδικά αν το φυτό εκτίθεται σε έντονη ηλιακή ακτινοβολία.

Το φόρμιο είναι φυτό χαμηλών θρεπτικών απαιτήσεων, αλλά ανταποκρίνεται θετικά σε ήπια λίπανση και μας χαρίζει πλούσιο φύλλωμα και ζωηρά χρώματα.

Στις αρχές της άνοιξης, Μάρτιο – Απρίλιο, προσθέτουμε μία βασική λίπανση με πλήρες κοκκώδες λίπασμα καθώς βοηθά στην έναρξη της νέας ανάπτυξης του φυτού.

Αντίστοιχα στην αρχή του καλοκαιριού, Ιούνιο – Ιούλιο, μπορούμε να ενισχύσουμε με μία ακόμη δόση λιπάσματος, ειδικά αν βλέπουμε αργή ανάπτυξη του φυτού φόρμιου.

Αν έχουμε ποικιλίες φόρμιου με έντονο χρώμα στα φύλλα, ένα ήπιο οργανικό λίπασμα την περίοδο του φθινοπώρου μπορεί να τονώσει τη ζωντάνια του φυλλώματος ενόψει του χειμώνα..

Το φόρμιο δεν χρειάζεται τακτικό κλάδεμα, αλλά επωφελείται από ένα ελαφρύ καθάρισμα, στις αρχές της άνοιξης, αφαιρώντας τα ξηρά, παλιά ή φθαρμένα φύλλα από τη βάση, κοντά στο έδαφος.

Αν το φόρμιο έχει μεγαλώσει υπερβολικά, μπορούμε να το αραιώσουμε ελαφρώς, απομακρύνοντας μερικούς από τους παλιότερους βλαστούς του φυτού.

Το φόρμιο είναι γενικά ανθεκτικό στις ασθένειες και τα έντομα, αλλά μερικά προβλήματα μπορούν να εμφανιστούν στα φυτά υπό κατάλληλες συνθήκες.

Όταν υπάρχει υπερβολική υγρασία και κακή αποστράγγιση στο έδαφος, μπορούν να εμφανιστούν μυκητολογικές ασθένειες που προκαλούν σήψη της ρίζας και σαπίσματα των φύλλων.

Σε πιθανή προσβολή από το σε νεαρά φύλλα, θα παρατηρήσουμε κολλώδεις ουσίες ενώ σε προσβολή από τον , θα εμφανιστούν κίτρινα και παραμορφωμένα φύλλα.

Η πιο κοινή και εύκολη μέθοδος για να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά του φόρμιου, είναι ο του φυτού.

Βγάζουμε το φυτό του φόρμιου από τη γλάστρα ή το χώμα και διαχωρίζουμε την ρίζα σε τμήματα, διασφαλίζοντας ότι κάθε τμήμα έχει τουλάχιστον 2-3 υγιή φύλλα και ρίζες.

Αυτά τα τμήματα φυτεύονται σε νέες γλάστρες ή στον κήπο και σταδιακά δίνουν σε καινούρια φυτά μέσα σε λίγες εβδομάδες καθώς αναπτύσσεται το ριζικό σύστημα.

Η συγκεκριμένη μέθοδος πολλαπλασιασμού της διαίρεσης της ρίζας γίνεται καλύτερα την άνοιξη ή το φθινόπωρο, όταν το φυτό του φόρμιου είναι σε περίοδο ενεργού ανάπτυξης.

Το φόρμιο είναι γνωστό ως λινάρι της Νέας Ζηλανδίας καθώς έχει χρησιμοποιηθεί από τους ιθαγενείς Μαορί για την παραγωγή ινών ύφανσης.

Το άρθρο Φόρμιο: Ένα εξωτικό φυτό με εντυπωσιακά φύλλα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Με καταγωγή από το Μεξικό, η ρουέλια είναι γνωστή και ως μεξικάνικη πετούνια, καθώς τα άνθη της θυμίζουν εκείνα της , αν και τα δύο φυτά δεν έχουν άμεση συγγένεια.

Η ρουέλια διαθέτει μακριά, λεπτά, σκουροπράσινα φύλλα και μπορεί να φτάσει σε ύψος από 60 έως 90 εκατοστά, δημιουργώντας πυκνές συστάδες που προσφέρουν πλούσια βλάστηση.

Ανθίζει κυρίως από την άνοιξη έως το φθινόπωρο, με την πιο έντονη ανθοφορία να παρατηρείται το καλοκαίρι ενώ σε περιοχές με ήπιο κλίμα, μπορεί να ανθίζει σχεδόν όλο τον χρόνο.

Τα άνθη της ρουέλιας είναι ελκυστικά, μοιάζουν με μικρές τρομπέτες, συνήθως σε αποχρώσεις του μωβ, μπλε, και ροζ αν και υπάρχουν και ποικιλίες με λευκό χρώμα λουλουδιών.

Συχνά χρησιμοποιείται σε παρτέρια και χαμηλούς φράκτες, καθώς πρόκειται για ένα που προσφέρει πυκνό, πλούσιο καταπράσινο φύλλωμα, με πινελιές μωβ και μπλε χρώματος.

Χάρη στη μοναδική καλλωπιστική αξία που διαθέτει, συχνά φυτεύεται και ως μεμονωμένο φυτό σε γλάστρα στην αυλή, τη βεράντα και το μπαλκόνι μας.

Ας δούμε λοιπόν χρήσιμες πληροφορίες για τη φροντίδα της ρουέλιας για να απολαμβάνουμε πλούσια ανθοφορία, δίνοντας μία ξεχωριστή νότα ομορφιάς στον κήπο μας.

Ανθεκτικό και προσαρμοστικό φυτό, η ρουέλια έχει τη τη δυνατότητα να αναπτύσσεται σε διάφορα περιβάλλοντα, από υγρά εδάφη κοντά σε λίμνες και ρυάκια μέχρι πιο ξηρές περιοχές.

Μπορεί να καλλιεργηθεί τόσο σε τροπικά όσο και σε εύκρατα κλίματα, ενώ αντέχει σε θερμοκρασίες ελαφρώς κάτω από το μηδέν για μικρά χρονικά διαστήματα.

Η ρουέλια ευδοκιμεί σε ηλιόλουστες ή ημισκιερές θέσεις, είναι ανθεκτική στη ζέστη και μπορεί να αντέξει σε περιόδους ξηρασίας αν και αναπτύσσεται καλύτερα όταν ποτίζεται τακτικά.

Προσαρμόζεται σχεδόν σε όλους τους αν διαθέτουν καλή αποστράγγιση και εξαπλώνεται γρήγορα μέσω των σπόρων και των υπόγειων ριζωμάτων της.,

Η ρουέλια είναι και μπορεί να φυτευτεί σε άκρες δρόμων και σε πάρκα, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως .

Για να φυτέψουμε ρουέλια σε γλάστρα στο μπαλκόνι, επιλέγουμε σημείο με νότιο ή δυτικό προσανατολισμό για να εξασφαλίσουμε πλούσια ηλιοφάνεια.

διαστάσεων τουλάχιστον 30 εκατοστών σε βάθος και διάμετρο για την φύτευση της ρουέλιας ώστε να επιτρέψει την ικανοποιητική ανάπτυξη των ριζών.

Γεμίζουμε την γλάστρα με αφράτο με βάση , και ενώ στη βάση τοποθετούμε μία στρώση χαλικιών για να εξασφαλίσουμε καλή αποστράγγιση.

Η ρουέλια χρειάζεται τακτικό πότισμα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ανάπτυξης του φυτού, καθώς και σε ξηροθερμικές συνθήκες όταν επικρατεί καύσωνας.

Εφαρμόζοντας της ρουέλιας, το έδαφος πρέπει να διατηρείται ελαφρώς υγρό, αλλά όχι υπερβολικά βρεγμένο, για να αποφευχθεί η σήψη των ριζών.

Τους καλοκαιρινούς μήνες, ποτίζουμε τη ρουέλια περίπου 2-3 φορές την εβδομάδα, ενώ τον χειμώνα μειώνουμε τη συχνότητα σε μία φορά την εβδομάδα ή όποτε το χώμα αρχίζει να στεγνώνει.

Εάν η ρουέλια είναι φυτεμένη σε γλάστρα, θα χρειαστεί να ελέγχουμε συχνότερα την υγρασία του χώματος καθώς στεγνώνει γρηγορότερα από το χώμα στον κήπο.

Η ρουέλια επωφελείται ιδιαίτερα από τη κατά την περίοδο της ανάπτυξης και της ανθοφορίας, δηλαδή την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Για βέλτιστα αποτελέσματα, αυτή την περίοδο εφαρμόζουμε ένα υγρό γενικής χρήσης ή λίπασμα για ανθοφόρα φυτά κάθε δύο έως τρεις εβδομάδες.

Για τα φυτά ρουέλιας που έχουμε φυτέψει στον κήπο, μπορούμε να χρησιμοποιούμε κοκκώδες λίπασμα βραδείας αποδέσμευσης κάθε 2 μήνες.

Σε κάθε περίπτωση, το φθινόπωρο και τον χειμώνα, μειώνουμε ή διακόπτουμε τη λίπανση, καθώς το φυτό της ρουέλιας επιβραδύνει την ανάπτυξή του.

Αν και η ρουέλια είναι γενικά ανθεκτικό φυτό, μπορεί περιστασιακά να προσβληθεί από τα έντομα της και του καθώς και από , ιδιαίτερα σε ζεστές και ξηρές συνθήκες.

Για να αντιμετωπίσουμε, αυτά τα έντομα που προκαλούν κιτρίνισμα και παραμόρφωση των φύλλων, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτοσχέδιο σκεύασμα με τριμμένο ή βιολογικό εντομοκτόνο από .

Επιπλέον, η υπερβολική υγρασία ή κακή αποστράγγιση μπορεί να οδηγήσει σε μυκητολογικές ασθένειες, όπως η σήψη των ριζών και το ωίδιο που προκαλεί άσπρισμα στα φύλλα.

Για την πρόληψη αυτών των ασθενειών, αποφεύγουμε το , διατηρούμε καλό αερισμό γύρω από το φυτό, σκονίζουμε με και αφαιρούμε τυχόν προσβεβλημένα φύλλα.

Η ρουέλια κλαδεύεται στις αρχές της άνοιξης ή μετά την ανθοφορία της στις αρχές φθινοπώρου για να ενισχυθεί η νέα ανάπτυξη και να διατηρηθεί το σχήμα της.

Με το της ρουέλιας αφαιρούμε ξεραμένα ή αδύναμα κλαδιά και προσπαθούμε να περιορίσουμε την ανεξέλεγκτη εξάπλωσή της αφαιρώντας βλαστούς από τη βάση της.

Αν θέλετε να ενισχύσουμε τη πλευρική ανάπτυξη του φυτού της ρουέλιας και να έχει πιο πυκνό συμπαγές φύλλωμα, κόβουμε κορυφές των βλαστών κατά λίγα εκατοστά.

Επειδή η ρουέλια εξαπλώνεται γρήγορα, μπορεί να χρειαστεί τακτικό κλάδεμα για να διατηρηθεί το σχήμα της, ακόμα και δύο φορές μέσα στο χρόνο.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα φυτά ρουέλιας εύκολα, γρήγορα και αποτελεσματικά με τρεις τρόπους κάνοντας: α)β) και γ) .

α) Πολλαπλασιασμός ρουέλιας με σπόρους: Συλλέγουμε σπόρους από τα ώριμα άνθη της ρουέλιας μέσα στο καλοκαίρι και τους φυτεύουμε απευθείας στο έδαφος την άνοιξη αφού πρώτα τους εμβαπτίσουμε σε νερό για 24 ώρες.

β) Πολλαπλασιασμός ρουέλιας με μοσχεύματα: Kόβουμε υγιείς βλαστούς μήκους 10-15 εκατοστών, μέσα στην άνοιξη, αφαιρούμε τα κάτω φύλλα και τα φυτεύουμε σε γλάστρες φυτωρίου προσθέτοντας στην βάση του βλαστού.

γ) Πολλαπλασιασμός με διαίρεση ριζωμάτων: Η διαίρεση των ριζωμάτων γίνεται με σκάψιμο και διαχωρισμό των υπόγειων ριζών, οι οποίες μπορούν να μεταφυτευτούν, στις αρχές της άνοιξης, σε νέα σημεία στον κήπο μας.

Η ρουέλια ανήκει στα και τα άνθη της προσελκύουν μέλισσες στον κήπο μας συμβάλλοντας έτσι στην αναβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος.

Το άρθρο Ρουέλια: Η μεξικάνικη πετούνια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστός και ως κιτρινόξυλο, ο ράμνος (Rhamnus alaternus) είναι ένα που φτάνει γρήγορα σε ύψος 2-5 μέτρων και μπορεί να διαμορφωθεί εκτός από θάμνο και ως μικρό δέντρο.

Ο ράμνος διαθέτει αρκετά πυκνό φύλλωμα με χαρακτηριστικά μικρά, γυαλιστερά, σκουροπράσινα φύλλα, που είναι και αγκαθωτά σε κάποια είδη.

Τα λουλούδια του ράμνου είναι μικρά, πρασινοκίτρινα, εμφανίζονται μέσα στην άνοιξη, Μάρτιο-Απρίλιο, ωστόσο δεν έχουν ιδιαίτερα σημαντική καλλωπιστική αξία.

Ο ράμνος παράγει μικρούς, σφαιρικούς κόκκινους καρπούς που γίνονται συνήθως μαύροι όταν ωριμάσουν και αποτελούν εξαιρετική τροφή για τα πουλιά.

Επίσης, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι ισχυρές ρίζες του ράμνου βοηθούν στη συγκράτηση του εδάφους, καθιστώντας τον ιδανικό για φύτευση σε επικλινείς περιοχές.

Ας δούμε χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για τη φροντίδα του ράμνου ώστε να φτιάξουμε έναν όμορφο και ανθεκτικό φράκτη στον κήπο μας.

Ο ράμνος προτιμά ηλιόλουστες τοποθεσίες για να φυτευτεί, ωστόσο μπορεί να αναπτυχθεί επίσης σε θέσεις που διαθέτουν μερική σκιά.

Προσαρμόζεται και μπορεί να επιβιώσει σε περιοχές με ψυχρούς χειμώνες, έντονους παγετούς και χαμηλές θερμοκρασίες που φτάνουν τους -10°C έως -15°C.

Ανθεκτικός στη ζέστη, την ξηρασία, τους ανέμους αλλά και στην αλατότητα του εδάφους, ο ράμνος αποτελεί εξαιρετική επιλογή .

Για να δημιουργήσουμε έναν όμορφο ράμνου, οι αποστάσεις φύτευσης κυμαίνονται από 80 εκατοστά μέχρι 120 εκατοστά.

Οι αποστάσεις της φύτευσης διαφοροποιούνται ανάλογα την πυκνότητα του φράκτη που θέλουμε και πόσο μεγάλα είναι τα φυτά που έχουμε προμηθευτεί από το φυτώριο.

Αν και ο ράμνος είναι αρκετά ανθεκτικός στην ξηρασία, στο πρώτο έτος της φύτευσης, θα χρειαστεί να ποτίσουμε τακτικά για να αναπτύξει ισχυρό ριζικό σύστημα και να ριζώσει.

Όταν μεγαλώσουν τα φυτά του ράμνου, ποτίζουμε μία φορά την εβδομάδα την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου και δύο φορές την εβδομάδα την περίοδο του καλοκαιριού.

Ο ράμνος είναι αρκετά ανθεκτικό φυτό σε δυσμενείς συνθήκες και δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις σε θρεπτικά συστατικά.

Για να βελτιώσουμε την ανάπτυξη του και το πρασίνισμα του φυλλώματος, μπορούμε να προσθέσουμε την περίοδο του χειμώνα και συμπληρωματικά πλήρες λίπασμα μέσα στην άνοιξη.

Το δεν είναι απαραίτητο στον ράμνο, ειδικά ως μεμονωμένο δέντρο όπου όταν αφεθεί ελεύθερο το φυτό αποκτά ένα όμορφο σφαιρικό σχήμα.

Είναι σίγουρα απαραίτητο όταν φυτεύουμε σε φράχτη για να ελέγξουμε το μέγεθος και την πυκνότητά του.

Κλαδεύουμε τον ράμνο, στα τέλη της άνοιξης, μετά την ανθοφορία για να διατηρήσουμε το σχήμα του και να ενισχύσουμε την ανάπτυξη του.

Αφαιρούμε ξερούς και άρρωστους βλαστούς, αραιώνουμε την πυκνή βλάστηση και περιορίζουμε το μήκος βλαστών που αλλοιώνουν το επιθυμητό σχήμα και ύψος του φράκτη.

Ο ράμνος είναι γενικά ανθεκτικός σε ασθένειες και έντομα και δεν χρειάζεται να κάνουμε προληπτικούς ψεκασμούς.

Σε κάποιες περιπτώσεις, αν παρατηρήσουμε προσβολή από στο φύλλωμα του ράμνου, θα χρειαστεί να κάνουμε ψεκάσουμε με όπως ο και το .

Για να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά ράμνου, μπορούμε να κάνουμε: α) ή για πιο άμεσα αποτελέσματα β) .

α) Πολλαπλασιασμός ράμνου με σπόρους: Για να φυτρώσουν πιο εύκολα οι σπόροι του ράμνου, τοποθετούμε τους σπόρους του ράμνου σε υγρή άμμο και τους φυλάμε στο ψυγείο για περίπου 1-2 μήνες. Σπέρνουμε τους σπόρους την άνοιξη σε δίσκους ή γλάστρες με χώμα καλής αποστράγγισης και τους καλύπτουμε διατηρήστε το υπόστρωμα ελαφρώς υγρό μέχρι να βλαστήσουν. Η βλάστηση των σπόρων μπορεί να διαρκέσει 1-2 μήνες μέχρι να φυτρώσουν, οπότε χρειάζεται υπομονή μέχρι να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά ράμνου.

β) Πολλαπλασιασμός ράμνου με μοσχεύματα: Αν επιθυμούμε έναν πιο γρήγορο τρόπο για να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά ράμνου, κατά τα τέλη καλοκαιριού κόβουμε τμήματα βλαστού μήκους περίπου 10-15 εκ. από υγιές φυτά ράμνου. Στη συνέχεια, αφαιρούμε τα κατώτερα φύλλα και βυθίζουμε τη βάση του μοσχεύματος σε ορμόνη ριζοβολίας για να ενισχύσουμε την ανάπτυξη ριζών. Φυτεύουμε τα μοσχεύματα σε γλάστρες με μείγμα τύρφης και άμμου και διατηρούμε τα μοσχεύματα σε σκιερό και προστατευμένο μέρος, διατηρώντας το υπόστρωμα σχετικά υγρό. Οι ρίζες των μοσχευμάτων θα αρχίσουν να αναπτύσσονται σε 6-8 εβδομάδες και σταδιακά θα μας δώσουν καινούρια φυτά ράμνου.

Ορισμένα είδη ράμνου (Rhamnus fragola) χρησιμοποιούνται στη βοτανοθεραπεία καθώς θεωρούνται ότι έχουν φαρμακευτικές και καθαρτικές ιδιότητες.

Το άρθρο Ράμνος: Ένα φυτό για πυκνό φράχτη εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστή και ως πιπερόδεντρο ή βραζιλιάνικο πιπέρι, η ψευδοπιπεριά (Schinus molle) κατάγεται από τη νότια Αμερική και συγγενεύει με τον γνωστό μας .

Πρόκειται για ένα ένα αειθαλές που φτάνει τα 9-15 μέτρα ύψος.

Διαθέτει κρεμοκλαδή κόμη με λεπτά, σύνθετα φύλλα που έχουν είναι αρωματικά όταν τρίβονται, ενώ παράγει μικρά, κιτρινοπράσινα άνθη κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Οι καρποί της ψευδοπιπεριάς είναι μικροί και σφαιρικοί, με χαρακτηριστικό ροζ-κόκκινο χρώμα, που μοιάζουν με πιπέρι και χρησιμοποιούνται στη μαγειρική ως ήπιο καρύκευμα.

Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό δέντρο, προσαρμοσμένο σε ξηροθερμικά κλίματα, ιδανικό για δενδροστοιχίες, πάρκα και κήπους λόγω της πλούσιας σκιας που μας χαρίζει.

Ας δούμε αναλυτικά χρήσιμες πληροφορίες για τη φροντίδα της ψευδοπιπεριάς ώστε να απολαμβάνουμε το υπέροχο φύλλωμα και την δροσερή σκια του στον κήπο μας.

Η ψευδοπιπεριά αναπτύσσεται καλύτερα σε ηλιόλουστες θέσεις με καλά στραγγιζόμενο έδαφος, ενώ προτιμά ελαφρά όξινα έως ουδέτερα εδάφη.

Είναι ανθεκτική στην ξηρασία και μπορεί να ευδοκιμήσει ακόμα και σε φτωχά ή αμμώδη εδάφη, αλλά αναπτύσσεται γρηγορότερα σε πιο πλούσια χώματα που διαθέτουν αρκετή .

Αν και αντέχει σε μεγάλο εύρος θερμοκρασιών από -5°C έως 40°C, η ψευδοπιπεριά προτιμά θερμά και εύκρατα κλίματα, προστατευμένα από παγετούς.

Η ψευδοπιπεριά είναι κατάλληλο . Επιπλέον, οι ρίζες της ψευδοπιπεριάς αναπτύσσονται σε βάθος ώστε να αντέχει σε ξηροθερμικές συνθήκες.

Η ψευδοπιπεριά φυτεύεται σε γλάστρα, καθώς όμως είναι δέντρο με γρήγορη ανάπτυξη και εκτεταμένο ριζικό σύστημα, χρειάζεται μεγάλη και βαθιά γλάστρα με καλή αποστράγγιση.

Για τη φύτευση της ψευδοπιπεριάς, θα χρειαστούμε κατάλληλο με ελαφριά σύσταση που περιέχει και , ώστε να εξασφαλίσουμε καλή αποστράγγιση του νερού.

Τοποθετούμε τη γλάστρα της ψευδοπιπεριάς σε ηλιόλουστο σημείο, με νότιο προσανατολισμό, προφυλαγμένο από δυνατούς ανέμους και στηρίζουμε τον κορμό του δέντρου.

Για να περιοριστεί το μέγεθός της ψευδοπιπεριάς στο μπαλκόνι, λόγω του μεγάλου ύψους που αναπτύσσει, απαιτείται συχνό κλάδεμα και κάθε λίγα χρόνια.

Η ψευδοπιπεριά είναι ανθεκτική στην ξηρασία και χρειάζεται αραιό , περίπου μία φορά την εβδομάδα, αυξάνοντας τη συχνότητα σε περιόδους καύσωνα.

Αντίθετα, την περίοδο του φθινόπωρου και του χειμώνα περιορίζουμε το πότισμα σε μία φορά κάθε 2-3 εβδομάδες ανάλογα με τις βροχοπτώσεις.

Όταν καλλιεργείται σε γλάστρα, το χώμα πρέπει να παραμένει ελαφρώς υγρό αλλά να στραγγίζει καλά, οπότε ποτίζουμε μόλις στεγνώσει το ανώτερο στρώμα του εδάφους.

Η ψευδοπιπεριά χρειάζεται κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι, κατά την περίοδο ανάπτυξής της, χρησιμοποιώντας πλήρες λίπασμα.

Συγκεκριμένα, προσθέτουμε κοκκώδες λίπασμα κάθε 2 μήνες ξεκινώντας στις αρχές της άνοιξης, το φθινόπωρο μειώνουμε τη συχνότητα λίπανσης, ενώ τον χειμώνα την διακόπτουμε.

Το κλάδεμα της ψευδοπιπεριάς γίνεται κάθε χρόνο, στις αρχές της άνοιξης, για να διατηρήσει το σχήμα της, να απομακρυνθούν τα ξερά ή αδύναμα κλαδιά και να ενισχυθεί η ανάπτυξη.

Κλαδεύουμε ελαφρά την ψευδοπιπεριά, κόβοντας προσεκτικά τα ξερά ή άρρωστα κλαδιά, καθώς και τα χαμηλά παρακλάδια που εμποδίζουν τον αερισμό του φυτού.

Αν θέλουμε να ελέγξουμε το ύψος ή το πλάτος του δέντρου, αφαιρούμε τις άκρες των βλαστών, αλλά αποφεύγουμε το έντονο κλάδεμα καθώς δεν ανταποκρίνεται καλά το φυτό.

Η ψευδοπιπεριά μπορεί να προσβληθεί από , και , που προκαλούν κιτρίνισμα και εξασθένηση των φύλλων, καθώς επίσης ανάπτυξη μελιτωμάτων και .

Σε υπερβολικά υγρό έδαφος, μπορεί να εμφανιστούν και μυκητολογικές ασθένειες, όπως η και η ριζοκτόνια, που προσβάλλουν το ριζικό σύστημα.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα φυτά ψευδοπιπεριάς πραγματοποιώντας: α) και β) . Ο πολλαπλασιασμός της ψευδοπιπεριάς με σπόρους, αν και είναι πιο εύκολος, είναι πολύ αργός, ενώ με μοσχεύματα έχουμε ανεπτυγμένα φυτά πιο γρήγορα.

α) Πολλαπλασιασμός ψευδοπιπεριάς με σπόρους: Συλλέγουμε τους ώριμους καρπούς, βγάζουμε τους σπόρους και τους μουλιάζουμε σε νερό για 24 ώρες ώστε να μαλακώσει το περίβλημα. Φυτεύουμε τους σπόρους σε γλάστρες που περιέχουν , και σε αναλογία 2:1:1 και φροντίζουμε να διατηρούμε το υπόστρωμα υγρό μέχρι να βλαστήσουν, μετά από σε 2-4 εβδομάδες.

β) Πολλαπλασιασμός ψευδοπιπεριάς με μοσχεύματα: Κόβουμε ημιξυλώδη τμήματα βλαστού μήκους 15-20 εκ. από υγιή κλαδιά, μες στο καλοκαίρι, αφαιρούμε τα κάτω φύλλα και βυθίστε τη βάση του μοσχεύματος σε . Φυτεύουμε τα μοσχεύματα σε γλάστρες φυτωρίου και τα διατηρούμε σε ζεστό, σκιερό μέρος ποτίζοντας τακτικά. Το καινούριο φυτό θα αναπτύξει ρίζες σε 6-8 εβδομάδες και θα μπορεί να μεταφυτευτεί σε μεγαλύτερη γλάστρα.

Οι καρποί της ψευδοπιπεριάς αν και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό, μπορεί να είναι ερεθιστικοί για ανθρώπους και ζώα αν καταναλωθούν σε μεγάλες ποσότητες.

Το άρθρο Ψευδοπιπεριά: Ένα εντυπωσιακό δέντρο για σκια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Χάρη στη φθινοπωρινή ανθοφορία της και τη βοτανική συγγένεια με το (Salvia officinalis), η σάλβια είναι γνωστή στο εξωτερικό ως φασκόμηλο του φθινοπώρου (autumn sage).

Πρόκειται για ένα ποώδες με κατακόρυφης ανάπτυξη και σφαιρικό σχήμα που φτάνει σε ύψος 80 εκατοστών και πλάτος 50 εκατοστών.

Η σάλβια διαθέτει σκουροπράσινα οδοντωτά φύλλα σε σχήμα καρδιάς και τα χαρακτηριστικά μικρά σωληνοειδή άνθη που εμφανίζονται από αρχές καλοκαιριού μέχρι τέλη φθινοπώρου.

Με καταγωγή από το Μεξικό, η σάλβια θεωρείται ανθεκτικό φυτό στην ξηρασία και απαιτεί ελάχιστη φροντίδα για να μας χαρίσει την πλούσια ανθοφορία της.

Αν και το χαρακτηριστικό χρώμα των λουλουδιών της σάλβιας είναι το κόκκινο, θα συναντήσουμε και ποικιλίες με ροζ, μωβ, κίτρινη και λευκή ανθοφορία.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικές πληροφορίες και χρήσιμες συμβουλές για να απολαμβάνουμε τα υπέροχα λουλούδια της σάλβιας δίνοντας ξεχωριστή νότα στον κήπο και το μπαλκόνι μας.

Η σάλβια προτιμά το πλήρες ηλιακό φως για να μας χαρίσει πλούσια ανθοφορία, αν και μπορεί επίσης να φυτευτεί σε θέσεις στον κήπο που διαθέτουν απογευματινή σκιά.

Αναπτύσσεται στους περισσότερους τύπους εδαφών, αρκεί να εξασφαλίζουν καλή αποστράγγιση ενώ μπορεί να επιβιώσει ακόμα και σε φτωχά ή πετρώδη εδάφη.

Για την φύτευση της σάλβια σε γλάστρα στο μπαλκόνι, επιλέγουμε σημεία με νότιο ή δυτικό προσανατολισμό που εξασφαλίζουν προστασία από δυνατούς ανέμους.

Προμηθευόμαστε μεσαίου μεγέθους γλάστρες, διαμέτρου και ύψους γύρω στα 25-30 εκατοστά, για να φυτέψουμε την σάλβια και να αναπτυχθεί ικανοποιητικά.

Γεμίζουμε τις γλάστρες με εμπλουτισμένο που περιέχει , ώστε να εξασφαλίσουμε ικανοποιητικό αερισμό του ριζικού συστήματος και αποστράγγιση του νερού.

Αν και η σάλβια είναι ανθεκτική στην ξηρασία, θα χρειαστεί συχνό πότισμα τις ζεστές περιόδους του καλοκαιριού για να εξασφαλίσουμε πλούσια ανθοφορία.

Ποτίζουμε 2-3 φορές την εβδομάδα την περίοδο του καλοκαιριού και αραιώνουμε το πότισμα την περίοδο του χειμώνα που οι ανάγκες σε νερό είναι σημαντικά μικρότερες.

Η σάλβια μπορεί έχει ικανοποιητική ανάπτυξη και πλούσια ανθοφορία με ελάχιστη .

Προσθέτουμε ένα ήπιο βιολογικό λίπασμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε , μία φορά στις αρχές της άνοιξης και μία φορά στις αρχές του καλοκαιριού.

Κλαδεύουμε τη σάλβια κάθε χρόνο στις αρχές της άνοιξης για να την ανανεώσουμε, να διατηρήσουμε το σφαιρικό της σχήμα, να αναπτύξει νέα βλάστηση και πλούσια ανθοφορία.

Συμπληρωματικά, στα τέλη του καλοκαιριού, μπορούμε να αφαιρέσουμε τα ώριμα και ξερά λουλούδια για να ενισχύσουμε την φθινοπωρινή της ανθοφορία.

Αν και η σάλβια είναι ανθεκτική σε ασθένειες και έντομα, μπορεί να προσβληθεί από την κάμπια που τρώει τα φύλλα του δεντρολίβανου και του φασκόμηλου.

Σε αυτή την περίπτωση, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της κάμπιας, σκονίζουμε ή ψεκάζουμε το φυτό με βιολογικό σκεύασμα .

Επίσης, αν δούμε σαλιγκάρια να τρώνε τα φύλλα της σάλβιας, θα χρειαστεί να σκονίσουμε με για την

Η σάλβια μπορεί να , ωστόσο ο πιο εύκολος και αποτελεσματικός τρόπος για να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά σάλβιας είναι κάνοντας .

Μετά από περίπου 5 εβδομάδες, τα μοσχεύματα σάλβιας θα έχουν ριζώσει και τα νέα μας φυτά θα είναι έτοιμα για .

Η σάλβια αποτελεί μία εξαιρετική επιλογή για να δημιουργήσουμε ένα υπέροχο φυσικό και αρμονικό περιβάλλον στον κήπο μας, καθώς είναι από τα και μέλισσες.

Το άρθρο Σάλβια: Ένα ανθεκτικό φυτό με μικρά κόκκινα λουλούδια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Πρόκειται για ένα που φτάνει συνήθως σε ύψος 2-3 μέτρων, ενώ με κατάλληλη διαμόρφωση ο σχίνος μπορεί να πάρει και μορφή μικρού δέντρου.

Διαθέτει χαρακτηριστικό σκούρο πράσινο γυαλιστερό φύλλωμα και μικρά πράσινα λουλούδια που εμφανίζονται την άνοιξη που δίνουν την θέση τους σε μικρούς στρογγυλούς κόκκινους καρπούς μέσα στο φθινόπωρο.

Λόγω των κόκκινων καρπών, ο σχίνος επιλέγεται ως , καθώς τα κλαδιά του διακοσμούν τα βάζα στα γιορτινά τραπέζια.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το μαστιχόδεντρο αποτελεί μία ξεχωριστή ποικιλία σχίνου (Pistacia lentiscus var. Chia), η οποία καλλιεργείται στη Χίο και δίνει τη γνωστή σε όλους μαστίχα.

Ο σχίνος είναι ένα φυτό χαμηλών απαιτήσεων που αποτελεί ιδανικό , για πάρκα και για , καθώς είναι εξαιρετικά προσαρμοσμένος στο κλίμα της χώρας μας.

Ας δούμε λοιπόν χρήσιμες συμβουλές για τη φροντίδα του σχίνου στον κήπο μας, ώστε να απολαμβάνουμε το καταπράσινο φύλλωμα και τους υπέροχους διακοσμητικούς καρπούς του.

Ο σκίνος, αν και είναι ανθεκτικός σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες, ευδοκιμεί κυρίως σε ζεστά κλίματα, καθώς αγαπά τον ήλιο και προτιμά ηλιόλουστες τοποθεσίες φύτευσης.

Ιδιαίτερα προσαρμοστικό φυτό, μπορεί να αναπτυχθεί σχεδόν σε όλους τους τύπους εδαφών, ακόμα και σε φτωχά και αμμώδη, αρκεί να έχουν καλή αποστράγγιση.

Ο σχίνος θεωρείται κατάλληλο και μπορεί να φυτευτεί σε εξοχικές κατοικίες, καθώς είναι ανθεκτικός στην αλατότητα του εδάφους.

Ο σκίνος μπορεί να φυτευτεί σχεδόν όλες τις εποχές του χρόνου, αρκεί να μην επικρατούν ακραίες συνθήκες πολύ χαμηλών ή πολύ υψηλών θερμοκρασιών.

Ιδανική εποχή φύτευσης του σχίνου στον κήπο είναι στις αρχές της άνοιξης, αφού περάσουν οι παγωνιές του χειμώνα, ώστε να αναπτυχθεί σταδιακά το φύλλωμα και η ανθοφορία του.

Κατά τη φύτευση του σχίνου στον κήπο, ανοίγουμε λάκκο διαμέτρου 20 εκατοστών και προσθέτουμε και για να ριζώσει καλύτερα το φυτό.

Μετά την φύτευση του σχίνου στον κήπο μας, θα χρειαστεί αρχικά σχετικά συχνό πότισμα κατά την εγκατάσταση του, ειδικά αν έχει φυτευτεί μέσα στους καλοκαιρινούς μήνες.

Αφού αναπτύξει ικανοποιητικά το ριζικό του σύστημα μέσα στο χώμα, ο σχίνος είναι πλέον εξαιρετικά ανθεκτικός στην ξηρασία και στην έλλειψη νερού.

Ο σκίνος έχει μικρές απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία και μπορεί να επιβιώσει ακόμα και χωρίς καθόλου λίπασμα σε μέτριας ποιότητας εδάφη.

Η προσθήκη κομπόστ κατά την διάρκεια του χειμώνα και ενός πλήρους λιπάσματος της περίοδο της άνοιξης θα βοηθήσει στην ανάπτυξη ζωηρού καταπράσινου φυλλώματος.

Ο σκίνος δεν χρειάζεται συχνό και συνήθως αφήνεται στους μεσογειακούς κήπους από τους κηπουρούς να έχει ελεύθερη ανάπτυξη χωρίς να γίνεται διαμόρφωση.

Αν θέλουμε να περιορίσουμε την ανάπτυξη του σχίνου, κλαδεύουμε το φυτό μέσα στην άνοιξη, για να διατηρήσουμε το σχήμα του και να αφαιρέσουμε ξερά και ασθενή κλαδιά.

Ο σκίνος είναι αρκετά ανθεκτικό φυτό και δεν προσβάλλεται συχνά από ασθένειες και έντομα ώστε να χρειάζεται προληπτική αντιμετώπιση στον κήπο μας.

Αν ο σχίνος προσβληθεί από το έντομο της ή από , θα χρειαστεί να ψεκάσουμε το φύλλωμα του με όπως ο και το .

O σχίνος μπορεί να πολλαπλασιαστεί εύκολα με δύο απλούς τρόπους, κάνοντας: α) ή β) .

α) Πολλαπλασιασμός σκίνου με σπόρο: Είναι μια αρκετά απλή διαδικασία, αν και απαιτεί υπομονή λόγω της φυσικής βραδύτητας βλάστησης των σπόρων.

β) Πολλαπλασιασμός σκίνου με μοσχεύματα: Προτιμάται σε πολλές περιπτώσεις, καθώς είναι ταχύτερος και διατηρούνται τα χαρακτηριστικά του αρχικού φυτού.

Ο σκίνος θεωρείται φυτό κατάλληλο για περιβαλλοντική αποκατάσταση σε προβληματικά εδάφη καθώς συμβάλλει στην προστασία από τη διάβρωση.

Το άρθρο Σχίνος: Ένας ανθεκτικός θάμνος για φράχτη εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Στο εξωτερικό, η μπρουνέρα (Brunnera macrophylla) είναι γνωστή και ως false “forget me not” plant καθώς θυμίζει το φυτό “μη με λησμόνει”, αλλά και ως μποράγκο της Σιβηρίας (Siberian bugloss) λόγω της καταγωγής από τις περιοχές του Καυκάσου.

Η μπρουνέρα διαθέτει ριζώματα, γεγονός που της επιτρέπει να εξαπλώνεται και φτάνει περίπου τα 30-50 εκατοστά σε ύψος και 60-90 εκατοστά σε πλάτος.

Διαθέτει εντυπωσιακά καρδιόσχημα φύλλα, μεγάλα και τραχιά στην αφή, τα οποία συχνά έχουν ασημί μοτίβα ή ανοιχτές κηλίδες και προσθέτουν σημαντική διακοσμητική αξία στον κήπο μας.

Η μπρουνέρα εμφανίζει όμορφη ανθοφορία με μικρά μπλε λουλούδια που ανθίζουν την άνοιξη, από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, τα οποία αναδίδουν ένα απαλό ντελικάτο άρωμα.

Αποκτά ολοένα μεγαλύτερη δημοτικότητα λόγω της ομορφιάς, αλλά και ως , η μπρουνέρα επιλέγεται κυρίως για φύτευση σε κήπο και σε γλάστρα στο μπαλκόνι.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικές πληροφορίες και χρήσιμες συμβουλές για την φροντίδα της μπρουνέρα ώστε να την απολαμβάνουμε την ομορφιά της στον κήπο μας.

Η μπρούνερα είναι πολύ ανθεκτική στο κρύο και μπορεί να αντέξει σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν χωρίς ιδιαίτερη προστασία.

Τοποθετείται ιδανικά σε ημισκιερά σημεία ή με έμμεση ηλιακή ακτινοβολία. Μπορεί να αντέξει τον πρωινό ήλιο, αλλά χρειάζεται προστασία από τον έντονο μεσημεριανό ήλιο, ειδικά σε ζεστά κλίματα.

Προτιμάμε να φυτεύουμε την μπρουνέρα σε γόνιμα χώματα, πλούσια σε οργανική ουσία, ελαφρώς όξινα που εξασφαλίζουν παράλληλα καλή αποστράγγιση.

Επιλέγουμε βορεινή ή ανατολική πλευρά στο μπαλκόνι μας για να διατηρήσουμε τη γλάστρα ή τη ζαρντινιέρα που θα φυτέψουμε την μπρουνέρα.

Προμηθευόμαστε φαρδιές γλάστρες ή ζαρντινιέρες λόγω της πλαγιόκλαδης ανάπτυξης της μπρουνέρα και τις γεμίζουμε με εμπλουτισμένο φυτόχωμα που περιέχει και θρεπτικά στοιχεία.

H μπρουνέρα αγαπά την υγρασία και γι’ αυτό και χρειάζεται τακτικό πότισμα, 2-3 φορές την εβδομάδα, ειδικά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες.

Ωστόσο, την περίοδο του χειμώνα μειώνουμε την συχνότητα των ποτισμάτων, καθώς το μπορεί να προκαλέσει σήψη στις ρίζες του φυτού.

Η μπρουνέρα ως ανθεκτικό και σκληραγωγημένο φυτό έχει μικρές απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία και χρειάζεται προσθήκη μικρής ποσότητας λιπάσματος.

Αρκεί λοιπόν να κάνουμε μία ελαφριά με οργανικό λίπασμα την περίοδο της άνοιξης ώστε να ενισχύσουμε την ανάπτυξη του φυλλώματος του φυτού και την ανθοφορία του.

Η μπρουμέρα χρειάζεται πολύ ελαφρύ κλάδεμα κάθε χρόνο, ώστε να διατηρήσουμε το φυτό υγιές και καλαίσθητο στον κήπο ή στο μπαλκόνι μας.

Κατά το κλάδεμα, μέσα στην άνοιξη, απομακρύνουμε τα ξεραμένα φύλλα και λουλούδια του φυτού. Επιπλέον, κλαδεύοντας τις άκρες των βλαστών, μπορούμε να ενθαρρύνουμε νέα ανάπτυξη.

Η μπρουνέρα είναι ανθεκτική στις περισσότερες προσβολές από ασθένειες και έντομα, αλλά μπορεί να προσελκύσει γυμνοσάλιαγκες και σαλιγκάρια.

Για την χρησιμοποιούμε φυσικές μεθόδους απομάκρυνσής όπως την τοποθέτηση στάχτης γύρω από το φυτό ή την προσθήκη βιολογικού λιπάσματος φωσφορικού σιδήρου.

Ο πιο συνηθισμένος και αποτελεσματικός τρόπος πολλαπλασιασμού της Brunnera είναι με την περίοδο του φθινοπώρου ή στις αρχές της άνοιξης:

Η μπρουνέρα μπορεί να επιλεγεί για δημιουργία χαμηλού φράκτη σε σκιερά σημεία καθώς και για την κάλυψη σκιερών επικλινών εδαφών.

Το άρθρο Mπρουνέρα: Ένα πανέμορφο φυτό που αντέχει στην παγωνιά εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Μιλάμε για την μπριχάμια ή μπριγκάμια (Brighamia insignis), ένα εξωτικό φυτό με καταγωγή από τα νησιά της Χαβάη που κινδύνευε να εξαφανιστεί μέχρι που διασώθηκε χάρη στην καλλιέργεια σε γλάστρες.

Αν και στην πραγματικότητα δεν είναι φοίνικας, έχει γίνει γνωστή με την ονομασία φοίνικας της Χαβάης (Hawaiian palm) που φέρνει ως , ένα κομμάτι εξωτικού παραδείσου στο σαλόνι μας.

Η μπριγκάμια ξεχωρίζει για τον όρθιο, σαρκώδη κορμό της, από την κορυφή του οποίου, ξετυλίγονται μεγάλα, γυαλιστερά πράσινα φύλλα σε ροζέτα, τα οποία θυμίζουν το φύλλωμα του λάχανου σε πιο τροπική έκδοση.

Επιπλέον, εφόσον εξασφαλίσουμε κατάλληλες συνθήκες στην μπριχάμια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου, θα μας χαρίσει εντυπωσιακά, κρεμώδη, κίτρινα άνθη με γλυκιά, διακριτική ευωδιά.

Ας δούμε χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για τη φροντίδα της μπριγκάμια ώστε να δώσουμε ώστε να τη διατηρήσουμε όμορφη και ζωηρή στο σαλόνι ή στο γραφείο μας.

Η μπριγκάμια αγαπά το άπλετο, έμμεσο φως και για αυτό την τοποθετούμε κοντά σε ένα φωτεινό παράθυρο, όπου θα απολαμβάνει πολλές ώρες ηλιακού φωτός.

Ιδανικά, ο προσανατολισμός θα πρέπει να είναι ανατολικός ή δυτικός, σε κάθε περίπτωση, αποφεύγουμε την άμεση έκθεση σε καυτό μεσημεριανό ήλιο καθώς μπορεί να κάψει τα φύλλα του φυτού.

Η μπριγκάμια προτιμά θερμοκρασίες μεταξύ 18-25°C, ενώ θα πρέπει να αποφεύγονται οι απότομες αλλαγές θερμοκρασίας και τα ρεύματα αέρα.

Παρόλο που θεωρείται φυτό τροπικό, η μπριγκάμια δεν απαιτεί υψηλά επίπεδα υγρασίας, γεγονός που την καθιστά ιδανική επιλογή για εσωτερικούς χώρους.

Για τη φύτευση της μπριγκάμια, επιλέγουμε γλάστράκι 1-2 νούμερα μεγαλύτερο από τη γλάστρα του φυτωρίου που είχε το φυτό της μπιγκράμια όταν το προμηθευτήκαμε.

Χρησιμοποιούμε για τη φύτευση, ελαφρύ χώμα που εξασφαλίζει καλή αποστράγγιση όπως το ειδικό για κάκτους και παχύφυτα.

Λόγω της αργής ανάπτυξης της μπριγκάμια, χρειάζεται κάθε 2-3 χρόνια κατά την περίοδο της άνοιξης.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι, διατηρούμε το χώμα της μπριγκάμια ελαφρώς υγρό, ποτίζοντας περίπου μία φορά την εβδομάδα, όταν η επιφάνεια του χώματος στεγνώσει.

Σε κάθε περίπτωση, αποφεύγουμε να αφήνουμε νερό στο πιατάκι της γλάστρας μετά το πότισμα, καθώς οι ρίζες του φυτού είναι ευαίσθητες στην υπερβολική υγρασία.

Το φθινόπωρο και τον χειμώνα, μειώνουμε τη συχνότητα των ποτισμάτων, αφήνοντας το χώμα να στεγνώσει τελείως μεταξύ των ποτισμάτων, καθώς το φυτό μπαίνει σε περίοδο ηρεμίας.

Εάν τα φύλλα της μπριγκάμιας αρχίσουν να ζαρώνουν, ίσως είναι ένδειξη ότι το φυτό χρειάζεται άμεσα πότισμα και περισσότερο νερό.

Η μπριγκάμια έχει σχετικά μικρές απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία και χρειάζεται ήπια , μόνο κατά την περίοδο ανάπτυξης του φυτού, την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Αυτή την περίοδο, λοιπόν, προσθέτουμε μία φορά το μήνα ένα υγρό λίπασμα, ειδικό για παχύφυτα και κάκτους, για να ενισχύσουμε την ανάπτυξη και την ανθοφορία.

Αν και η μπριγκάμια είναι ένα ανθεκτικό φυτό σε έντομα, μπορεί να προσβληθεί από και χρειάζεται να ελέγχουμε τα φύλλα της τακτικά.

Αν εντοπίσουμε σημάδια προσβολής, τα καθαρίζουμε με ένα μαλακό πανί βουτηγμένο σε αυτοσχέδιο διάλυμα που φτιάχνουμε ανακατεύοντας 1 κουταλιά της σούπας τριμμένο σε ένα λίτρο νερό.

Η μπριγκάμια πολλαπλασιάζεται κυρίως με σπόρους αν και είναι μία δύσκολη και απαιτητική διαδικασία μέχρι να φυτρώσουν.

Θα χρειαστεί να μουλιάσουν οι σπόροι της μπριγκάμια για 24 ώρες σε χλιαρό νερό και στη συνέχεια να φυτευτούν σε ελαφρύ μίγμα χώματος τύρφης, περλίτη και άμμου σε αναλογία 1:1:1.

Για να φυτρώσουν οι σπόροι, θα πρέπει να διατηρηθούν σε θερμοκρασία γύρω στους 20- 25οC σε σπορείο και θα απαιτηθεί χρονικό διάστημα 2-3 μηνών μέχρι να βλαστήσουν.

Η μπριγκάμια δεν χρειάζεται , παρά μόνο αν χρειαστεί απομάκρυνση των κιτρινισμένων φύλλων ή φύλλων που έχουν προσβληθεί από ασθένεια ή έντομο.

Το άρθρο Μπριγκάμια: Ο φοίνικας της Χαβάης στο σπίτι εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Στο εξωτερικό, το λευκόφυλλο είναι γνωστό με την ονομασία “φασκόμηλο του Tέξας” (Texas sage) λόγω της καταγωγής του από περιοχές της βόρειας Αμερικής.

Πρόκειται για ένα , ανθεκτικό στην ξηρασία, που φτάνει γύρω στο 1,5 μέτρο σε ύψος και πλάτος, ενώ σε ιδανικές συνθήκες μπορεί να μεγαλώσει περισσότερο.

Τα φύλλα του λευκόφυλλου είναι μικρά, γκριζοπράσινα και καλύπτονται από ένα αργυρόλευκο “χνούδι” που τα προστατεύει από την απώλεια υγρασίας.

Το λευκόφυλλο ανθίζει περιοδικά, από τα τέλη της άνοιξης μέχρι τα μέσα φθινοπώρου, με πανέμορφα μοβ, ροζ ή μωβ-μπλε άνθη, συνήθως μετά από βροχοπτώσεις ή σε περιόδους υψηλής υγρασίας.

Το λευκόφυλλο είναι ιδανικό αλλά και για χαμηλούς φράχτες, μπορντούρες λόγω του πυκνού φυλλώματος και της αντοχής στην ξηρασία.

Αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή για έναν κήπο με χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης, ιδιαίτερα σε ξηρές περιοχές, προσφέροντας ομορφιά με τα μοναδικά άνθη και τα ασημί φύλλα του.

Ας δούμε αναλυτικά χρήσιμες συμβουλές για την φροντίδα του λευκόφυλλου ώστε να το χαρούμε στον κήπο ή σε γλάστρα στο μπαλκόνι μας.

Το λευκόφυλλο είναι πολύ ανθεκτικό στη ζέστη και στην ξηρασία, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για ξηροθερμικές περιοχές που υποφέρουν από την έλλειψη νερού.

Αν και αντέχει στον παγετό, προτιμά θερμοκρασίες άνω των 15°C και θέλει αρκετές ώρες άμεσο ηλιακό φως ώστε να έχει καλή ανάπτυξη και να εμφανίσει πλούσια ανθοφορία.

Το λευκόφυλλο αναπτύσσεται καλύτερα σε καλά στραγγιζόμενα, αμμώδη ή πετρώδη εδάφη καθώς σε συνθήκες υπερβολικής υγρασίας μπορεί να σαπίσουν οι ρίζες του.

To λευκόφυλλο χρειάζεται ηλιόλουστη θέση σε μπαλκόνι με νότιο ή δυτικό προσανατολισμό, προστατευμένο από βοριάδες και από την παγωνιά του χειμώνα.

Επιλέγουμε μεσαίου μεγέθους γλάστρες, διαμέτρου περίπου 20-30 εκατοστών, ανάλογα το μέγεθος του φυτού που προμηθευτήκαμε από το φυτώριο.

Γεμίζουμε τις γλάστρες με ειδικό για , κατάλληλο για , το οποίο εξασφαλίζει καλή αποστράγγιση.

Όπως αναφέραμε, το λευκόφυλλο είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στην ξηρασία και χρειάζεται ελάχιστο πότισμα για να αναπτυχθεί και να εμφανίσει την πλούσια ανθοφορία του.

Ποτίζουμε το λευκόφυλλο μόνο όταν το χώμα είναι τελείως στεγνό, 1 φορά την εβδομάδα, άνοιξη και φθινόπωρο και δύο φορές την εβδομάδα την περίοδο του καλοκαιριού.

Το λευκόφυλλο δεν απαιτεί τακτική λίπανση, ενώ η υπερβολική προσθήκη λιπάσματος αζώτου μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στα φύλλα ή φυλλόπτωση.

Προσθέτουμε ένα λίπασμα βραδείας αποδέσμευσης, κατάλληλο για θάμνους μία φορά στις αρχές της άνοιξης και μία φορά στις αρχές του καλοκαιριού για να τονώσουμε την ανάπτυξη του φυτού.

Το είναι απαραίτητο για να διατηρήσουμε συμπαγές το σχήμα του λευκόφυλλου και να τονώσουμε την ανάπτυξη της βλάστησης.

Κλαδεύουμε το λευκόφυλλο ελαφρά στις αρχές της άνοιξης όταν περάσει η παγωνιά του χειμώνα ή μέσα στο φθινόπωρο όταν έχει ολοκληρωθεί η ανθοφορία του.

Το λευκόφυλλο είναι ανθεκτικό φυτό, αν και σε συνθήκες υπερβολικές υγρασίας, μπορεί να εμφανίσει λευκές κηλίδες στο φύλλωμα και σαπίσματα στις ρίζες.

Για την προστασία του λευκόφυλλου, περιορίζουμε το πότισμα και ψεκάζουμε προληπτικά το φύλλωμα με αυτοσχέδιο διάλυμα που φτιάχνουμε διαλύοντας 1 κουταλιά του γλυκού σε ένα λίτρο νερό.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα φυτά λευκόφυλλου με δύο τρόπους κάνοντας: α) βλαστού και β) αν και είναι σχετικά πιο χρονοβόρα διαδικασία.

α) Πολλαπλασιασμός λευκόφυλλου με μοσχεύματα

Κόβουμε τμήματα βλαστού (μοσχεύματα) μήκους 10-15 εκατοστών από υγιείς βλαστούς που δεν είναι ανθισμένοι, την περίοδο της άνοιξης ή του φθινόπωρου.

Αφαιρούμε τα φύλλα από το κάτω μέρος του μοσχεύματος, αφήνοντας μόνο λίγα φύλλα στην κορυφή κα τα βυθίζουμε σε ορμόνη ριζοβολίας για ταχύτερη ανάπτυξη ριζών.

Τοποθετούμε το μόσχευμα σε γλάστρα με ελαφρύ κ χώμα και καλύπτουμε τη γλάστρα με νάιλον πλαστικό για να διατηρήσουμε την υγρασία, αφήνοντας μικρά ανοίγματα για αερισμό.

Τοποθετούμε τη γλάστρα σε φωτεινό σημείο, αλλά όχι σε άμεσο ηλιακό φως και μετά από περίπου 4-6 εβδομάδες, τα μοσχεύματα θα έχουν ριζώσει και μπορούμε να τα μεταφυτεύσουμε.

β) Πολλαπλασιασμός λευκόφυλλου με σπόρους

Μαζεύουμε σπόρους από τους ώριμους καρπούς του λευκόφυλλου στα τέλη του καλοκαιριού και τους φυτεύουμε σε γλάστρα φυτωρίου με μείγμα χώματος που στραγγίζει καλά.

Διατηρούμε τη γλάστρα με τους σπόρους σε ζεστό και φωτεινό σημείο και ποτίζουμε ώστε το χώμα να παραμένει ελαφρώς υγρό μέχρι να φυτρώσουν οι σπόροι, μετά από 2-4 εβδομάδες.

Όταν τα νεαρά φυτά μεγαλώσουν αρκετά, μετά από λίγους μήνες, μπορούμε να τα μεταφυτεύσουμε σε μεγαλύτερη γλάστρα ή απευθείας στον κήπο.

Αν οι θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλές κατά την διάρκεια του χειμώνα, μπορεί να παρατηρήσουμε μερική πτώση των φύλλων του λευκόφυλλου.

Το άρθρο Λευκόφυλλο: Ένας ανθεκτικός θάμνος με γκριζοπράσινα φύλλα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.