Τα συναντάμε επίσης σε εξωτερικό χώρο, σε γλάστρες με , ή που έχουμε στο μπαλκόνι και στην αυλή.

Ονομάζονται σκιαρίδες και είναι μία οικογένεια μικρών μυγών που ανήκουν στα δίπτερα, οι οποίες εμφανίζονται στο χώμα των φυτών και μέσα σε φυτικά υπολείμματα.

Γνωστά και ως σκνιπάκια ή μυγίτσες, τα συγκεκριμένα έντομα είναι ακίνδυνα για τον άνθρωπο ωστόσο μπορεί να γίνουν αρκετά ενοχλητικά γύρω από τα φυτά μας ειδικά όταν αναπτυχθούν σε μεγάλους πληθυσμούς.

Συνήθως, τα βλέπουμε να πετούν όταν ποτίζουμε τις γλάστρες κι αυτό γιατί ζουν στο υγρό χώμα και στην που περιέχει, με την ανάπτυξη τους ευνοείται σε συνθήκες υψηλής υγρασίας και χαμηλού φωτισμού.

Ας δούμε αναλυτικά τι προβλήματα προκαλούν τα μυγάκια που εμφανίζονται στα φυτά και πώς μπορούμε να τα απομακρύνουμε για να διατηρήσουμε τον χώρο μας καθαρό και τα φυτά μας υγιή.

Οι σκιαρίδες ως ενήλικα έντομα δεν δημιουργούν προβλήματα στα φυτά, ωστόσο η ζημιά γίνεται μέσα στο χώμα από τις προνύμφες που τρέφονται με μύκητες και οργανική ύλη.

Η υπερβολική υγρασία αποτελεί τη βασική αιτία εμφάνισής τους, καθώς το υγρό χώμα προσελκύει τα έντομα και δημιουργεί ένα ελκυστικό περιβάλλον για να γεννήσουν τα αυγά τους που στη συνέχεια γίνονται μικρά άσπρα σκουλήκια.

Ένας τρόπος ακόμη τρόπος εμφάνισης τους στις γλάστρες μας, είναι η προσθήκη χώματος, ή που δεν έχουν απολυμανθεί και περιέχουν τα αυγά των εντόμων.

Για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και με φυσικό τρόπο τα μυγάκια στα φυτά, ξεκινάμε αποφεύγοντας το υπερβολικό πότισμα και μεταφέροντας τα φυτά μας σε πιο φωτεινό σημείο.

Από κει και πέρα, συνδυάζουμε μεθόδους που θα μας επιτρέψουν να περιορίσουμε τόσο τα ενήλικα έντομα των σκιαρίδων, όσο και τις προνύμφες τους.

Το πιο αποτελεσματικό προληπτικό μέτρο για την αντιμετώπιση των σκιαρίδων είναι η διαχείριση της υγρασίας στο χώμα.

Τα διακοσμητικά υλικά που χρησιμοποιούμε στις γλάστρες όπως τα μικρά χαλίκια, η και ο εμποδίζουν τα μυγάκια να φτάσουν στο χώμα και να αφήσουν τα αυγά τους.

Με αυτό τον τρόπο περιορίζουμε σημαντικά την παρουσία τους στα φυτά μας.

Οι παγίδες κόλλας είναι ένας οικολογικός τρόπος για να περιορίσουμε τον πληθυσμό των μικρών εντόμων, ώστε να είναι λιγότερο ενοχλητικά.

Τοποθετούμε την παγίδα στην γλάστρα και παρατηρούμε τα έντομα να κολλάνε στην επιφάνεια της.

Δύο επιπλέον θετικά χαρακτηριστικά των παγίδων κόλλας είναι ότι ελκύουν κι άλλα επιβλαβή έντομα των φυτών όπως οι και μπορεί να εξαιρετικά χρήσιμα για την παρατήρηση των πληθυσμών τους.

Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουμε πως οι παγίδες από μόνες τους δε δίνουν οριστική λύση στο πρόβλημα.

Η κανέλα χρησιμοποιείται ως αντιμυκητιακό στα φυτά και βοηθάει στην προληπτική αντιμετώπιση μυκητολογικών ασθενειών.

Ρίχνοντας ένα λεπτό στρώμα σκόνης κανέλας στην επιφάνεια του χώματος κατεστρέφουμε τους μύκητες που αποτελούν τροφή για της προνύμφες, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο την ανάπτυξη τους.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να απαλλαγούμε από τα μυγάκια στα φυτά είναι χρησιμοποιώντας και .

Ρίχνουμε σκόνη φυσικού πύρεθρου στο χώμα για να αντιμετωπίσουμε τις προνύμφες και συμπληρωματικά μπορούμε να ψεκάσουμε με άλατα καλίου για να αντιμετωπίσουμε τα ενήλικα έντομα.

Για να αποτρέψουμε την επανεμφάνιση των μυγών στα φυτά, διατηρούμε τις γλάστρες μας καθαρές και απομακρύνουμε τακτικά πεσμένα φύλλα και φυτικά υπολείμματα. Χρησιμοποιούμε υψηλής ποιότητας που επιτρέπει καλή αποστράγγιση του νερού και είναι απαλλαγμένο από αυγά και προνύμφες των εντόμων.

Το άρθρο Μυγάκια στα φυτά: 5 τρόποι για την αντιμετώπιση τους εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το παραδοσιακά αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα που συναντάμε στους ελληνικούς κήπους.

Η πλούσια ανθοφορία του που διαρκεί από τις αρχές της άνοιξης ως τα τέλη του φθινοπώρου και η μεγάλη ανθεκτικότητα του το καθιστούν ιδανικό φυτό για κάθε αυλή και μπαλκόνι.

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο έχει εμφανιστεί ένα έντομο που αποτελεί σοβαρό κίνδυνο και δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στα γεράνια.

Ας δούμε αναλυτικά τι ζημιά κάνει η πεταλούδα του γερανιού και πώς γίνεται η αντιμετώπισή της για να προστατέψουμε τα γεράνια μας από ανεπιθύμητες καταστάσεις.

Πρόκειται για την πεταλούδα του γερανιού, μία καφέ πεταλούδα, μήκους περίπου 2 εκατοστών που προσβάλλει τα γεράνια και συγγενή είδη όπως το και το .

Η πεταλούδα του γερανιού (Cacyreus marshalli), γνωστή στο εξωτερικό ως geranium bronze, έρχεται από τη Νότια Αφρική που είναι η χώρα καταγωγής και του γερανιού.

Εμφανίστηκε στην Ευρώπη στα τέλη του 20ου αιώνα πιθανότατα κατά την εισαγωγή φυτών γερανιού και εξαπλώθηκε σταδιακά, ενώ στην Ελλάδα παρατηρήθηκε πρώτη φορά το 2009.

Η σημαντική ζημιά που προκαλεί στα φυτά η πεταλούδα του γερανιού οφείλεται κυρίως στις κάμπιες του εντόμου και όχι στις ενήλικες μορφές του.

Οι κάμπιες (προνύμφες) της πεταλούδας τρέφονται από τα φύλλα του γερανιού και δημιουργούν μικρές και μεγαλύτερες τρύπες.

Επίσης, οι κάμπιες τρέφονται και με τους τρυφερούς βλαστούς των γερανιών καθώς τρέφονται από το εσωτερικό τους προκαλώντας ξηράνσεις και σπασίματα βλαστών.

Τέλος, οι κάμπιες της πεταλούδας μπορούν να τραφούν και από τα άνθη του γερανιού με αποτέλεσμα να έχουμε κακό σχηματισμό λουλουδιών ή πρόωρη πτώση ανθών.

Υπάρχουν 3 τρόποι για να αντιμετωπίσουμε την πεταλούδα του γερανιού σε προληπτικό και θεραπευτικό επίπεδο.

Ένας ήπιος τρόπος για προστασία σε προληπτικό επίπεδο είναι να ψεκάσουμε τα γεράνια με αυτοσχέδιο σπιτικό σκεύασμα που φτιάχνουμε διαλύοντας διαλύοντας 1 κουταλιά της σούπας τριμμένο πράσινο σαπούνι σε ένα λίτρο νερό.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την καταπολέμηση των καμπιών της πεταλούδας του γερανιού, είναι να ψεκάσουμε το φύλλωμα των γερανιών με βιολογικά εντομοκτόνα όπως το και ο .

Αν δε θέλουμε να ψεκάσουμε, οι πράσινες παγίδες εντόμων με κόλλα που μπορούμε να κρεμάσουμε ανάμεσα από τα γεράνια αποτελούν μία φιλική λύση για να τα προστατέψουμε από τις πεταλούδες του γερανιού.

Οι ζημιές που προκαλεί η πεταλούδα του γερανιού αποτελούν αιτία για δευτερογενείς προσβολές στα φυτά του γερανιού από μύκητες και βακτήρια. Ως αποτέλεσμα, προκαλούνται σαπίσματα και ξηράνσεις που αν δεν παρέμβουμε εγκαίρως μπορούν να καταστρέψουν τα γεράνια ολοκληρωτικά.

Το άρθρο Αντιμετώπιση για την πεταλούδα του γερανιού εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Όταν βγάζουμε ένα ξεραμένο φυτό από τη γλάστρα, συχνά βλέπουμε στο χώμα ορισμένα χοντρά άσπρα σκουλήκια τα οποία είναι γνωστά για τα προβλήματα που δημιουργούν στα φυτά.

Ενδέχεται λοιπόν οι γλάστρες μας να σκουληκιάσουν, δηλαδή να εμφανίσουν σκουλήκια και άλλα έντομα που προκαλούν σημαντικές ζημιές στα φυτά και να τα ξεράνουν σταδιακά.

Στο σημερινό άρθρο, θα εξηγήσουμε πώς εμφανίζονται τα σκουλήκια στις γλάστρες, τι ζημιές κάνουν και με ποιους τρόπους γίνεται η αντιμετώπιση τους για να προστατέψουμε τα φυτά μας.

H υπερβολική υγρασία αποτελεί βασική αιτία εμφάνισης σκουληκιών, καθώς το συνεχώς υγρό χώμα προσελκύει διάφορα έντομα που γεννούν τα αυγά τους και στη συνέχεια γίνονται σκουλήκια.

Όταν οι γλάστρες δεν στραγγίζουν σωστά ή όταν ποτίζουμε υπερβολικά, δημιουργείται ιδανικό περιβάλλον για την προσέλκυση και την ανάπτυξη σκουληκιών στο χώμα.

Επίσης, η προσθήκη και που δεν έχει απολυμανθεί, μπορεί να είναι ένας τρόπος μετάδοσης των σκουληκιών, εφόσον περιέχουν αυγά ή κάμπιες εντόμων.

Δεν είναι όμως όλα τα σκουλήκια ανεπιθύμητα. Τα κοινά καφέ σκουλήκια δεν δημιουργούν προβλήματα και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας όταν τα βλέπουμε στο χώμα.

Τα σκουλήκια από μύγες σκαθάρια και άλλα έντομα μπορούν να προκαλέσουν πολλές ζημιές στα που έχουμε σε γλάστρες.

Αρκετά σκουλήκια τρώνε τις ρίζες των φυτών μέσα στο χώμα, με αποτέλεσμα τα φυτά να μαραίνονται απότομα και να ξεραίνονται χωρίς να μπορούμε να εντοπίσουμε την αιτία.

Σε πολλές περιπτώσεις, τα σκουλήκια προσβάλλοντας τις ρίζες, διαταράσσουν την θρέψη των φυτών και δεν μπορούν να απορροφήσουν νερό και θρεπτικά συστατικά.

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να προστατευτούμε από τα σκουλήκια σε γλάστρες, παίρνοντας προληπτικά ή θεραπευτικά μέτρα αντιμετώπισης όπως αναλυτικά περιγράφουμε παρακάτω.

Υπάρχουν και οι , τα μακριά και λεπτά ωφέλιμα σκουλήκια με ροζ-καφέ χρώμα που σε μικρές ποσότητες βοηθούν τα φυτά μας καθώς και το κάνουν πιο γόνιμο.

Το άρθρο Πώς αντιμετωπίζουμε τα σκουλήκια στη γλάστρα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Συγκεκριμένα, οι καρποί των λαχανικών που έχουν προσβληθεί από έντομα έχουν υποβαθμιστεί ποιοτικά και συχνά δε μπορούν να καταναλωθούν ή να είναι εμπορεύσιμοι.

Η καλλιέργεια λαχανικών απαιτεί γνώσεις και αρκετή φροντίδα ξεκινώντας από τη φύτευση την κηπευτικών σε κατάλληλες αποστάσεις, το , το κατάλληλο και η .

Επιπλέον, όσοι καλλιεργούμε στο λαχανόκηπο, είναι απαραίτητο να παίρνουμε και προληπτικά μέτρα, για την προστασία των λαχανικών μας από τα έντομα ώστε να διατηρούμε υγιή τα μας.

Στο σημερινό άρθρο, θα αναφερθούμε στους εχθρούς των λαχανικών, τα πιο σημαντικά έντομα που προσβάλλουν τα λαχανικά του κήπου μας μαζί με προληπτικά μέτρα και οικολογικούς τρόπους για την καταπολέμηση τους.

Υπάρχουν αρκετά επιβλαβή έντομα που δημιουργούν προβλήματα στον λαχανόκηπο, τόσο στα όσο και στα .

Ας δούμε αναλυτικά τα πιο σημαντικά έντομα που προσβάλλουν τα κηπευτικά μας καθώς και τις ζημιές που προκαλούν στην ανάπτυξη των λαχανικών και στην παραγωγή καρπών.

Ξεκινάμε τη λίστα των εντόμων με τον αλευρώδη, τα μικρά λευκά έντομα που μοιάζουν με μικρές άσπρες μύγες ή κουνούπια και πετάγονται κατά δεκάδες με το τίναγμα των φυτών στον λαχανόκηπο την περίοδο της άνοιξης και του καλοκαιριού.

Το έντομο του αλευρώδη απομυζεί τους χυμούς των φυτών και δημιουργεί ένα κολλώδες έκκριμα στα φύλλα και στους καρπούς του φυτού, πάνω στα οποία αναπτύσσεται ο .

Ως αποτέλεσμα, τα λαχανικά που προσβάλλονται από αλευρώδη γίνονται αδύναμα και παρουσιάζουν μικρότερη καρποφορία ενώ οι προσβεβλημένοι καρποί υποβαθμίζονται ποιοτικά.

Μέσα στο λαχανόκηπο μας, θα συναντήσουμε οπωσδήποτε και την μελίγκρα ή αφίδα, γνωστή και ως “ψείρα των φυτών” το πιο διαδεδομένο έντομο που εμφανίζεται στα φυτά του κήπου και του μπαλκονιού μας.

Υπάρχουν πολλά είδη μελίγκρας που προσβάλλουν τα κηπευτικά και μάλιστα έχουν διάφορες αποχρώσεις, πράσινες, κιτρινοπράσινες, πρασινογκρί, λευκές, ροζ μέχρι και μαύρες.

Η μελίγκρα δημιουργεί σημαντικές ζημιές στα λαχανικά καθώς απομυζεί τους χυμούς των κηπευτικών, δημιουργεί παραμορφώσεις των νεαρών βλαστών και που παίρνουν μια χαρακτηριστική μορφή καρουλιάσματος.

Οι βρωμούσες, τα μικρά έντομα με τη χαρακτηριστική δυσάρεστη μυρωδιά που συναντάμε κάθε καλοκαίρι στον κήπο μας μπορούν να προκαλούν κατσάρωμα, σκίσιμο και ξήρανση των φύλλων στα φυτά καθώς το σάλιο τους περιέχει τοξικές.

Ιδιαίτερη προστασία χρειάζονται τα νεαρά φυτά λαχανικών, καθώς όταν προσβάλλονται από τις βρωμούσες σταματούν να αναπτύσσονται και παραμένουν καχεκτικά.

Οι βρωμούσες προσβάλλουν και τους καρπούς των λαχανικών. Χαρακτηριστική είναι η προσβολή της βρωμούσας στις ντομάτες, όπου εμφανίζονται κίτρινα στίγματα στον εξωτερικό φλοιό και φελλώδεις περιοχές στο εσωτερικό των καρπών, οι οποίες τις κάνουν ακατάλληλες για κατανάλωση.

Ας δούμε τώρα την τούτα της ντομάτας, ένα μικρό καφέ-σταχτί πεταλουδάκι, του οποίου οι κάμπιες προσβάλλει τα φύλλα της ντομάτας, δημιουργώντας αρχικά μικρές στοές που επεκτείνονται σε εκτεταμένες ξηράνσεις κατά την περίοδο του καλοκαιριού.

Εκτός από τα φύλλα της ντομάτας, η κάμπια της Tuta προσβάλλει και τους καρπούς της ντομάτας δημιουργώντας τρύπες κοντά στον ποδίσκο και στοές μέσα στους καρπούς.

Οι προσβεβλημένοι από την τούτα καρποί της ντομάτας αν και μπορούν να φαγωθούν, υποβαθμίζονται ποιοτικά και δεν είναι εμπορεύσιμοι.

Ξεχωριστή θέση στον λαχανόκηπο έχει και ο θρίπας είναι ένα μικροσκοπικό έντομο με φτερά, χρώματος καφέ ή γκριζοκίτρινου που δε φαίνεται εύκολα με το μάτι, καθώς έχει μήκος περίπου ενός χιλιοστού.

Ο θρίπας δημιουργεί σημάδια που με φαγώματα ή τσιμπήματα στα φύλλα, στα άνθη και στους καρπούς των λαχανικών, υποβαθμίζοντας σημαντικά την παραγωγή.

Η προσβολή από θρίπα στις καλλιέργειες κηπευτικών προκαλεί χαρακτηριστικά ασημί στίγματα στα φύλλα που σταδιακά ενώνονται και φαίνονται σαν ξεθωριασμένες κηλίδες.

Όσοι καλλιεργούμε λάχανo, μπρόκολo και κουνουπίδι, κατά καιρούς έχουμε παρατηρήσει κάποια φαγώματα και τρύπες στα φύλλα τους.

Στις πιο πολλές περιπτώσεις, η κύρια αιτία είναι οι κάμπιες που αφήνει η πιερίδα, μία άσπρη πεταλούδα με χαρακτηριστικές μαύρες βούλες στα φτερά.

Οι κάμπιες τρέφονται με την τρυφερή βλάστηση των λαχανικών ανοίγοντας χαρακτηριστικές τρύπες στα φύλλα με αποτέλεσμα να υποβαθμίζουν σημαντικά την ποιότητα των παραγόμενων καρπών.

Για την αντιμετώπιση των εντόμων στον λαχανόκηπο υπάρχουν αρκετοί βιολογικοί τρόποι για να περιορίσουν την δράση τους και τη ζημιά που κάνουν στα κηπευτικά μας.

Θα πρέπει να πούμε πως μπορεί να γίνει συνδυασμός των διαφόρων μεθόδων αντιμετώπισης των εντόμων που προτείνουμε παρακάτω ώστε να εξασφαλίσουμε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Χρησιμοποιούμε παγίδες κόλλας στον λαχανόκηπο, κίτρινου, μπλε και μαύρου χρώματος που παγιδεύουν τα έντομα και μειώνουν τους πληθυσμούς καθώς και τη ζημιά που κάνουν σε φύλλωμα και καρπούς των κηπευτικών.

Εφαρμόζουμε παγίδες φερομόνης που προσελκύουν συγκεκριμένα έντομα όπως η τούτα, οι οποίες μας βοηθούν να παρακολουθούμε τους πληθυσμούς του εντόμου αλλά και να μειώνουμε τις ζημιές που προκαλούν στο λαχανόκηπο μας.

Ψεκάζουμε τα φυτά του λαχανόκηπου μας με διάφορα οικολογικά σκευάσματα, κατάλληλα για βιολογική καλλιέργεια που βοηθούν στον περιορισμό της δράσης των εντόμων όπως το , τα , το , ο και ο .

Σκονίζουμε το φύλλωμα και τους καρπούς των κηπευτικών με διάφορα οικολογικά σκευάσματα όπως το , ο και ο που περιορίζουν την δράση των εντόμων.

Όσο πιο αραιά φυτεύονται τα κηπευτικά, τόσο μεγαλύτερη ηλιοφάνεια και καλύτερο αερισμό έχουν, κάτι που συντελεί στην μείωση των προσβολών από έντομα.

Ποτίζουμε σε σχετικά τακτικά διαστήματα τον λαχανόκηπο, ειδικά σε συνθήκες καύσωνα προσέχοντας τα φυτά να έχουν την απαιτούμενη εδαφική υγρασία ώστε να μην προσβάλλονται εύκολα από έντομα.

Είναι απαραίτητο να απομακρύνουμε τα υπολείμματα της προηγούμενης καλλιέργειας των λαχανικών πριν τη φύτευση ώστε να μην μεταφερθούν έντομα στην επόμενη καλλιέργεια λαχανικών.

Η , δηλαδή η εναλλαγή των καλλιεργειών με διαφορετικά είδη, αποτελεί μία βασική καλλιεργητική πρακτική για να περιορίσουμε έντομα που παραμένουν στο χωράφι.

Το άρθρο 6 έντομα που προσβάλλουν τα λαχανικά και τρόποι αντιμετώπισης εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστός επίσης με τις ονομασίες αγριοντοματιά, μαυρόχορτο ή βρωμόχορτο, ο στύφνος (Solanum nigrum) συνήθως χαρακτηρίζεται ως , αν και ανήκει στην ίδια οικογένεια με αρκετά καλλιεργούμενα όπως την , την την και την .

Πρόκεται για ένα ετήσιο ποώδες φυτό που φτάνει σε ύψος περίπου μισού μέτρου και διαθέτει όρθιο κεντρικό βλαστό με διακλαδώσεις, ενώ τα φύλλα του έχουν πράσινο χρώμα και ωοειδές σχήμα.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του στύφνου είναι ότι εμφανίζει λευκά λουλούδια, τα οποία μετατρέπονται σε τσαμπί μικρών στρογγυλών καρπών που αρχικά έχουν πράσινο χρώμα και όταν ωριμάζουν γίνονται μαύροι.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι εκτός από ανεπιθύμητο ζιζάνιο στις καλλιέργειες, ο στύφνος θεωρείται τοξικό φυτό καθώς οι ανώριμοι καρποί χαρακτηρίζονται επικίνδυνοι λόγω υψηλών συγκεντρώσεων της ουσίας σολανίνης.

Βέβαια, παραδοσιακά σε πολλές περιοχές της χώρας μας, οι βλαστοί και τα φύλλα του στύφνου τρώγονται βραστά σε καλοκαιρινές σαλάτες μαζί με αλλά και τσιγαριαστοί σε διάφορες συνταγές μαγειρικής.

Ας δούμε αναλυτικά ποιες συνθήκες ευνοούν την ανάπτυξη του στύφνου, καθώς και πώς γίνεται η αντιμετώπιση του ως ζιζάνιο στον κήπο.

Ο στύφνος αναπτύσσεται καλύτερα σε ελαφρά όξινα εδάφη με pH που κυμαίνεται μεταξύ 5,5 και 6,5.

Τον συναντάμε συνήθως σε εδάφη αρκετά γόνιμα που διαθέτουν υψηλό ποσοστό σε , καλό αερισμό και καλή αποστράγγιση.

Ο στύφνος πολλαπλασιάζεται με τους σπόρους των ώριμων καρπών του που πέφτουν στο έδαφος και φυτρώνουν ξανά κάθε χρόνο με τη βροχή ή με ποτίσματα την περίοδο της άνοιξης.

Ο στύφνος αναπτύσσεται εύκολα ως ανεπιθύμητο αγριόχορτο ανάμεσα σε αλλά και σε δημιουργώντας αρκετά προβλήματα:

α) Η ύπαρξη στύφνου μειώνει την αποδοτικότητα των καλλιεργειών μας, καθώς απορροφά μέρος των θρεπτικών συστατικών του εδάφους, του διαθέσιμου νερού και του λιπάσματος που προσθέτουμε.

β) Αποτελεί ένα φυτό ξενιστή, δηλαδή εστία που προσελκύει διάφορα παράσιτα. Επομένως, η ανάπτυξη του στύφνου ανάμεσα στον ή στα όρια του κήπου μας, αυξάνει τον κίνδυνο προσβολής των λαχανικών από ασθένειες.

γ) Η εκτεταμένη παρουσία στίφνου στις καλλιέργειες ευνοεί συνθήκες κακού αερισμού και ενισχύει την πιθανότητα προσβολής από ασθένειες.

Η καταπολέμηση του στίφνου με οικολογικά μέσα είναι αρκετά δύσκολη, καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ανθεκτικό φυτό και χρειάζεται ένα συνδυασμό διαφόρων καλλιεργητικών πρακτικών που εφαρμόζουμε για την :

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο στύφνος (Solanum nigrum), αν και μοιάζει αρκετά, είναι διαφορετικό από το φυτό μπελαντόνα (Atropa belladona) που είναι πολύ δηλητηριώδες και τοξικό καθώς ο στύφνος διαθέτει καρπούς σε τσαμπί και όχι μεμονωμένους όπως η μπελαντόνα.

Το άρθρο Στύφνος ή Αγριοντοματιά, ένα αγριόχορτο που τρώγεται εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστός και ως μπίμπικας, ο ρυγχίτης προσβάλλει τα φύλλα και τους καρπούς της ελιάς, σε ελαιοποιήσιμες και επιτραπέζιες ποικιλίες ελιάς, καθώς επίσης σε ποικιλίες αγριελιάς.

Πρόκειται για ένα μικρό κολεόπτερο, μεγέθους περίπου μισού εκατοστού, με χαρακτηριστικό μακρύ ρύγχος που τρυπάει και τρέφεται τον καρπό της ελιάς προκαλώντας καρπόπτωση.

Αν και δεν προκαλεί τόσο σημαντική ζημιά στα ελαιόδεντρα όσο ο , ο ρυγχίτης αποτελεί πρόβλημα που συχνά χρειάζεται καταπολέμηση.

Είναι σημαντικό να εντοπίζουμε έγκαιρα την προσβολή από ρυγχίτη στην καλλιέργεια της ελιάς για να κάνουμε άμεσα την κατάλληλη αντιμετώπιση του εντόμου.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά τι ζημιά κάνει στα ελαιόδεντρα, καθώς και με ποιο τρόπο γίνεται η βιολογική καταπολέμηση του ρυγχίτη για να προστατέψουμε τις ελιές μας.

Την περίοδο της άνοιξης, ο ρυγχίτης προσβάλλει και το φύλλωμα της ελιάς, καθώς τρέφεται από τα τρυφερά φύλλα και από τις κορυφές της νέας βλάστησης.

Η πιο σημαντική ζημιά που κάνει ο ρυγχίτης στα ελαιόδεντρα είναι ότι προσβάλλει τους καρπούς της ελιάς τόσο για να τραφεί όσο και για να αφήσει τα αβγά του.

Ως αποτέλεσμα, ο ρυγχίτης μπορεί να προκαλέσει σημαντική πρώιμη καρπόπτωση και μείωση της συγκομιδής.

Χαρακτηριστικό σύμπτωμα της προσβολής από ρυγχίτη στα ελαιόδεντρα είναι ξηρές τρύπες που θυμίζουν κρατήρα πάνω στην επιφάνεια των νεαρών καρπών.

Είναι σημαντικό να ελέγχουμε τακτικά τους πληθυσμούς του ρυγχίτη στα ελαιόδεντρα, ιδιαίτερα, αμέσως αφού ολοκληρωθεί η .

Συγκεκριμένα, τινάζουμε τα λεπτά κλαδιά του ελαιόδεντρου σε μία πλαστική λεκάνη, νωρίς το πρωί, πριν ανατείλει ο ήλιος, καθώς σε αυτή τη φάση παραμένει αδρανές το έντομο του ρυγχίτη.

Αν μετά το τίναγμα ενός κλαδιού, εντοπίσουμε περισσότερα από 3-4 έντομα του ρυγχίτη, αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να κάνουμε άμεσα κάποια επέμβαση για την καταπολέμηση του εντόμου.

Η καταπολέμηση του ρυγχίτη συστήνεται να γίνεται προληπτικά, αμέσως μετά την καρπόδεση, σε ελαιώνες που έχει παρατηρηθεί σημαντική προσβολή τα τελευταία δύο χρόνια.

Διαφορετικά, όταν εντοπίσουμε υψηλούς πληθυσμούς του ρυγχίτη, κατά την περίοδο ανάπτυξης του ελαιόκαρπου, γίνεται καταπολέμηση με τους κατάλληλους ψεκασμούς του φυλλώματος.

Για την καταπολέμηση του ρυγχίτη, ψεκάζουμε με εγκεκριμένα όπως ο και το που προμηθευόμαστε από γεωπονικά καταστήματα.

Με τους κατάλληλους ψεκασμούς, η αντιμετώπιση του ρυγχίτη στις ελιές μπορεί να συνδυαστεί με την καταπολέμηση και άλλων εντόμων, όπως του δάκου της ελιάς και του πυρηνοτρήτη της ελιάς.

Το άρθρο Καταπολέμηση του ρυγχίτη της ελιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Κι ενώ το είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στις , το κιτρίνισμα των καρπών οφείλεται σε διαφορετικά αίτια και καταστρέφει άμεσα την παραγωγή μας.

Στην στον κήπο ή σε γλάστρα αρκετά συχνά βλέπουμε τα κολοκυθάκια να κιτρινίζουν, να παραμένουν μικρά, να πέφτουν ή να σαπίζουν σταδιακά.

Είναι σημαντικό να εντοπίζουμε άμεσα τα συμπτώματα του κιτρινίσματος των κολοκυθιών, ώστε να επέμβουμε για να διορθώσουμε το πρόβλημα.

Ας δούμε αναλυτικά τις αιτίες που κιτρινίζουν τα κολοκύθια, καθώς επίσης χρήσιμες συμβουλές για να εξασφαλίσουμε πλούσια παραγωγή από νόστιμα κολοκύθια και αυτό το καλοκαίρι.

Υπάρχουν πολλές αιτίες που προκαλούν κιτρίνισμα και σάπισμα στα κολοκύθια, οι οποίες σχετίζονται κυρίως με τo πότισμα, τις ασθένειες και τη κολοκυθιού.

Το υπερβολικό πότισμα της καλλιέργειας του κολοκυθιού μπορεί να προκαλέσει κιτρινίσματα και σαπίσματα στους καρπούς, ειδικά όταν οι έρχονται καρποί σε επαφή με το χώμα.

Για την αποφυγή της επαφής των καρπών του κολοκυθιού με το βρεγμένο χώμα, σκορπίζουμε γύρω από τα φυτά, διάφορα , όπως πριονίδι και πευκόφλουδα.

Φροντίζουμε να τα φυτά κολοκυθιού, ανάλογα την εποχή και τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν αποφεύγοντας σε κάθε περίπτωση το υπερβολικό πότισμα που δημιουργεί προβλήματα.

Εγκαθιστούμε σύστημα ποτίσματος με σταγόνες που βοηθάει να παρέχουμε τη σωστή ποσότητα νερού στα φυτά και να περιορίσουμε τη σπατάλη του.

Οι κακές συνθήκες αερισμού σε συνδυασμό με υπερβολική υγρασία ευνοούν την ανάπτυξη ασθενειών όπως το που μπορεί να συντελέσει σε κιτρίνισμα, σάπισμα ή ξήρανση στα κολοκυθάκια.

Αποφεύγουμε λοιπόν τις πυκνές φυτεύσεις και ψεκάζουμε προληπτικά το φύλλωμα των φυτών με βιολογικά σκευάσματα όπως ο και το για την προστασία των κολοκυθιών.

Η έλλειψη του θρεπτικού στοιχείου του αζώτου στα φυτά κολοκυθιού αρκετές φορές προκαλεί κίτρινισμα στους καρπούς, οι οποίο δεν μεγαλώνουν και παραμένουν μικροί.

Σε αυτή την περίπτωση, προσθέτουμε στα φυτά κολοκυθιού ποσότητα βιολογικού λιπάσματος αζώτου, κάθε δύο τρεις εβδομάδες για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα.

Τα κίτρινα κολοκύθια στο λαχανόκηπο μας μπορεί να οφείλονται και στην έλλειψη ασβεστίου στο χώμα, ειδικά όταν υπάρχουν απότομες μεταβολές θερμοκρασίας.

Η προσθήκη που κάνουμε στην και για την , είναι αναγκαία λοιπόν αρκετές φορές και στην καλλιέργεια κολοκυθιού.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στις στρογγυλές ποικιλίες κολοκυθιού, εμφανίζεται λιγότερο συχνά το κιτρίνισμα των καρπών σε σχέση με τις ποικιλίες στενόμακρων καρπών.

Το άρθρο Γιατί κιτρινίζουν τα κολοκύθια; εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Ο περονόσπορος μαζί με το και την , αποτελούν τις πιο σημαντικές μυκητολογικές ασθένειες της αγγουριάς προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε υπαίθριες και θερμοκηπιακές καλλιέργειες.

Eκτός από την , ο περονόσπορος προσβάλλει και άλλες καλλιέργειες κολοκυνθοειδών, όπως την , την , την , την και την .

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε έγκαιρα τα συμπτώματα του περονόσπορου, ώστε να μπορέσουμε να τον καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά.

Στο σημερινό άρθρο θα περιγράψουμε τα χαρακτηριστικά συμπτώματα και τη ζημιά που προκαλεί ο περονόσπορος στην αγγουριά και τα κολοκυνθοειδή, καθώς επίσης με ποιους τρόπους γίνεται η βιολογική αντιμετώπιση του.

Ο περονόσπορος των κολοκυνθοειδών (Pseudoperonospora cubensis) αρχικά εντοπίζεται στην πάνω επιφάνεια των φύλλων με την εμφάνιση στρογγυλών ή γωνιωδών κίτρινων κηλίδων.

Σε κάποιες περιπτώσεις, τα αρχικά συμπτώματα στα φύλλα είναι πολύ χαρακτηριστικά, καθώς σχηματίζονται περιοχές ανοικτού πράσινου χρώματος που θυμίζουν την όψη μωσαϊκού.

Σε συνθήκες υψηλής υγρασίας, στην κάτω επιφάνεια των φύλλων της αγγουριάς, σχηματίζονται καρποφορίες του μύκητα υπόλευκου χρώματος που σταδιακά παίρνουν ένα μαύρο χρώμα.

Ο περονόσπορος προκαλεί σοβαρή ζημιά στην αγγουριά, καθώς τα φύλλα που έχουν προσβληθεί από την ασθένεια σταδιακά ξεραίνονται και πέφτουν.

Η προσβολή των φύλλων από περονόσπορο έχει σημαντική επίπτωση στην ανάπτυξη της αγγουριάς και μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή της καλλιέργειας.

Σε συνθήκες έντονης προσβολής από την ασθένεια του περονόσπορου, τα φυτά της αγγουριάς γίνονται πολύ αδύναμα και στο τέλος ξεραίνονται.

Η ανάπτυξη της ασθένειας του περονόσπορου της αγγουριάς ευνοείται σε συνθήκες υψηλής υγρασίας και όταν τα φύλλα παραμένουν βρεγμένα για μεγάλη διάρκεια.

Η προσβολή της αγγουριάς από περονόσπορο προκαλείται τόσο σε υψηλές όσο και σε χαμηλές θερμοκρασίες αρκεί να έχει υγρασία, κάτι που δεν συμβαίνει με άλλους περονόσπορους που προσβάλλουν τα όπως ο .

Όταν η θερμοκρασία υπερβαίνει τους των 30°C, παρεμποδίζεται η εξάπλωση της ασθένειας του περονόσπορου στα φυτά της αγγουριάς.

Για την αντιμετώπιση του περονόσπορου στην αγγουριά και τα κολοκυνθοειδή, φροντίζουμε να εξασφαλίζουμε συνθήκες μειωμένης υγρασίας και καλού αερισμού, αποφεύγοντας τις πυκνές φυτεύσεις.

Όταν παρατηρούμε τα πρώτα συμπτώματα του περονόσπορου στο φύλλωμα των φυτών, φροντίζουμε να απομακρύνουμε άμεσα τα φύλλα που έχουν προσβληθεί για να περιορίσουμε την εξάπλωση της ασθένειας.

Συμπληρωματικά, για την καταπολέμηση του περονόσπορου των κολοκυνθοειδών με βιολογικό τρόπο, ψεκάζουμε προληπτικά με σκευάσματα το φύλλωμα των φυτών.

Κάθε ποικιλία κολοκυνθοειδών παρουσιάζει διαφορετική ανθεκτικότητα στον περονόσπορο. Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες αγγουριάς, κολοκυθιού, καρπουζιού και πεπονιού που είναι σημαντικά πιο ανθεκτικές στον περονόσπορο και διατίθενται στην αγορά.

Το άρθρο Αντιμετώπιση του περονόσπορου της αγγουριάς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστή και ως ξινοτρίφυλλο, ξινήθρα ή ξυνίδα, η οξαλίδα μοιάζει μορφολογικά με το τριφύλλι, καθώς διαθέτει χαρακτηριστικά φύλλα με σχισμές, τα οποία αποτελούνται από τρία μικρότερα φυλλαράκια που θυμίζουν καρδιά.

Πολυετές φυτό με έρπουσα βλάστηση και πασσαλώδη ρίζα, η οξαλίδα φέρει κίτρινα άνθη που εμφανίζονται μέσα στον χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης.

Αν και πολλοί θεωρούν ότι η οξαλίδα είναι χαρακτηριστικό φυτό της ελληνικής χλωρίδας, προέρχεται από τη Νότια Αφρική και εισήλθε στην Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα.

Θεωρείται φυτό εισβολέας που απειλεί την τοπική βιοποικιλότητα και δυσκολεύει τους καλλιεργητές που δεν μπορούν εύκολα να την απομακρύνουν από τους κήπους και τα χωράφια τους.

Η παρουσία της είναι πολύ συνηθισμένη σε καλλιέργειες καρποφόρων δέντρων, όπως στην , στην , σε , σε , ακόμα και ανάμεσα από του κήπου.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι υπάρχουν και κάποια είδη οξαλίδας που τα τελευταία χρόνια αξιοποιούνται για φύτευση σε κήπους και σε μπαλκόνια, καθώς διαθέτουν σημαντική καλλωπιστική αξία.

Ας δούμε αναλυτικά τι προβλήματα προκαλεί η οξαλίδα στις καλλιέργειες και με ποιους τρόπους μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε για να εξασφαλίσουμε υγιή φυτά, πλούσια ανθοφορία και καλή συγκομιδή.

Η οξαλίδα αναφέρεται ως χωροκατακτητικό φυτό που εγκλιματίζεται άμεσα, αναπαράγεται ταχύτατα στο καινούριο περιβάλλον και περιορίζει την ανάπτυξη των ντόπιων φυτών τα οποία απειλεί με εξαφάνιση.

Η έντονη ανάπτυξη και επεκτατικότητα της οξαλίδας οφείλεται στα βολβίδια του ριζικού συστήματος της, καθώς εύκολα επεκτείνεται με νέους βλαστούς ενώ πολύ δύσκολα ξεριζώνεται.

Θα συναντήσουμε την οξαλίδα να εξαπλώνεται ταχύτατα ανάμεσα από ελιές, πορτοκαλιές και αμπέλια αλλά και σε καλλιέργειες λαχανικών δημιουργώντας σημαντικά προβλήματα.

Η μεγάλη ανάπτυξη της οξαλίδας μπορεί να προκαλέσει μερική απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών και του νερού του εδάφους, καθώς και του λιπάσματος με τα οποία εφοδιάζεται η καλλιέργεια.

Εκτός από την οικονομική επιβάρυνση που προκαλεί η απορρόφηση του λιπάσματος από την οξαλίδα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα και την ποσότητα της παραγωγής των καλλιεργειών μας.

Σε αρκετές περιπτώσεις, η εκτεταμένη παρουσία οξαλίδας δημιουργεί συνθήκες υγρασίας και κακού αερισμού με αποτέλεσμα να αυξάνει ο κίνδυνος προσβολής από ασθένειες και έντομα.

Η αντιμετώπιση της οξαλίδας είναι αρκετά δύσκολη, καθώς είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό ζιζάνιο στο χωράφι.

Για την οικολογική καταπολέμηση της οξαλίδας, κάνουμε συνδυασμούς διαφόρων καλλιεργητικών πρακτικών που θα μας δώσουν το καλύτερο αποτέλεσμα:

Απομακρύνουμε τα φυτά οξαλίδας από τον κήπο μας ή γύρω από τις ρίζες των καλλωπιστικών φυτών και των καρποφόρων δέντρων σκάβοντας με τσάπα ή με κάποιο άλλο είδος σκαλιστηριού.

Για μεγάλες επιφάνειες καλλιέργειας οπωροφόρων δέντρων που καλύπτονται από οξαλίδα επιβάλλεται η χρήση σκαφτικού μηχανήματος ώστε να οργώσουμε το χωράφι ή τον κήπο.

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος οικολογικής αντιμετώπισης της οξαλίδας είναι η κοπή της με τη χρήση χλοοκοπτικού μηχανήματος για να περιοριστεί η ανάπτυξη του φυλλώματος.

Συγκεκριμένα, θερίζουμε συχνά τα φυτά της οξαλίδας συχνά με το χλοοκοπτικό μηχάνημα, όσο βρίσκονται σε αρχικό στάδιο βλάστησης, για να μη δημιουργήσουν σημαντικό πρόβλημα στις καλλιέργειες.

Για την καταπολέμηση της οξαλίδας, χρησιμοποιούμε βιολογικά ζιζανιοκτόνα που έχουν σαν βασικό συστατικό το πελαργονικό οξύ που εξάγεται από το φυτό .

Ψεκάζουμε το φύλλωμα των φυτών της οξαλίδας με τα συγκεκριμένα σκευάσματα για να ξεραθούν σταδιακά προσέχοντας σε κάθε περίπτωση το ψεκαστικό διάλυμα να μην έρθει σε επαφή με τα φύλλα των φυτών του κήπου μας.

Αποτελεσματική οικολογική μέθοδος για τον περιορισμό της οξαλίδας είναι η χλωρά λίπανση, δηλαδή η καλλιέργεια συγκεκριμένων φυτών σιτηρών και ψυχανθών που ανταγωνίζονται την ανάπτυξη της οξαλίδας στο χώμα.

Παράλληλα, η χλωρή λίπανση, εκτός από την αντιμετώπιση της οξαλίδας και άλλων αγριόχορτων θα βελτιώσει και τη γονιμότητα του εδάφους με την ενσωμάτωση των φυτών στο χώμα.

Κατά τη φύτευση λαχανικών και καρποφόρων δέντρων, χρησιμοποιούμε υλικά για εδαφοκάλυψη ώστε να περιορίσουμε την ανάπτυξη της οξαλίδας και άλλων ανεπιθύμητων αγριόχορτων.

Πολύ συχνά χρησιμοποιείται και νάιλον πλαστικό, τα οποία καλύπτουν το έδαφος εμποδίζοντας την οξαλίδα να αναπτυχθεί, ενώ παράλληλα επιτρέπουν στα φυτά μας να μεγαλώνουν κανονικά.

Η εκτροφή ζώων στον χώρο καλλιέργειας καρποφόρων δέντρων είναι ένας αποτελεσματικός και οικολογικός τρόπος αντιμετώπισης της οξαλίδας και αρκετών ανεπιθύμητων χόρτων.

Για παράδειγμα, σε αρκετούς ελαιώνες, ο περιορισμός της οξαλίδας επιτυγχάνεται με την εκτροφή κοτών και γαλοπούλων στο συγκεκριμένο χώρο καλλιέργειας, τα οποία τρέφονται με τα φυτά της οξαλίδας.

Η ηλιοαπολύμανση του εδάφους είναι μία οικολογική μέθοδος απολύμανσης του εδάφους που χρησιμοποιούν οι καλλιεργητές στα χωράφια και στα θερμοκήπια για να καταπολεμήσουν αρκετά ανεπιθύμητα αγριόχορτα, ανάμεσα τους και την οξαλίδα.

Συγκεκριμένα, τη ζεστή περίοδο του καλοκαιριού, διαβρέχουν το έδαφος των καλλιεργειών και στη συνέχεια το καλύπτουν με λεπτά διαφανή φύλλα πλαστικού παγιδεύοντας την ηλιακή ακτινοβολία στο χώμα.

Σε κάποιες περιπτώσεις, η παρουσία οξαλίδας μπορεί να έχει θετική επίδραση στις καλλιέργειες και να μην χρειάζεται να κάνουμε κάποια επέμβαση για την απομάκρυνσή της.

Για παράδειγμα, αρκετοί καλλιεργητές εσπεριδοειδών αφήνουν πολλές φορές την οξαλίδα γύρω από τα δέντρα, για να διατηρεί την υγρασία και να μειώνει την παγωνιά τις ξάστερες νύχτες του χειμώνα.

Επίσης, σε καλλιέργειες καρποφόρων δέντρων σε επικλινή εδάφη, η οξαλίδα συγκρατεί το χώμα και εμποδίζει την διάβρωση του εδάφους από δυνατούς ανέμους και βροχοπτώσεις την περίοδο του χειμώνα.

Εκτός από την ανεπιθύμητη οξαλίδα (Oxalis pes-caprae) που φυτρώνει στον κήπο, υπάρχουν αρκετές ποικιλίες καλλωπιστικής οξαλίδας που μπορούμε να φυτέψουμε στα παρτέρια του κήπου και σε γλάστρες στο μπαλκόνι μας.

Στα φυτώρια, θα συναντήσουμε διάφορες ποικιλίες καλλωπιστικής οξαλίδας χαμηλής ή ψηλότερης ανάπτυξης, με μικρά ή μεγαλύτερα φύλλα, σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, του κόκκινου του καφέ και του μωβ.

Σχετικά με το σχηματισμό λουλουδιών της καλλωπιστικής οξαλίδας, υπάρχουν διαφορετικές ποικιλίες που εντυπωσιάζουν με την ανθοφορία τους εμφανίζοντας κίτρινο, ροζ. μωβ ή κόκκινο χρώμα των λουλουδιών.

Αν και η οξαλίδα αντιμετωπίζεται ως ανεπιθύμητο αγριόχορτο στις καλλιέργειες, για τους μελισσοκόμους αποτελεί σημαντικό μελισσοκομικό φυτό, καθώς η γύρη των λουλουδιών του αποτελεί τροφή για τις μέλισσες την περίοδο του χειμώνα.

Το άρθρο 7 οικολογικοί τρόποι για την αντιμετώπιση της οξαλίδας εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Η εμφάνιση του περονόσπορου στα αμπέλια και στις κληματαριές σημειώνεται ιδιαίτερα σε περιοχές που παρουσιάζουν συχνές βροχοπτώσεις την περίοδο της άνοιξης.

Υπό κατάλληλες συνθήκες, ο περονόσπορος εξαπλώνεται ταχύτατα και μπορεί να επιφέρει σημαντική ζημιά στη βλάστηση και στην καρποφορία του αμπελιού, μέχρι και ολοσχερή καταστροφή της παραγωγής.

Λόγω του επιδηµικού χαρακτήρα της ασθένειας, απαιτείται η έγκαιρη, προληπτική και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση με εγκεκριμένα οικολογικά σκευάσματα και με κατάλληλες καλλιεργητικές εργασίες.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να εντοπίζουμε τα σημάδια του περονόσπουρου νωρίς για να μπορέσουμε να επέμβουμε πριν επεκταθούν οι ζημιές.

Ας δούμε αναλυτικά τι ζημιά κάνει ο περονόσπορος στα αμπέλια, πώς αναγνωρίζουμε τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειας και πώς την αντιμετωπίζουμε με οικολογικούς τρόπους για να προστατέψουμε το αμπέλι μας.

Η ασθένεια του περονόσπορου προσβάλλει όλα τα πράσινα µέρη του φυτού του αμπελιού, µε σοβαρότερες τις ζηµιές που γίνονται στο φύλλωµα και στα σταφύλια.

Τα φύλλα του αμπελιού µπορούν να προσβληθούν μόλις αρχίσουν να ξεπροβάλλουν από τους βλαστούς µέχρι και αργά το φθινόπωρο, μετά τη συγκομιδή.

Αντίστοιχα, τα σταφύλια µπορούν να προσβληθούν από την εµφάνισή τους µέχρι το γυάλισµα, µε την ευαισθησία να είναι μεγαλύτερη λίγο πριν την άνθιση, κατά την άνθιση και στο στάδιο της καρπόδεσης.

Η ανάπτυξη του περονόσπορου και η ένταση της προσβολής, στο αμπέλι και στις κληματαριές, εξαρτάται σε µεγάλο βαθµό από τις κλιµατικές συνθήκες που επικρατούν.

Η διασπορά των μολύνσεων του περονοσπόρου είναι εντονότερη όταν επικρατούν θερμοκρασίες 20-25°C και σχετική υγρασία μεγαλύτερη του 95%.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σε συνθήκες πυκνής βλάστησης και κακού αερισμού του αμπελιού, η εξάπλωση του περονοσπόρου είναι ακόμα πιο έντονη.

Το χαρακτηριστικό σύμπτωμα προσβολής αμπελιού από περονόσπορο, είναι όταν τα νεαρά φύλλα εμφανίζουν χαρακτηριστικές κιτρινοπράσινες κηλίδες που μοιάζουν με λαδιές

Αν υπάρχει υψηλή ατμοσφαιρική υγρασία, στην κάτω επιφάνεια των φύλλων του αμπελιού εμφανίζεται συγχρόνως και λευκή σκόνη που αποτελεί ασφαλής ένδειξη της καρποφορίας του μύκητα του περονόσπορου.

Η εμφάνιση του περονόσπορου μπορεί να εκδηλωθεί και στα άνθη του αμπελιού που εμφανίζουν μία χαρακτηριστική μορφή σαν βρασμένα χόρτα και σταδιακά ξεραίνονται.

Ακόμα και στα μικρά σταφύλια του αμπελιού μπορεί να παρατηρηθεί η προσβολή του περονοσπόρου καθώς οι ράγες του σταφυλιού παίρνουν ένα καστανοπράσινο χρώμα.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα σταφύλια του αμπελιού γίνονται ολοένα και πιο ανθεκτικά στις προσβολές από την ασθένεια του περονόσπορου, καθώς ωριμάζουν.

Για την οικολογική αντιμετώπιση του περονόσπορου του αμπελιού, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα φυτοπροστασίας που περιλαμβάνει μια σειρά προληπτικών μέτρων και επεμβάσεων:

Ο περιορισμός των λιπασμάτων αζώτου περιορίζει αντίστοιχα την υπερβολική βλάστηση και τη δημιουργία συνθηκών υγρασίας και κακού αερισμού και βοηθά στην αντιμετώπιση του περονόσπορου του αμπελιού.

Το άρθρο Αντιμετώπιση για τον περονόσπορο στο αμπέλι εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.