1. Επιλέγουμε τις σωστές ποικιλίες – Ανοιχτής γονιμοποίησης ή κειμηλιακές

Το πρώτο και σημαντικότερο: ΔΕΝ κρατάμε σπόρο από υβρίδια F1. Οι υβρίδιοι πρώτης γενιάς (F1) δίνουν θαυμάσια φυτά την πρώτη χρονιά, αλλά οι σπόροι τους είτε δεν βλαστάνουν είτε δίνουν φυτά πολύ κατώτερα και ασταθή.
Ψάχνουμε πάντα:

• Παραδοσιακές ντόπιες ποικιλίες
• Κειμηλιακούς σπόρους (heirloom)
• Ποικιλίες ανοιχτής γονιμοποίησης (open-pollinated)

Πού τους βρίσκουμε το 2025; Από το Πελίτι, την Αιγίλοπα, το ΒΙΟΜΑ STORES, το Κοκκινοράχι, το Σπορέλαιο, το Αρχιπέλαγος και δεκάδες μικρούς παραγωγούς σε όλη την Ελλάδα.

2. Απομόνωση για καθαρότητα ποικιλίας

Αν θέλουμε οι σπόροι μας να μείνουν «καθαροί» (δηλ. ίδιοι με τη μητρική ποικιλία), πρέπει να αποφύγουμε την ανεπιθύμητη διασταύρωση με άλλες ποικιλίες του ίδιου είδους.

Αποστάσεις απομόνωσης (ελάχιστες):

• Ντομάτα, μελιτζάνα, πιπεριά: 3–10 μέτρα
• Αγγούρι, πεπόνι, κολοκύθι: 400–800 μέτρα (ή χρησιμοποιούμε τούλι)
• Καλαμπόκι: 2 χιλιόμετρα (!!!) ή γονιμοποίηση με το χέρι
• Μπρόκολο, κουνουπίδι, λάχανο: 1–2 χλμ (ή σακούλες γάζας)

Αν δεν έχετε μεγάλους κήπους, συνεργαστείτε με γείτονες ή χρησιμοποιήστε τούλι/όργανζα για να καλύψετε ολόκληρο το φυτό ή τα άνθη πριν ανοίξουν.

3. Πότε μαζεύουμε τον σπόρο – Η σωστή ωρίμανση είναι το μυστικό

• Ντομάτα: Όταν το φρούτο είναι υπερώριμο (σχεδόν σαπισμένο) πάνω στο φυτό
• Πιπεριά: Όταν γίνει κόκκινη/κίτρινη και αρχίσει να ζαρώνει
• Αγγούρι, πεπόνι, κολοκύθι: Αφήνουμε να ωριμάσουν πέρα από το στάδιο της βρώσης – κιτρινίζουν, σκληραίνουν, μερικές φορές σαπίζουν λίγο
• Μαρούλι, ραντίτσιο, σπανάκι: Αφήνουμε να ανθοφορήσουν και να σπόριασουν (τα «πουπουλάκια»)
• Φασόλι, μπιζέλι, ρεβύθι: Όταν ο λοβός ξεραθεί εντελώς πάνω στο φυτό και κουνιέται σαν κουδουνίστρα
• Κολοκύθι θερινού τύπου: Όχι από τα μικρά που τρώμε! Αφήνουμε 1-2 καρπούς να γίνουν τεράστιοι και να σκληρύνει το περικάρπιο

4. Εξαγωγή και καθάρισμα σπόρων

Υγρή μέθοδος (ντομάτα, αγγούρι, πεπόνι, κολοκύθι):

1. Κόβουμε το υπερώριμο φρούτο, βγάζουμε σπόρους + ζελέ σε βάζο
2. Προσθέτουμε λίγο νερό, σκεπάζουμε χαλαρά
3. Αφήνουμε 2-5 μέρες σε ζεστό μέρος να ζυμωθεί (μυρίζει άσχημα – φυσιολογικό)
4. Οι καλοί σπόροι βυθίζονται, οι άδειοι επιπλέουν
5. Ξεπλένουμε καλά σε τρυπητό

Ξηρή μέθοδος (φασόλια, μαρούλια, άνιθος, κόλιανδρος):

• Αφήνουμε τους λοβούς/ταξιανθίες να ξεραθούν τελείως
• Τρίβουμε με τα χέρια ή σε σακουλάκι
• Κοσκινίζουμε και φυσάμε τα ψιλά (winnowing)

5. Αποξήρανση – Το κρισιμότερο βήμα

Ποτέ στον ήλιο! Οι υψηλές θερμοκρασίες σκοτώνουν το έμβρυο.

• Στρώνουμε σε χαρτί κουζίνας ή εφημερίδα
• Σε σκιερό, αεριζόμενο μέρος (20-25°C)
• Ανακατεύουμε 1-2 φορές την ημέρα
• Χρόνος: 1-3 εβδομάδες ανάλογα το είδος
• Όταν ο σπόρος σπάει με τα δάχτυλα και δεν λυγίζει = έτοιμος

6. Αποθήκευση – Πώς μένουν ζωντανοί 10+ χρόνια

Υγρασία και θερμοκρασία είναι οι εχθροί:

• Φακελάκια kraft ή γυάλινα βαζάκια με σιλικάτζελ
• Ετικέτα με: όνομα ποικιλίας + τόπος + έτος συγκομιδής
• Ιδανικές συνθήκες: 4–8°C και υγρασία <15%
• Ψυγείο (όχι κατάψυξη για τους περισσότερους) ή δροσερό υπόγειο
• Για μακροχρόνια αποθήκη (20+ χρόνια): σφραγισμένα βαζάκια στην κατάψυξη (ντομάτα, πιπεριά, κρεμμύδι αντέχουν)

7. Τεστ βλαστικότητας πριν τη σπορά

Κάθε 2-3 χρόνια βάζουμε 10-20 σπόρους σε βρεγμένο χαρτί κουζίνας μέσα σε τάπερ. Μετράμε πόσοι βλαστάνουν σε 7-14 μέρες. Πάνω από 70-80% = καλοί.8. Πίνακας μέσης διάρκειας ζωής σπόρων (ενδεικτικός)

• Ντομάτα: 4–10 χρόνια
• Πιπεριά: 2–5 χρόνια
• Αγγούρι: 5–10 χρόνια
• Κολοκύθι: 4–7 χρόνια
• Φασόλι: 3–5 χρόνια
• Μαρούλι: 1–4 χρόνια
• Καρότο, κρεμμύδι: 1–3 χρόνια
• Καλαμπόκι: 2–5 χρόνια

Συμπέρασμα

Το να κρατάμε σπόρο δεν είναι απλώς οικονομία. Είναι πράξη ελευθερίας και πολιτιστική κληρονομιά. Κάθε σπόρος που φυλάμε είναι μια μικρή νίκη απέναντι στην τυποποίηση της τροφής μας.

Ξεκινήστε φέτος με 3-4 εύκολα είδη (ντομάτα, φασόλι, μαρούλι, πιπεριά) και σε 2-3 χρόνια θα έχετε τη δική σας τράπεζα σπόρων – ζωντανή, προσαρμοσμένη στις δικές σας συνθήκες και 100% δική σας.Καλή σπορά και καλή συγκομιδή!
Κύριες λέξεις-κλειδιά (Primary Keywords)

• πώς κρατάμε σπόρο
• κράτημα σπόρου
• διατήρηση σπόρων
• σπόροι ανοιχτής γονιμοποίησης
• κειμηλιακοί σπόροι
• παραδοσιακοί σπόροι
• σπορά κειμηλιακών ποικιλιών
• αποθήκευση σπόρων
• εξαγωγή σπόρων
• καθαρισμός σπόρων

Δευτερεύουσες λέξεις-κλειδιά (Secondary Keywords)

• σπόροι ντομάτας
• σπόροι αγγουριού
• σπόροι πιπεριάς
• σπόροι φασολιών
• σπόροι κολοκυθιού
• ζύμωση σπόρων ντομάτας
• αποξήρανση σπόρων
• βλαστικότητα σπόρων
• τεστ βλαστικότητας
• απομόνωση ποικιλιών
• υβρίδια F1
• τοπικές ποικιλίες
• Πελίτι σπόροι
• αυτόχθονες ποικιλίες
• βιοποικιλότητα σπόρων
• τράπεζα σπόρων σπίτι
• μακροχρόνια αποθήκευση σπόρων
• σπόροι χωρίς χημικά
• αυτάρκεια τροφίμων
• οικολογική κηπουρική

Long-tail λέξεις-κλειδιά

πόσα χρόνια κρατάνε οι σπόροι λαχανικών

πώς κρατάμε σπόρο από ντομάτα βήμα βήμα

πώς να κρατήσω σπόρους από τα λαχανικά μου

κράτημα σπόρου από κειμηλιακές ποικιλίες Ελληνικές

πώς καθαρίζω σπόρους αγγουριού και πεπονιού

πότε μαζεύω σπόρο από πιπεριά και μελιτζάνα

αποθήκευση σπόρων στο ψυγείο ή κατάψυξη

γιατί δεν κρατάμε σπόρο από υβρίδια F1

πώς να μην διασταυρωθούν οι ποικιλίες μου

ελληνικές ιστοσελίδες για κειμηλιακούς σπόρους 2025

Ελληνικές Πηγές (Πρωταρχικές για Τοπικές Ποικιλίες και Οδηγούς)

1. Geoponoi.gr – Πως διατηρείς και για πόσο καιρό σπόρους ανά φυτικό είδος
   Λεπτομερής οδηγός για αποθήκευση σπόρων λαχανικών (π.χ. ντομάτα 4-10 χρόνια, φασόλι 3-5 χρόνια), με συμβουλές για θερμοκρασία (4-5°C) και υγρασία. Ιδανικό για το τμήμα αποθήκευσης.
   Διάβασε εδώ geoponoi.gr
2. Mistikakipou.gr – Ημερολόγιο σποράς, φύτευσης και συγκομιδής για κάθε λαχανικό
   Πρακτικό ημερολόγιο με εποχές σποράς και ωρίμανσης για ντομάτες, πιπεριές, κολοκύθια κ.λπ., χρήσιμο για το πότε μαζεύουμε σπόρους (υπερώριμοι καρποί).
   Διάβασε εδώ mistikakipou.gr
3. Farmacon Blog – Οδηγίες για τη φύτευση & σπορά λαχανικών
   Πίνακες με ποσότητες σπόρων, εποχές και αποστάσεις, καλύπτει απομόνωση και καθαρισμό για ποικιλίες όπως αγγούρι και φασόλια.
   Διάβασε εδώ blog.farmacon.gr
4. Agromanos.gr – Σπόροι λαχανικών 8 tips για να φυτέψετε
   Συμβουλές για σπορά απευθείας ή σε σπορείο, με έμφαση σε εύκολες ποικιλίες (ντομάτα, πιπεριά) και αποφυγή υβριδίων F1.
   Διάβασε εδώ agromanos.gr
5. Kipogeorgiki.gr – Μηνιαίος Λαχανοκομικός Οδηγός Σποράς & Φύτευσης
   Εστιασμένο σε εποχιακές σπορές (π.χ. Σεπτέμβριος για χειμερινά λαχανικά), με tips για εμβάπτιση σπόρων και αποφυγή επανακαλλιέργειας.
   Διάβασε εδώ kipogeorgiki.gr
6. Gardenguide.gr – Πότε σπέρνουμε κάθε λαχανικό
   Διαφορά απευθείας σποράς και σπορείου, με παραδείγματα για ρίζες (καρότο) και φυλλώδη (μαρούλι), σχετικό με βλαστικότητα.
   Διάβασε εδώ gardenguide.gr
7. Sporos.gr – Ελληνικοί Σπόροι (Κατάλογος)
   Site για παραδοσιακούς σπόρους (υπό κατασκευή, αλλά με πληροφορίες για κειμηλιακές ποικιλίες).
   Διάβασε εδώ sporos.gr

Αγγλικές Πηγές (Για Βαθύτερη Ανάλυση Τεχνικών)

8. The Old Farmer’s Almanac – How to Save Vegetable Seeds
   Βασικός οδηγός Seed-Saving 101: επιλογή γονέων, ζύμωση για ντομάτες, αποξήρανση και αποθήκευση (4-10 χρόνια για ντομάτα).
   Διάβασε εδώ almanac.com
9. Growveg.com – Saving Seeds From Your Homegrown Vegetables
   Βήμα-βήμα για ετήσιες και διετείς ποικιλίες, με έμφαση σε heirloom και αποφυγή διασταύρωσης (π.χ. 400m για κολοκύθια).
   Διάβασε εδώ growveg.com
10. Roots and Refuge – A Complete Guide to Seed Saving
    Λεπτομέρειες για bolting (ανθοφορία) σε μαρούλι/σπανάκι, ξηρή μέθοδο για φασόλια και τεστ βλαστικότητας.
    Διάβασε εδώ rootsandrefuge.com
11. AeginaGreece.com – The Peliti Seed Bank
    Ιστορία του Πελίτι (κυρίως δίκτυο 200+ παραγωγών για κειμηλιακούς σπόρους στην Ελλάδα), με έμφαση σε βιοποικιλότητα και ανταλλαγή. (Σημ: Το peli.gr φαίνεται μη ενεργό· χρησιμοποιήστε αυτό για πληροφορίες.)
    Διάβασε εδώ aeginagreece.com
12. Zone3VegetableGardening.com – A Beginner’s Guide to Saving Seeds
    Απλός οδηγός για αρχάριους: σπόροι από ντομάτα, πιπεριά, αγγούρι, με αποθήκευση σε ψυγείο και αποφυγή ήλιου.
    Διάβασε εδώ zone3vegetablegardening.com

Σημειώσεις

• Προμηθευτές Σπόρων: Για Πελίτι, Αιγίλοπα, Σπορέλαιο και Αρχιπέλαγος, τα sites (π.χ. peli.gr, aigilopa.gr) φαίνονται μη ενημερωμένα (υπό κατασκευή ή μη σχετικά αποτελέσματα). Αναζητήστε εναλλακτικά μέσω Facebook/Instagram ομάδων όπως “Πελίτι Σπόροι” ή “Ελληνικοί Κειμηλιακοί Σπόροι” για ανταλλαγές 2025-2026.
• .Για βίντεο, δείτε το YouTube: “How to Start Saving Seeds from Your Vegetable Garden” εδώ. youtube.com

Το άρθρο Πώς Κρατάμε Σπόρο: Οδηγός για Αρχάριους και Έμπειρους Κηπουρούς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Όταν αποφάσισα να ξεκινήσω να καλλιεργώ για πρώτη φορά, ήμουν σα χαμένος. Δεν ήξερα τίποτα. Και κυρίως δεν ήξερα ποια είναι η κατάλληλη εποχή για να σπείρω και να φυτέψω το κάθε λαχανικό και βότανα. Μου έλειπε ένα ημερολόγιο σποράς.

Μου έλειπε ένα ημερολόγιο σποράς όπου θα μπορούσα να βρω εύκολα το πότε είναι η κατάλληλη εποχή για να σπείρω λαχανικά και βότανα στον κήπο. Να λοιπόν το ημερολόγιο υπαίθριας σποράς λαχανικών και βοτάνων στον κήπο.

Μάθετε πότε μπορείτε να σπείρετε τα βασικότερα από τα λαχανικά και βότανα στον κήπο σας.

Ημερολόγιο Σποράς

(Σημείωση για κινητά τηλέφωνα: Για να δείτε όλο τον πίνακα σποράς σε κινητά τηλέφωνα, κάντε scroll δεξιά και αριστερά, ώστε να δείτε όλους του μήνες!)

Tags: ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ • ΚΑΛΛΙΕΡΓΩ • ΚΗΠΟΣ • ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟΣ • ΣΠΕΡΝΩ • ΣΠΟΡΑ

Το άρθρο Ημερολόγιο Σποράς: Πότε Σπέρνω και Φυτεύω Λαχανικά και Βότανα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Με καταγωγή από τη κεντρική και νότια Αμερική, το φυτό της ντομάτας ανήκει στην οικογένεια των Σολανωδών και έχει συγγένεια με την πιπεριά, τη μελιτζάνα με τις οποίες έχουν παρόμοιες απαιτήσεις καλλιέργειας και φροντίδας.

Η ντομάτα διαθέτει υψηλή διατροφική αξία, καθώς περιέχει πλήθος βιταμινών, φυτικών ινών και αντιοξειδωτικών ουσιών. Η πιο σημαντική αντιοξειδωτική ουσία της ντομάτας είναι το λυκοπένιο, στο οποίο οφείλεται το έντονο κόκκινο των καρπών της.

Βέβαια, πέρα από την κλασική κόκκινη ντομάτα, υπάρχουν ποικιλίες ντομάτας με πιο σκούρο χρώμα προς το μωβ ή ανοιχτό ροζ και κίτρινο, με διαφορετικό μέγεθος και σχήμα καρπού, καθώς επίσης διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά και γεύση ανάλογα με τη χρήση για την οποία προορίζονται.

Οι ντοματιές φυτεύονται συνήθως την άνοιξη και η συγκομιδή τους γίνεται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Τα τελευταία χρόνια πολλοί ερασιτέχνες καλλιεργητές φυτεύουν στο μπαλκόνι με εξαιρετικά αποτελέσματα.

Αν και η καλλιέργεια της ντομάτας δεν έχει ιδιαίτερες δυσκολίες, οι πρωτάρηδες στον , ίσως χρειαστούν κάποιο διάστημα εξοικείωσης για να πάρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και να γευτούν τις πρώτες τους σαλάτες με λαχταριστές ντομάτες από τον κήπο τους.

Στο σημερινό άρθρο, θα αναφερθούμε σε όλα τα στάδια για την καλλιέργεια της ντομάτας, με όσα πρέπει να γνωρίζουμε από τη φύτευση μέχρι τη συγκομιδή, για να απολαμβάνουμε πλούσια παραγωγή με τις πιο νόστιμες ντομάτες από τον κήπο μας.

Υπάρχουν χιλιάδες ποικιλίες και υβρίδια ντομάτας που αξίζει να καλλιέργήσουμε στον κήπο και στο μπαλκόνι μας για να απολαύσουμε μοναδικές γεύσεις.

Οι ντοματιές διαχωρίζονται αρχικά με βάση το μέγεθος του καρπού: α) σε μικρόκαρπες (mini) ποικιλίες που δίνουν μικρά , με σχήμα στρογγυλό τσέρι ή βελανίδι, και β) σε μεγαλόκαρπες ποικιλίες που δίνουν τους χαρακτηριστικούς καρπούς ντομάτας που όλοι γνωρίζουμε.

Όσον αφορά το χρώμα, τόσο τα ντοματίνια όσο και οι ντομάτες έχουν συνήθως το κλασικό κόκκινο χρώμα. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλές ποικιλίες με διαφορετικά χρώματα όπως κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, ροζ, ακόμα και μαύρο.

Οι μαύρες ποικιλίες ντομάτας δίνουν κάρπους με χαρακτηριστικό σκούρο μωβ χρώμα. Έχουν ιδιαίτερο άρωμα και γεύση και για αυτό τα τελευταία χρόνια τις συναντάμε όλο και πιο συχνά σε μανάβικα και σε εστιατόρια.

Ένας ακόμα τρόπος διαχωρισμού των ποικιλιών ντομάτας είναι σε αναρριχώμενες και θαμνώδεις. Οι αναρριχώμενες ποικιλίες είναι συνήθως χειμωνιάτικες ντομάτες που φυτεύονται σε θερμοκήπια το φθινόπωρο, ενώ οι καλοκαιρινές υπαίθριες ποικιλίες ντομάτας που φυτεύονται την άνοιξη είναι συνήθως σε μορφή θάμνου.

Το βασικό κριτήριο για την επιλογή ποικιλίας είναι τα καλά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, δηλαδή ποικιλίες που δίνουν νόστιμους καρπούς με έντονο άρωμα, γλυκιά γεύση και πλούσια σάρκα.

Προτιμούμε ντόπιες ή παραδοσιακές ποικιλίες ντομάτας της περιοχής μας, ή άλλες που έχουν δοκιμαστεί στις ιδιαίτερες συνθήκες του τόπου μας, ως προς τις θερμοκρασίες, την υγρασία και την ηλιοφάνεια.

Σε κάθε περιοχή της χώρας μας, υπάρχουν ιδιαίτερες παραδοσιακές ποικιλίες ντομάτας που διατηρούν οι ντόπιοι καλλιεργητές τις οποίες αξίζει να αναζητήσουμε και να καλλιεργήσουμε. Ορισμένες από τις πιο γνωστές τοπικές ποικιλίες είναι οι εξής:

Αποφεύγουμε τα υβρίδια ντομάτας μακράς διάρκειας (long life) που υπολείπονται σε γευστικά χαρακτηριστικά και ως βασικό πλεονέκτημα έχουν το να είναι ανθεκτικές για την μεταφορά σε μακρινές αγορές του εξωτερικού.

Ο πολλαπλασιασμός της ντομάτας γίνεται κυρίως με σπόρο και είναι καλό να διατηρούμε κάθε χρόνο τον σπόρο από τις δικές μας ποικιλίες ντομάτας, ώστε να είμαστε αυτάρκεις. Για να φυτέψουμε σπόρο ποικιλιών της ντομάτας, φτιάχνουμε ειδικό σπορείο χρησιμοποιώντας κατάλληλο για σπορά κηπευτικών.

Βρέχουμε ελαφρά το φυτόχωμα και τοποθετούμε 1-2 σπόρους σε κάθε θέση του δίσκου σποράς, τους σκεπάζουμε με νέα στρώση φυτοχώματος, πάχους περίπου 0,5-1 εκατοστού. Στη συνέχεια ποτίζουμε ελαφρά με ένα ποτιστήρι για να μην παρασύρουμε το χώμα που καλύπτει τους σπόρους.

Οι σπόροι χρειάζονται ιδανικες θερμοκρασίες 22-25°C σε περιβάλλον σχετικής υγρασίας για να βλαστήσουν σε 2-3 βδομάδες. Είναι σημαντικό να προσφέρουμε στα νεαρά φυτά ντομάτας σταδιακά αρκετή ηλιοφάνεια για να έχουν καλή ανάπτυξη με την φωτοσύνθεση.

Προσέχουμε να μην παραποτίζουμε τα νεαρά φυτά ντομάτας, για να αποφύγουμε την δημιουργία λεπτών και αδύναμων βλαστών, και για να μην έχουμε σαπίσματα στην ρίζα. Περισσότερες πληροφορίες για το πώς γίνεται η υπάρχουν στο αναλυτικό άρθρο που έχουμε δημοσιεύσει.

Μπορούμε να παρακάμψουμε το στάδιο της δημιουργίας φυτών από σπόρο και να προμηθευτούμε κατευθείαν έτοιμα φυτά από φυτώριο που μεταφυτεύουμε στο έδαφος. Για το αν είναι καλύτερο να και τα πλεονεκτήματα κάθε επιλογής έχουμε αναφερθεί στο σχετικό άρθρο.

Η καλλιέργεια της ντομάτας χρειάζεται αρκετή ηλιοφάνεια για να αναπτυχθεί και να μας δώσει νόστιμες ζουμερές ντομάτες. Επιλέγουμε ηλιόλουστα σημεία στον κήπο μας και αποφεύγουμε τις σκιερές θέσεις ή τα σημεία κοντά σε δένδρα.

Κατά την φύτευση της ντομάτας ενσωματώνουμε αρκετή μέσα στους λάκους φύτευσης, σε μορφή και καλά , καθώς και βιολογικό πλούσιο σε . Με αυτόν τον τρόπο, εμπλουτίζουμε το έδαφος με θρεπτικά στοιχεία και ταυτόχρονα το κάνουμε πιο αφράτο με καλύτερη αποστράγγιση για το νερό.

Σε αφράτο χώμα οι ρίζες του φυτού της ντομάτας προχωράνε περισσότερο μέσα στο έδαφος και έχουν μεγαλύτερη ανάπτυξη. Έτσι, το φυτό έχει καλύτερη στήριξη και πλουσιότερη βλάστηση θέτει τις βάσεις για υψηλότερη και πιο ποιοτική παραγωγή κατά την διάρκεια της καλλιέργειας.

Φυτεύουμε τα φυτά της ντομάτας στις κατάλληλες , ανάλογα την ποικιλία της ντομάτας, το έδαφος και τις κλιματολογικές συνθήκες. Αποφεύγουμε τις πυκνές φυτεύσεις και προτιμάμε να φυτεύουμε σχετικά αραιά για έχουμε καλύτερη παραγωγή και πιο υγιή φυτά.

Οι θαμνώδες ποικιλίες ντοματιάς φυτεύονται σε αποστάσεις 0,70 – 1 μέτρου μεταξύ των φυτών και 1,5-2 μέτρων μεταξύ των γραμμών φύτευσης, για να εξασφαλίζουμε τον καλύτερο αερισμό και φωτισμό των φυτών. Οι αναρριχώμενες ποικιλίες ντομάτας φυτεύονται πιο κοντά, σε αποστάσεις ανά μισό μέτρο.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να περιορίσουμε την ανάπτυξη ανεπιθύμητων αγριόχορτων κατά την καλλιέργεια και να βοηθήσουμε τα φυτά μας να αναπτυχθούν καλύτερα.

Για την καλλιέργεια της ντομάτας στο μπαλκόνι, επιλέγουμε μεγάλες με βάθος 30-40 εκατοστών και πλάτος 40 εκατοστών. Χρησιμοποιούμε ειδικό για λαχανικά που να περιέχει , , και .

Τοποθετούμε τη γλάστρα σε μια ηλιόλουστη θέση στο μπαλκόνι που να δέχεται καθημερινά τουλάχιστον 6-7 ώρες έκθεσης στον ήλιο και να είναι προφυλαγμένη από δυνατούς ανέμους.

Την περίοδο των υψηλών θερμοκρασιών και της έντονης ηλιοφάνειας του καλοκαιριού, φροντίζουμε να μεταφέρουμε τις γλάστρες της ντοματιάς σε λίγο πιο ημισκιερή θέση ή βάζουμε ειδικό δίχτυ σκίασης από τον ήλιο.

Το σωστό πότισμα είναι πολύ σημαντικό για να εξασφαλίσουμε καλή ανάπτυξη και πλούσια παραγωγή από νόστιμες ντομάτες. Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι ντοματιές έχουν διαφορετικές ανάγκες σε νερό ανάλογα το στάδιο ανάπτυξης.

Ας δούμε μερικές χρήσιμες συμβουλές για το πότισμα των φυτών ντομάτας που έχουμε στον κήπο μας.

Η καλλιέργεια της ντομάτας έχει σημαντικές ανάγκες σε λίπανση για να δώσει πλούσια καρποφορία και παραγωγή ζουμερών και γλυκών καρπών. Κατά τη βασική λίπανση όταν φυτεύουμε, προσθέτουμε πλήρες βιολογικό λίπασμα, που περιέχει , , , και .

H επόμενη λίπανση της ντοματιάς γίνεται περίπου 2-3 βδομάδες μετά τη φύτευση και επαναλαμβάνουμε την εφαρμογή του λιπάσματος μία φορά το μήνα. Η προσθήκη καλίου στις ντοματιές βοηθά στην παραγωγή μεγάλων και ζουμερών καρπών, ενώ η προσθήκη μαγνησίου βοηθά σημαντικά στο πρασίνισμα των φύλλων της ντομάτας, καθώς διευκολύνει τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης.

Ένα συχνό πρόβλημα που συναντάμε στην καλλιέργεια της ντομάτας είναι το μαύρισμα στο κάτω μέρος του καρπού. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό και ως “τάπα” ή ξηρή κορυφή και οφείλεται κατά κύριο λόγο στην .

Αν το λίπασμα μας δεν περιέχει ασβέστιο, προσθέτουμε συμπληρωματικά ειδικό βιολογικό λίπασμα ασβεστίου για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα.

Αποφεύγουμε την υπερβολική λίπανση με (αμμωνίες) στην ντομάτα και την προσθήκη αχώνευτης κοπριάς, ειδικά κατά την περίοδο της καρποφορίας, καθώς συντελεί σε υπερβολική βλάστηση, σε μειωμένη παραγωγή και σε ευαισθησία σε μυκητολογικές ασθένειες.

Το φαινόμενο του μαυρίσματος των καρπών μπορεί να προκληθεί και από ακονόνιστα ποτίσματα. Ποτίζουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα τα φυτά της ντομάτας χρησιμοποιώντας σύστημα ποτίσματος με σταγόνες.

Οι θαμνώδεις ποικιλίες ντομάτας που καλλιεργούνται την άνοιξη και το καλοκαίρι δεν χρειάζονται κλάδεμα και γι’ αυτό αναφέρονται και ως αυτοκλαδευόμενες. Αντίθετα, στις αναρριχώμενες, αφαιρούμε τους πλευρικούς βλαστούς για να εξασφαλίσουμε καλύτερη ανάπτυξη των φυτών και μεγαλύτερη παραγωγή.

Βέβαια, σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να αραιώνουμε κατά διαστήματα βλαστούς που εμπλέκονται στο εσωτερικό των φυτών της ντομάτας και να απομακρύνουμε τα κάτω φύλλα για να έχουμε καλύτερο αερισμό και φωτισμό στα φυτά μας.

Επίσης, αραιώνουμε τους καρπούς της ντομάτας, όταν φέρουν πολύ μεγάλη καρποφορία, για να τις βοηθήσουμε στην παραγωγή μεγαλύτερων και πιο ζουμερών καρπών καθώς και στην καλύτερη ωρίμανσή τους.

Η καλλιέργεια της ντομάτας μπορεί να παρουσιάσει αρκετά προβλήματα από ασθένειες και έντομα που τη προσβάλλουν.

Για την οικολογική αντιμετώπιση μυκητολογικών ασθενειών, όπως ο περονόσπορος και το , σκονίζουμε το φύλλωμα των φυτών με και ή ψεκάζουμε με διάλυμα θειαφιού και .

Για να αντιμετωπίσουμε τα έντομα που προσβάλλουν την καλλιέργεια της ντομάτας, όπως ο , οι , η και η , χρησιμοποιούμε που προμηθευόμαστε από γεωπονικα καταστήματα όπως τα και η .

Εναλλακτικά, για ερασιτεχνικές καλλιέργειες ντομάτας, μπορούμε να φτιάξουμε αυτοσχέδια (όπως έχουμε δείξει και σε ) με σκόρδο, τριμμμένο , ελαιόλαδο, τα οποία εφαρμόζουμε κάθε 1-2 βδομάδες για την προληπτική αντιμετώπιση των εντομολογικών προσβολών της ντομάτας.

Το σκόνισμα της ντομάτας ή ο ψεκασμός του φυλλώματος με οικολογικο σκεύασμα βοηθά στην καταπολέμηση της , ενός εντόμου που προσβάλλει τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού προκαλώντας σημαντικές ζημιές στις καλλιέργειες ντομάτας στη χώρα μας.

Η συγκομιδή της ντομάτας ξεκινά περίπου 3-3,5 μήνες μετά τη σπορά ή 2-2,5 μήνες μετά την μεταφύτευση νεαρών ντοματιών στον κήπο, όταν οι ντομάτες παίρνουν το τελικό τους μέγεθος και αρχίζουν να κοκκινίζουν.

Αν οι ντοματιές μας φυτεύτηκαν τέλη Απριλίου, συνήθως ξεκινάμε να μαζεύουμε τους πρώτους μας καρπούς στις αρχές Ιουλίου. Η διάρκεια της συγκομιδής διαρκεί 2-3 μήνες και εξαρτάται από την ποικιλία, τις καλλιεργητικές φροντίδες και τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή.

Οι αναρριχώμενες ποικιλίες ντομάτας, αν και καθυστερούν κάπως να μπουν στην παραγωγή, έχουν μεγαλύτερη διάρκεια παραγωγής που φθάνει 4-5 μήνες.

Σχετικά με την αποθήκευση και τη συντήρηση των καρπών της ντομάτας, οι ντομάτες διατηρούνται εκτός ψυγείου σε θερμοκρασία δωματίου με σχετική υγρασία. Συνήθως, ποικιλίες ντομάτας με μαλακή φλούδα, διατηρούνται ώριμες για 3-4 μέρες ενώ ποικιλίες με πιο σκληρή φλούδα διατηρούνται μέχρι και 1 εβδομάδα.

Για να επιτύχουμε μεγαλύτερη διάρκεια αποθήκευσης, μπορούμε να κόψουμε σχετικά άγουρες τις ντομάτες, με πρασινοκόκκινο χρώμα για να τις διατηρήσουμε ακόμα περισσότερο και να τις αφήσουμε σε φυσικές συνθήκες. Όταν αποθηκεύουμε τις ντομάτες στο ψυγείο, χάνουν την φυσική γεύση τους και γίνονται λιγότερο ζουμερές.

Ένας άλλος τρόπος για να διατηρήσουμε ντομάτες περισσότερο καιρό είναι να τις αποξηράνουμε στον ήλιο, να τις κάνουμε λιαστές και να τις συντηρήσουμε στην συνέχεια σε βάζα με ελαιόλαδο.

Μπορούμε να καλλιεργήσουμε ντομάτες, μαζί με πιπεριές και μελιτζάνες στο ίδιο δέντρο! Αναφερόμαστε στο , ένα άγριο δέντρο που είναι γνωστό και ως αγριοντοματιά ή αγριομελιτζανιά.

Το σολανόδεντρο χρησιμοποιείται ως βάση (υποκείμενο) για να μπολιάσουμε πάνω του φυτά ντομάτας, πιπεριάς και μελιτζάνας, τα οποία αναπτύσσονται κανονικά και μας δίνουν πλούσια καρποφορία.

Το άρθρο 12 μυστικά για την καλλιέργεια της ντομάτας εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

🌿 Τα μυστικά της γης .

Με την βοήθεια της μαγιάς, η οποία επεξεργάζεται την οργανική ύλη στο έδαφος απελευθερώνει άζωτο και μικρές ποσότητες φωσφόρου , βοηθεί στην ανάπτυξη του ριζικού συστήματος του φυτού ( και των φύλλων κατ επέκταση ) .

Στο βίντεο θα δείτε πως να βοηθήσετε το φυτό σας να μεγαλώσει γρηγορότερα .

Νερό 30-40C :

✅ ά φάση

Ξερή μαγιά 5 γρ.

1 κουταλιά σούπας ζάχαρη

500 ml νερό

✅ β´ φάση 5 λίτρα νερό + μείγμα ( για 2 ώρες )

✅ γ´ φάση 1/10 για μικρά φυτά – 1 λίτρο μείγμα β´ φάσης σε 10 λίτρα νερό

1/5 για μεγαλύτερα – 2 λίτρα μείγμα β´ φάσης σε 10 λίτρα νερό

Υγεία σε όλους !!!

Το άρθρο Τα φυτά μεγαλώνουν 10 φορές πιο γρήγορα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Οι ποικιλίες φασολιάς που καλλιεργούνται για τους ξηρούς σπόρους είναι νάνες ή αναρριχώμενες με σπόρους που ποικίλλουν σε μέγεθος και χρώμα

-Φασόλια Φλαζιολέ άσπρα.

Τα φυτά γίνονται χαμηλά 30-40 πόντους. Κάνουν λοβούς πράσινους, πλατιούς και σπυριά εντελώς άσπρα, μακρουλά, πολύ καλής ποιότητος χλωρά ή ξηρά. Η ποικιλία αυτή παρουσιάζει πολλές παραλλαγές, με σπυριά πρασινωπά, μελιτζανιά, σοκολατιά, κόκκινα ή κίτρινα.

-Φασόλια κίτρινα.

Τα φυτά είναι χαμηλά 25 – 30 πόντους πολύ παραγωγικά και πρώιμα. Οι λοβοί γίνονται πλακεροί και κίτρινοι δίχως ίνες (κλωστές), οι σπόροι των δε είναι κιτρινόλευκοι.

-Φασόλια καναρινιά.

Είναι ανάλογα προς τα προηγούμενα, άλλοι λοβοί τους έχουν ανοικτό καναρί χρώμα, είναι ολίγο διαφανείς και γίνονται πάντοτε πρωιμώτεροι. Θεωρείται εκλεκτή ποικιλία. Καλλιεργείται για πολύ πρώιμη και πολύ όψιμη παραγωγή.

-Φασόλια Βελγίου μαύρα.

Τα φυτά γίνονται πολύ χαμηλά και κάνουν λοβούς μακριούς αλλά με ίνες. Τα σπυριά των είναι κοντά, μαύρα, καλής ποιότητας .

-Φασόλια άσπρα βουτυράτα.

Τα φυτά είναι χαμηλά και πολύ παραγωγικά. Κάνουν πλατιούς λοβούς λευκοκίτρινους, δίχως ίνες, και σπυριά πρασινωπά. Είναι ποικιλία πολύ πρώιμη, για χλωρή παραγωγή.

-Φασόλια Αλγερίου μαύρα.

Αυτά κάνουν κιτρινωπούς λοβούς σαρκώδεις, αλλά με ίνες. Τα σπυριά των είναι μαύρα και σχεδόν στρογγυλά. Η ποικιλία αυτή έχει πολλές παραλλαγές, νάνες και αναρριχώμενες.

-Φασόλια Άσπρα στρογγυλά.

Οι λοβοί γίνονται πράσινοι, περγαμηνοειδείς με σπυριά στρογγυλά, άσπρα. Καλλιεργούνται μάλλον για ξηρά παραγωγή, ιδίως στην Αλμωπία (Καρατζόβα) με το όνομα παππούδας.

-Φασόλια κοινά.

Είναι συνήθεις τοπικές παραλλαγές η νόθες, οι όποιες καλλιεργούνται για παραγωγή ξηρών φασολιών.

Από την κατηγορία των αναρριχωμένων, οι κυριότερες ποικιλίες και πλέον συνήθεις στη καλλιέργεια είναι :

-Φασόλια τσαουλιά ή Φραγκοφάσουλα.

Τα φυτά γίνονται υψηλά και αναρριχώνται. Οι λοβοί είναι πρασινωποί, σαρκώδεις πολύ πλατιοί και δίχως ίνες, που τρώγονται ολόκληροι, όταν είναι τρυφεροί. Τα σπυριά είναι λευκά, πλακερά σε σχήμα νεφρού. Υπάρχει και παραλλαγή αυτών με λοβούς στενότερους αλλά επίσης τρυφερούς και σαρκώδεις.

-Φασόλια μακαρόνια.

Τα φυτά αναρριχώνται σε ύψος 1,50-2 μ. και έχουν βλάστηση εξαιρετικώς ζωηρή. Οι λοβοί των είναι σαρκώδεις, μάκρους 20 – 25 πόντους κυλινδρικοί και με βαθειά αυλακιά στη ράχη. Είναι δίχως ίνες και τρώγονται ολόκληροι. Τα σπυριά είναι λευκά και μακρουλά. Πρόκειται περί εκλεκτής και πολύ καλλιεργούμενης ποικιλίας.

-Φασόλια μπαρμπούνια.

Τα φυτά αναρριχώνται πολύ και είναι εκτάκτως παραγωγικά. Οι λοβοί είναι πράσινοι, ολίγο πλακεροί και σαρκώδεις, δίχως ίνες, τρωγόμενοι ολόκληροι. Τα σπυριά είναι λευκά, σχεδόν στρογγυλά. ‘Η ποικιλία αυτή είναι μία εκ των καλλίτερων και των ποιό πολύ καλλιεργούμενων. Ονομαστά μπαρμπούνια είναι Ιδίως των Ιωαννίνων.

-Φασόλια χάνδρες.

Ταύτα είναι ανάλογα των προηγουμένων, μικρότερης όμως παραγωγής και οψιμότερα. Οι λοβοί είναι ποιό κοντοί και στρογγυλοί, συνήθως ρόδινοι, τα δε σπυριά παρδαλά με βιολέ, μαύρες η ρόδινες πλατείες γραμμές. Παραλλαγή αυτών είναι τα χελιδονοφάσουλα, τα οποία «ατά το ήμισυ είναι μαύρα και το άλλο ήμισυ άσπρα.

-Φασόλια γίγαντες.

Τα φυτά λαμβάνουν εξαιρετικές διαστάσεις και αναρριχώνται σε ύψος 3-4 μ. Συνήθως διατηρούνται και τον δεύτερο χρόνο, όταν προφυλάσσονται από τις παγωνιές. Οι λοβοί των γίνονται μεγάλοι με φλοιούς σκληρούς και περγαμηνοειδείς μη φαγώσιμοι. Τα σπυριά είναι χονδρά και πλατειά, σαν τα κοινά κουκιά, χρώματος λευκού. Είναι πολύ καλή ποικιλία κατάλληλη για ξηρά παραγωγή.

-Φασόλια γίγαντες βιολέ.

Ταύτα είναι ανάλογα με τα προηγούμενα, με την διαφορά ότι τα σπυριά αποκτούν χρώμα βιολέ με ρόδινες άτακτες γραμμές.

-Φειδοφάσουλα.

Τα φυτά αναρριχώνται σε μεγάλο ύψος και είναι πολύ ζωηρά. Χαρακτηρίζονται κυρίως από τούς εξαιρετικά μακριούς κυλινδρικούς λοβούς, οι όποιοι αποκτούν, συνήθως, 60-80 πόντους μάκρους. Δεν έχουν ίνες, και τρώγονται ολόκληροι, αρκεί να είναι τρυφεροί. Τα σπυριά των είναι μικρά, χρώματος σοκολατί και ελάχιστα, σχετικώς με το μάκρος, βρισκόμενα σε αραιότατα διαστήματα.

-Γυφτοφάσουλα ή αμπελοφάαουλα ή ψιλά φασόλια.

Αυτά αποτελούν χωριστό είδος, Τα φυτά είναι επίσης αναρριχώμενα και κάνουν λοβούς μακριούς, κυλινδρικούς, μάλλον λεπτούς και βαθειά πράσινους. Έχουν ελάχιστες ίνες και τρώγονται ολόκληρα, όταν είναι τρυφερά. Τα σπυριά είναι ωχρόλευκα με, χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα (βούλα) στη μέση. Καλλιεργούνται επιτυχώς στις γραμμές των καλαμποκιών ή στα αμπέλια, για χλωρά ή ξηρά κατανάλωση.

-Σκληρωτινίαση Sclerotinia sclerotiorum. Εκδηλώνεται με υγρή σήψη στο λαιμό του φυτού και ξήρανση. Επεκτείνεται στους βλαστούς, φύλλα και λοβούς. Πάνω στα προσβεβλημένα μέρη αναπτύσσεται λευκό μυκήλιο και μέσα σχηματίζονται μικρά, ακανόνιστα, μαύρα σκληρώτια.

-Σκωρίαση Uromyces appendiculatus (φασόλι). Προσβάλλονται κυρίως τα φύλλα (κάτω επιφάνεια) και σπανιότερα οι λοβοί. Αρχικά σχηματίζονται μικρές φλύκταινες λευκοπράσινες, που αργότερα ανοίγουν και βγαίνουν σε σωρούς τα ουρεδοσπόρια σε χρώμα σκουριάς. Τέλος, οι κηλίδες γίνονται σχεδόν μαύρες από τα τελευτοσπόρια, τα φύλλα ξεραίνονται και πέφτουν πρόωρα.

-Ωίδια Erysiphae polygoni, Erysiphae pisi. Προκαλεί στα υπέργεια μέρη του φυτού (κυρίως στα φύλλα) ακανόνιστες καστανοκόκκινες κηλίδες, που καλύπτονται από λευκό μηκήλιο. Σε μεγάλη προσβολή, τα φύλλα παραμορφώνονται και πέφτουν.

-Βακτηριώσεις Xanthomonas phaseoli και Pseudomonas phaseolicola (φασόλι). Στο φασόλι προκαλούν στο φύλλο ελαιώδεις κηλίδες, που περιβάλλονται από χλωρωτική ζώνη και αυξανόμενες μπορεί να καλύψουν όλο το έλασμα. Τελικά ξεραίνονται και παίρνουν καστανό χρώμα.

-Ιώσεις BCMV κοινό μωσαϊκό του φασολιού, BYMV κίτρινο μωσαϊκό του φασολιού PMV κοινό μωσαϊκό μπιζελιού

Τις περισσότερες φορές, τα συμπτώματα των τριών ιώσεων συνυπάρχουν. Το κοινό μωσαϊκό προκαλεί στα φύλλα εναλλασσόμενο χρωματισμό πράσινου και κίτρινου, παραμόρφωση (η περιφέρεια του ελάσματος στραμμένη προς τα κάτω) και νανισμό του φυτού, με αποτέλεσμα μείωση της απόδοσης μέχρι ακαρπίας. Το κίτρινο μωσαϊκό εκδηλώνεται με πολλές κοκκινοκαστανές κηλίδες στα παλιά φύλλα και κίτρινα στίγματα ή αποχρωματισμένες ζώνες στα νέα φύλλα.

Ο ιός του κοινού μωσαϊκού του μπιζελιού προκαλεί ανοιχτό χρωματισμό των νευρώσεων των φύλλων και κίτρινο μωσαϊκό.

-Έντομα εδάφους: ο κρεμμυδοφάγος Gryllotalpa vulgaris, οι αγρότιδες Agrotis spp και οι σιδηροσκώληκες Elateridae. Κατατρώγουν τα υπόγεια μέρη και μερικώς το στέλεχος και τα κατώτερα φύλλα.

-Αφίδες Αphis fabae (μαύρη), Acythosiphum pisum (πράσινη). Σοβαρότερη είναι η προσβολή του αρακά. Απομυζούν τους χυμούς από φύλλα (συρρικνώνονται και συστρέφονται), νεαρούς βλαστούς (γίνονται καχεκτικοί) και λοβούς (όταν δε γίνει έγκαιρη καταπολέμηση και η προσβολή επεκταθεί), εξασθενώντας το φυτό και μειώνοντας την παραγωγή.

Πηγή:gardenmagazine.gr

Το άρθρο Φασόλια: καλλιέργεια και οι ποικιλίες τους εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Πολλές φορές παίρνουμε σπόρους και για τον έναν και τον άλλον λόγο δεν τους φυτεύουμε. θα δούμε κάποιες οδηγίες για την σωστή διατήρηση των σπόρων και το πόσο αντέχει ο σπόρος στην αποθήκη.

Οι σημαντικότεροι παράγοντες που διατηρούν τους σπόρους μας για το μέγιστο χρόνο που αντέχουν ανά είδος είναι, η υγρασία και η θερμοκρασία. Ένας γενικός κανόνας για την διατήρηση των σπόρων των λαχανικών είναι 4-5 βαθμούς Κελσίου σε όλο τον χώρο που βρίσκονται οι σπόροι με χαμηλή σχετική υγρασία. Είναι δύσκολο να το πετύχουμε απόλυτα αυτό στην αποθήκη μας αλλά μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτήν την κατεύθυνση

Επίσης ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που βοηθά στην μακροβιότητα των σπόρων είναι η φυσιολογική κατάσταση του σπόρου όταν συλλέχθηκε. Δηλαδή αν είχε την κατάλληλη υγρασία συλλογής ο σπόρος (όσο πιο λιγότερη καλύτερα αποτελέσματα), αν πέρασε την κατάλληλη επεξεργασία (καλιμπράρισμα), αν η εφαρμογή με μυκητοκτόνα έγινε σωστά μην αφήνοντας υγρασία στους σπόρους. Και επίσης να έχει περάσει τα τεστ φυτρωτικότητας και βλαστικότητας σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή φυτρωτικότητα (germination) πάνω από 85% αλλά και βλαστικότητα (vigour) κατάλληλη, δηλαδή το απαραίτητο σθένος για να αναπτυχθεί το νεαρό φυτό.

Τα χρόνια που αντέχει κάθε σπόρος σε σωστές συνθήκες αποθήκευσης αναγράφονται παρακάτω, «»όχι άφησα τον σπόρο πάνω στο καρότσι έξω στον κήπο και να περιμένω μετά να φυτρώσει»».

Ο παραπάνω πίνακας δίνει μία ένδειξή για την βιωσιμότητα τους. Τα στοιχεία πάρθηκαν από εταιρίες σπόρων και από την εμπειρία μας.

Για τους επαγγελματίες αγρότες, αρμόδιος είναι ο γεωπόνος σας που θα σας πει, αφού εξετάσει έναν παλιό σπόρο αν είναι κατάλληλος για σπορά ή όχι.

Οι ίδιοι κανόνες ισχύουν για όλους τους σπόρους, ακόμα και για αυτούς που μαζέψατε από τον κήπο σας. Όσο καιρό το αφήνουμε στην αποθήκη χάνει την φυτρωτικότητα του. Στα στοιχεία που αναφέρουμε πιο πάνω εννοείται ότι αν ο σπόρος σπαρθεί στο μέγιστο αναγραφόμενο έτος διατήρησης δεν θα έχει τα καλύτερα ποσοστά φυτρωτικότητας αλλά τα αποδεκτά και ίσως λιγότερα.

Μπορείτε να κάνετε και μόνοι σας τεστ φυτρωτικότητας για να έχετε μια ένδειξη για το σπόρο σας. Τοποθετήστε τους σπόρους σας σε χαρτί κουζίνας και τυλίξτε τους με το χαρτί. Βάλτε το χαρτί πάνω σε ένα πιατάκι σε ένα ζεστό μέρος. Ρίξτε νερό πάνω στο χαρτί. Και να ρίχνετε κάθε μέρα νερό, να μην στεγνώσει το χαρτί. Μετά από μία εβδομάδα ελέγξτε πόσοι σπόροι βλάστησαν και πόσοι όχι και βγάλτε το ποσοστό για να ξέρετε το ποσοστό φυτρωτικότητας του σπόρου σας.

Το άρθρο Πως αποθηκεύονται οι σπόροι και πως βλέπουμε την καταλληλότητα τους για σπορά εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Τι θα λέγατε να φυτέψουμε 10.000 δέντρα ή και περισσότερα τον επόμενο χειμώνα; Πώς θα σας φαινόταν η ιδέα σε μερικά χρόνια να υπάρχουν χιλιάδες καρποφόρα δέντρα στην περιοχή μας, όλα ελεύθερα και προσιτά σε οποιονδήποτε;
Ας αρχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μπορούμε και δεν κοστίζουν, χρειάζεται μόνο να δείξουμε ενδιαφέρον…
Για να δούμε πώς θα γίνει… Που θα βρούμε τα δέντρα;

Αυτές τις ημέρες που όλοι τρώτε κεράσια, βερίκοκα, μήλα, ροδάκινα, δαμάσκηνα, αχλάδια κ.λ.π. κρατείστε τα κουκούτσια. Αμέσως έχετε στα χέρια σας εκατοντάδες εν δυνάμει δέντρα.
Πώς νομίζετε ότι φύτευαν δέντρα οι παππούδες μας;
Σίγουρα πριν πενήντα χρόνια δεν υπήρχαν φυτώρια, μάλιστα θα ήταν πολύ αστείο αν κάποιος σ’ ένα κεφαλοχώρι άνοιγε μια τέτοια επιχείρηση.

Πως και που θα φυτέψουμε δέντρα από σπόρους;

Ο καθένας από εσάς ας ξεκινήσει γύρω από το σπίτι του, στη γειτονιά του να φυτεύει τα κουκούτσια, εκεί που πηγαίνει έναν περίπατο με τον φίλο του, σ’ ένα εγκαταλειμμένο οικόπεδο…
Δεν χρειάζεται να πάρουμε μαζί μας τσάπα και άλλα σκαπτικά εργαλεία, το μόνο που χρειάζεται είναι να θάψουμε στο σημείο το κουκούτσι σε βάθος όσο το μέγεθος του.

Πότε φυτεύουμε τα κουκούτσια;
Συγκεντρώνουμε τα κουκούτσια σ’ ένα πλαστικό δοχείο (τάπερ) και τα αφήνουμε στη σκιά να ξεραθούν. Ύστερα μπορούμε να αρχίσουμε να τα θάβουμε από το Νοέμβριο έως και το Φεβρουάριο.

Πώς θα τα ποτίσουμε;
Δεν θα χρειαστούν πότισμα, η φύση θα τα φροντίσει..

Πώς θα τα φροντίσουμε;
Την επόμενη άνοιξη που θα περάσουμε να τα δούμε θα εκπλαγούμε ότι τα περισσότερα θα έχουν γίνει μικρά δεντράκια. Εάν το σημείο που τα έχουμε φυτέψει υπάρχει βοσκή ή ξέρουμε ότι θα περάσουν τα χορτοκοπτικά του Δήμου τότε θα χρειαστεί να βάλουμε ένα μικρό πλέγμα γύρω από τα δεντράκια για να τα προστατέψουμε.

Πώς θα έχουμε μεγαλύτερη επιτυχία σ’ αυτή μας την προσπάθεια;
Για να έχουμε μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας, δηλ. από κάθε κουκούτσι να βγει και δεντράκι τότε χρειάζεται το κουκούτσι να προέρχεται από καρπό άγριου δέντρου. Τα κουκούτσια από άγριο δέντρο έχουν μεγαλύτερη βλαστικότητα. Το Πάικο και όχι μόνο είναι γεμάτο άγρια δέντρα, εάν δεν γνωρίζετε εσείς τότε σίγουρα κάποιος φίλος, γνωστός σας κυνηγός ή και βοσκός γνωρίζει και θα σας πει που θα βρείτε ή μπορεί και να σας φέρει. Μη διστάσετε να ρωτήσετε, όποιος ψάχνει βρίσκει…

Ο Παναγιώτης Μανίκης, φυσικός καλλιεργητής, σε μια από τις πολλές ομιλίες που έχει κάνει ανέφερε τα εξής:

«Το δέντρο από κουκούτσι δεν χρειάζεται πότισμα γιατί η ρίζα του είναι πολύ βαθιά π.χ. ένα δεντράκι ύψους 10 εκατοστών έχει ήδη 30 ή και 40 εκατοστά ρίζα, έτσι βρίσκει την υγρασία που χρειάζεται και αντέχει στην ξηρασία. Και η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι είναι ανομοιόμορφα όσον αφορά το σχήμα, το μέγεθος, το βάρος, ότι είναι μια θαυμάσια τροφή για μια οικογένεια, μια θαυμάσια τροφή για τους καταναλωτές που ξέρουν να εκτιμήσουν τις αληθινές γεύσεις. Όχι, όμως, γι’ αυτούς που έχουν αλλοιωμένες γεύσεις. Τα δέντρα αυτά έχουν μια ισχυρή πασσαλώδη ρίζα, που πάει σε βάθος σε αναζήτηση νερού, φαγητού και θρεπτικών στοιχείων. Άρα αυτά τα δέντρα είναι προορισμένα να επιβιώσουν. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι η ρίζα τους είναι κεντρική πασσαλώδης. Ένα δέντρο, που βγαίνει από σπόρο, έχει μνήμη επιβίωσης.

Άρα, λοιπόν, αυτή η κεντρική πασσαλώδης ρίζα είναι το κλειδί για την επιβίωση ενός δέντρου. Είναι μια ρίζα που πάει σε βάθος για την αναζήτηση νερού και θρεπτικών στοιχείων και μπορεί να μας δώσει αντοχή του φυτού σε ξηρασία, σε μεγάλη υγρασία, σε αρρώστιες, σε προσβολές από έντομα. Ένα δέντρο που μεγαλώνει απ’ ευθείας από το κουκούτσι, ουσιαστικά δε χρειάζεται πότισμα. Τώρα αν στη συνέχεια εμείς θέλουμε να το μπολιάσουμε γιατί μας αρέσει μια συγκεκριμένη ποικιλία, π.χ. τα τραγανά κεράσια της Έδεσσας ή τα ροδάκινα ή οι γερμάδες, πάλι μπορούμε να το μπολιάσουμε απ’ ευθείας στο χωράφι πάνω στο άγριο, που έχει βγει ή στο ημιάγριο. Και πάλι θα έχουμε τα δεύτερα καλύτερα.

Τώρα, όταν σπέρνουμε ένα κουκούτσι από βερίκοκο που φάγαμε, από δαμάσκηνο που φάγαμε, από ροδάκινο που φάγαμε, δε θα βγει ούτε άγριο δέντρο ούτε ήμερο. Αυτό που θα βγει, θα είναι κάτι ανάμεσα στο άγριο και στο ήμερο. Αλλά θα έχει ένα σχήμα που θα είναι φυσικό δέντρο».

Μεγαλώνουν χωρίς την φροντίδα μας, η κεντρική πασσαλώδης ρίζα τους αγγίζει το ένα μέτρο, άρα έχει βρει την υγρασία που χρειάζεται για να «βγάλει» το καλοκαίρι και όλα τα πολύτιμα θρεπτικά συστατικά του χώματος.

Πηγή: Εθελοντική Ομάδα Παιονίας-Πολύκαστρο, 15 Ιουλίου 2013

Αξιοποιώντας τα κουκούτσια…

Κάθε κουκούτσι είναι ένα υποψήφιο δέντρο στο οποίο οφείλουμε να δώσουμε την ευκαιρία να βλαστήσει. Έτσι αντί να πετάμε τα κουκούτσια από τα φρούτα που τρώμε, μπορούμε να τα κρατάμε και να τα επιστρέψουμε στη φύση το Φθινόπωρο. Κρατάμε λοιπόν τα κουκούτσια από κεράσια, βύσσινα, βερίκοκα, αχλάδια, μήλα, δαμάσκηνα, ροδάκινα κ.α., τα διατηρούμε σε ένα καλάθι ώστε να αερίζονται και να μη μουχλιάσουν. Όταν έρθει το Φθινόπωρο λοιπόν μπορούμε όλα αυτά να τα επιστρέψουμε στη φύση.  Ο καλύτερος τρόπος, κατά τη γνώμη μου, για να γίνει αυτό είναι η μέθοδος της φυσικής καλλιέργειας, δηλαδή με σβόλους.

Η μέθοδος παρασκευής των σβόλων είναι σχετικά απλή. Ανακατεύουμε σε μία λεκάνη τους σπόρους μας με δεκαπλάσια ποσότητα χώματος (αργιλόχωμα καλύτερα), το ανακατεύουμε, το κάνουμε πηλό και έπειτα πλάθουμε σβόλους, σαν να φτιάχνουμε κεφτεδάκια. Οι σβόλοι θα έχουν διάμετρο 1,5 – 3 εκατοστά, αναλόγως και με τα κουκούτσια που περιέχουν. Αν προσθέσουμε στο μείγμα σπόρους τριφυλλιού και τρίχες κατσίκας, προβάτου ή και ανθρώπου ακόμα, αυτό θα γίνει ακόμα καλύτερο. Επίσης μπορούμε να προσθέσουμε σπόρους από δασικά δέντρα, λαχανικά, χόρτα, ακόμα και από καλλωπιστικά φυτά. Σε περίπτωση που έχουμε μεγάλη ποσότητα σπόρων μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μπετονιέρα με τη μέθοδο για μαζική σπορά. Στο τέλος τους απλώνουμε και τους αφήνουμε να στεγνώσουν για λίγες μέρες.

Μες στο κουκούλι από τον πηλό, οι σπόροι θα μείνουν καλά προφυλαγμένοι. Ούτε τα πουλιά, ούτε τα έντομα, ούτε τα διάφορα τρωκτικά θα μπορέσουν να καταπιούν τους πήλινους σβόλους και έτσι οι σπόροι θα περιμένουν ανέπαφοι πότε θα πέσει η πρώτη βροχή και πότε θα έλθει η κατάλληλη θερμοκρασία για να μπορέσουν να βλαστήσουν. Όχι μόνον ένας, αλλά πολύ περισσότεροι από τον κάθε σβόλο.

Σπέρνοντας μια μεγάλη ποικιλία σπόρων, μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι κάποιοι θα βλαστήσουν όσο κακές και αν είναι οι συνθήκες. Αν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα καλυφθεί η επιφάνεια της γης με βλάστηση, θα επιτευχθεί μείωση της θερμοκρασίας. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο ρόλος των φυτών – πιλότων είναι να βοηθήσουν στη δημιουργία συνθηκών που θα επιτρέψουν και σε άλλα φυτά να βλαστήσουν.
Ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο σπέρνουμε ποικιλία φυτών και μικροοργανισμών είναι για να αφυπνίσουμε την κοιμωμένη ουσιαστικά γη. Η γη δεν επανέρχεται στη ζωή με το φύτεμα μόνο ωφέλιμων φυτών σε μια άγονη και γυμνή γη. Τα φυτά δεν αναπτύσσονται απομονωμένα. Για να αναπτυχθούν για παράδειγμα δένδρα και να φτάσουν σε ένα μεγάλο ύψος χρειάζεται αρκετό έδαφος για το αντίστοιχο ριζικό σύστημα. Ακόμη απαιτούνται χαμηλότερα δέντρα για να προστατεύσουν τη βάση των ψηλότερων, ενώ αναγκαία είναι επίσης η παρουσία κάτω από αυτά θαμνωδών και ποωδών φυτών, καθώς και μικροοργανισμών.
Ένα μεγάλο δέντρο είναι η αποκρυστάλλωση της συνεργασίας πολυάριθμων έμβιων. Όταν δημιουργηθεί ένα μεγάλο δάσος με ψηλή πυκνότητα βλάστησης τότε θα αρχίσει να πέφτει και η βροχή. Σύννεφα θα σχηματιστούν πάνω από το βουνό και θα υψωθούν πάνω από τις κοιλάδες. Οι πρωταρχικοί παράγοντες στο δάσος δεν είναι μόνο τα ψηλά δέντρα. Οι φτέρες, τα βρύα, τα πεσμένα φύλλα, όλα παίζουν το ρόλο τους».

Έτσι λοιπόν και εμείς σκορπώντας τους σβόλους μας σε καμένα, άγονα, ή χέρσα εδάφη δίνουμε ένα χεράκι στη φύση ώστε να μπορέσει να ανακάμψει. Αν δεν έχουμε χρόνο για να φτιάξουμε σβόλους μπορούμε απλά να πετάμε τους σπόρους χύμα (φυσικά οι πιθανότητες να βλαστήσουν είναι πολύ μικρότερες).

Πως φυτεύουμε και πολλαπλασιάζουμε δέντρα

Αχλαδιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο κοινής αχλαδιάς, κυρίως για εδάφη γόνιμα, βαθιά κλπ. και με σπόρους γκορτσιάς για εδάφη ξερά, φτωχά κλπ. Όταν κάνουμε φυτείες αχλαδιάς πρέπει να φυτεύουμε περισσότερες ποικιλίες μαζί, γιατί μερικές ποικιλίες δεν γονιμοποιούνται καλά με τη δική τους γύρη και χρειάζονται ξένη γύρη.

Μπολιάζεται: α) Σε γκορτσιά, για εξημέρωση των εκατομμυρίων γκορτσιών. β) Σε γκορτσιά με σπόρο (στο φυτώριο), για φτωχά κλπ. εδάφη.

γ) Σε κοινή αχλαδιά, για γόνιμα στραγγερά κλπ. εδάφη. δ) Σε κυδωνιά για αμμοαργιλλώδη ποτιστικά εδάφη. Η συγγένεια με την κυδωνιά είναι μικρή. Στο σημείο του εμβολιασμού δημιουργείται εξόγκωμα. Διαταράσσεται η κανονική κυκλοφορία των χυμών. Η αχλαδιά γίνεται μικρή και ζει λίγα χρόνια. Κάνει όμως πολλά νόστιμα, χυμώδη και μεγάλα αχλάδια. ε) Σε κράταιγο, για ξερά ασβεστούχα εδάφη. στ) Σε σουρβιά. Άριστο υποκείμενο για εδάφη φτωχά, όπου ευδοκιμεί η σουρβιά. Το συνηθισμένο υποκείμενο που φυτώρια είναι η κοινή αχλαδιά.

Μηλιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Κυρίως χρησιμοποιούμε σπόρο αγριομηλιάς και κατόπιν άλλων μηλιών. Σπόρο γκορτσιάς και τσαπουρνιάς συνήθως δεν χρησιμοποιούμε.

Μπολιάζεται: α) Σε ξινομηλιά από σπόρο ή σε άγρια επί τόπου για εδάφη γόνιμα αργιλοαμμώδη δροσερά, β) σε γλυκομηλιά από σπόρο ή σε άγρια γλυκομηλιά για τα γονιμότερα εδάφη. γ) Σε χαμομηλιά. Από σπόρο για μέτρια γόνιμα εδάφη. δ) σε γκορτσιά και σε τσαπουρνιά για ξερά εδάφη, ασβεστούχα, φτωχά. Συνήθως δεν χρησιμοποιούνται για υποκείμενα οι γκορτσιές και οι τσαπουρνιές.

Κυδωνιά

Πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοσχεύματα, που ριζώνουν πολύ εύκολα. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο δεν χρησιμοποιείται συνήθως.

Μπολιάζεται: σε κυδωνιά όταν θέλουμε ν’ αλλάξουμε την ποικιλία. Σε κράταιγο για να καλλιεργήσουμε κυδωνιές σε ξερά χαλικώδη εδάφη.

Βερικοκιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Μπολιάζεται σε διάφορα υποκείμενα, που έγιναν με σπόρο, έκτος από τη δαμασκηνιά, που μπορεί να γίνει και με μοσχεύματα, α) Σε βερικοκιά, για νοτιότερα μέρη, για εδάφη ελαφρά, ζεστά, β) Σε μυγδαλιά (πικραμυγδαλιά ή σκληρότσουφλη) για νότια μέρη, για ξερά, στραγγερά εδάφη. Δεν κολλάει καλά το μπόλι και ξεμασχαλίζεται με τους αέρηδες. Για να αποφύγουν αυτό το ελάττωμα οι καλοί δεντροκαλλιεργητές μπολιάζουν την αμυγδαλιά με ροδακινιά και κατόπιν τη ροδακινιά με βερικοκιά. γ) Σε ροδακινιά. Γιά νοτιότερα μέρη. Για ελαφρά ασβεστούχα εδάφη, δεν συνηθίζεται, γιατί η ροδακινιά προσβάλλεται από αρρώστιες. δ) Σε δαμασκηνιά, για βορεινότερα μέρη. Για εδάφη σφιχτότερα που συγκροτούν υγρασία. Είναι καλό υποκείμενο. ε) Σε κορομηλιά. Για τα ίδια εδάφη και κλίματα, άλλα οι βερικοκιές δεν παίρνουν μεγάλη ανάπτυξη.

Ροδακινιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο.

Μπολιάζεται: α) Σε ροδακινιά από σπόρο. Είναι το καλύτερο, υποκείμενο. Τα μπόλια αναπτύσσονται γρήγορα και καρποφορούν νωρίς. (β) Σε αμυγδαλιά. για εδάφη ξερότερα, χαλικώδη, ασβεστώδη, βαθιά, που δεν ποτίζονται ή ποτίζονται λίγο. γ) Σε βερικοκιά. Για εδάφη ξερά φτωχά, δεν προτιμάται. δ) Σε δαμασκηνιά. για εδάφη με περισσότερη υγρασία και ψυχρότερα μέρη. τα καλύτερα υποκείμενα είναι η ροδακινιά και η αμυγδαλιά.

Δαμασκηνιά-Κορομηλιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο, μοσχεύματα και παραφυάδες. Με μοσχεύματα και παραφυάδες δεν είναι καλός τρόπος πολλαπλασιασμού. Τα δέντρα δεν είναι ανθεκτικά και δίνουν μέτριες αποδόσεις. Για αυτό πάντοτε προτιμάται ο πολλαπλασιασμός με σπόρο.

Για τη δαμασκηνιά καλό είναι να χρησιμοποιούμε τους σπόρους της αγριοδαμασκηνιάς και για τις κορομηλιές τους σπόρους της αγριοκορομηλιάς. Οι σπόροι της τσαπουρνιάς δεν είναι κατάλληλοι, γιατί ο εμβολιασμός δεν πετυχαίνει καλά.

Γενικότερα δε για τις δαμασκηνιές καλό είναι να χρησιμοποιούμε σπόρους δαμασκηνιάς και για τις κορομηλιές σπόρους κορομηλιάς.

Μπολιάζεται σε δαμασκηνιά και κορομηλιά και ειδικότερα για καλύτερη βλάστηση και ανάπτυξη του δέντρου οι δαμασκηνιές σε δαμασκηνιές και οι κορομηλιές σε κορομηλιές, χωρίς εννοείται να σημαίνει ότι οι κορομηλιές δεν μπολιάζονται σε δαμασκηνιές και αντίστροφα. Πιάνει επίσης το μπόλι και σε μυγδαλιά, βερικοκιά, ροδακινιά, αλλά δεν συνηθίζεται. Τα υποκείμενα αυτά είναι πιο ντελικάτα από τη δαμασκηνιά και δεν χρησιμοποιούνται.

Κερασιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο κερασιάς, αγριοκερασιάς (μαχαλέπιος) και βυσσινιάς.

Οι καλύτεροι σπόροι είναι από μισοάγριες γλυκοκερασιές. Οι σπόροι της ήμερης κερασιάς είναι συνήθως κούφιοι. Για εδάφη ξερά ασβεστώδη κατάλληλος είναι ο σπόρος της μαχαλεπίου. Ο σπόρος της βυσσινιάς δίνει υποκείμενα νάνα και καχεκτικά. Για αυτό δεν χρησιμοποιείται. Επίσης η κερασιά μπορεί να πολλαπλασιαστεί με παραφυάδες, άλλα συνήθως δεν προτιμάται αυτός ο τρόπος.

Η κερασιά μπολιάζεται: α) σε γλυκοκερασιά. Είναι το καταλληλότερο υποκείμενο για τα ορεινά και ψυχρά μέρη, που γόνιμα εδάφη τα μπόλια γίνονται πολύ μεγάλα. Από τη γλυκοκερασιά καλύτερες είναι οι κοκκινόκαρπες. β) σε κοινή κερασιά. από σπόρο εκλεκτών ποικιλιών. Καλό υποκείμενο σαν το προηγούμενο. Τα μπόλια γίνονται λίγο μικρότερα από το προηγούμενο. Για πλαγιές, κοιλάδες κλπ. γ) Σε μαχαλέπιο. Για ξερά ασβεστούχα, ζεστά εδάφη. Είναι πολύ καλό υποκείμενο για όλες σχεδόν τις ποικιλίες της κερασιάς και προ παντός για ξερά εδάφη. Μπολιάζεται πάντοτε στο μάτι σε νέα φυτά. Τα άλλα είδη εμβολιασμό δεν πετυχαίνουν.

Βυσσινιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο και παραφυάδες. Χρησιμοποιείται ο σπόρος της ίδιας της βυσσινιάς. Βγάζει πολλές παραφυάδες, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πολλαπλασιασμό.

Μπολιάζεται κυρίως σε βυσσινιά. Μπορεί να μπολιαστεί και σε διάφορες ποικιλίες κερασιάς.

Νεραντζιά-πορτοκαλιά-λεμονιά-μανταρινιά-περγαμόντο

Τα ξινά πολλαπλασιάζονται με μοσχεύματα, καταβολάδες, σπόρο και εμβολιασμό.

Ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα και καταβολάδες ήταν άλλοτε συνηθισμένος, προ παντός για την κιτριά, λεμονιά και φράπα. Εγκαταλείφθηκε ή εγκαταλείπεται ο τρόπος αυτός. Τα δέντρα που προέρχονται από μοσχεύματα ή καταβολάδες προσβάλλονται από κομμίωση και καταστρέφονται. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο νεραντζιάς έχει πάρει γενική εφαρμογή. Ο κάθε καλλιεργητής μπορεί να κάνει ένα μικρό φυτώριο ξινών στην άκρη του κήπου του για τις ανάγκες του.

Πολλαπλασιασμός με σπόρο. Παίρνουμε σπόρους από την κοινή νεραντζιά. Μαζεύουμε νεράντζια εντελώς ώριμα από υγιή δέντρα. 15 μέρες το βραδύτερο μετά το μάζεμα τα ανοίγουμε και διαλύουμε τη σάρκα μέσα σε νερό. Οι σπόροι κάθονται στον πάτο. Χύνουμε το νερό και τις σάρκες. Πλένουμε καλά τους σπόρους και τους απλώνουμε στον ίσκιο να στεγνώσουν. Αμέσως μετά το στέγνωμα τους σπέρνουμε στο σπορείο ή, αν είναι νωρίτερα από τον Απρίλη-Μάη, τους στρωματώνουμε. Όταν σκάσουν οι στρωματωμένοι σπόροι, τους σπέρνουμε που πεταχτά ή σε γραμμές που απέχουν 15-20 πόντους και πάνω στη γραμμή οι σπόροι θα απέχουν 5 πόντους. Τους σκεπάζουμε σε βάθος 2-3 πόντους με κοπρόχωμα. Τους σκεπάζουμε και στις μεγάλες ζέστες.

Μεταφυτεύονται τον επόμενο χειμώνα στο φυτώριο σε γραμμές που απέχουν 70-80 πόντους και πάνω στη γραμμή 40 πόντους, αφού προηγούμενα κουρευτούν ο βλαστός και οι ρίζες. Αντί να μεταφυτευτούν σε φυτώριο, αφήνονται στο σπορείο 2 χρόνια να δυναμώσουν και κατόπιν μεταφυτεύονται απ’ ευθείας στο οριστικό μέρος. Αυτό γίνεται, όταν είμαστε σε θέση να περιποιηθούμε τα νεαρά δενδρύλλια στο χωράφι καθώς θα τα περιποιούμασταν στο φυτώριο. Το καλοκαίρι, αν έχουν πάχος ένα πόντο περίπου, τα μπολιάζουμε με μάτι. Το μπόλιασμα γίνεται όσο μπορούμε πιο ψηλά (60-80 πόντους) για να έχει το ξυνόδεντρο ψηλό κορμό νεραντζιάς και αντέχει στην κομμίωση. Στο φυτώριο μένει το μπόλι 2-3 χρόνια. Μονοβεργίζεται την πρώτη χρονιά και, αν είναι γερό, διακλαδώνεται (σταυρώνεται). Το δεύτερο χρόνο σταυρώνεται και αρχίζει το δεντράκι να παίρνει το σχήμα του και είναι έτοιμο για φύτεμα στο οριστικό μέρος.

Αμυγδαλιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Πολλές φορές σπέρνεται ο σπόρος απ’ ευθείας στο οριστικό μέρος χωρίς να μπολιαστεί. Τα δενδρύλλια που θα βγουν από το σπόρο δεν είναι άγρια, καθώς συμβαίνει με τα περισσότερα καρποφόρα, ή μάλλον πολύ λίγα αγριεύουν, γίνονται πικραμύγδαλα. Όσα αγριεύουν, μπολιάζονται.

Μπολιάζεται συνήθως σε αμυγδαλιά. Πιάνει και σε πικραμυγδαλιά, αλλά πικρίζουν λίγο τα μύγδαλα. Επίσης πιάνει και σε δαμασκηνιά, άλλα δεν ζει πολλά χρόνια. Επίσης πιάνει το μπόλι σε βερικοκιά και ροδακινιά, αλλά τα υποκείμενα αυτά δεν είναι ανθεκτικά.

Καρυδιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Σε προφυλαγμένα μέρη φυτεύεται ο σπόρος σε οριστικό μέρος. Καλύτερα να φυτεύεται στο φυτώριο, να μεγαλώνει το δενδρύλλιο 3-5 μ. και κατόπιν να φυτεύεται. Έτσι αποκτάει ψηλό κορμό για ξύλο και μπορεί να φυτευτεί και σε ελεύθερα μέρη όπου κυκλοφορεί η κτηνοτροφία. Το ύψος αυτό το παίρνουν τα δενδρύλλια σε 3-4 χρόνια.

Συνήθως δεν μπολιάζεται, τα σκληρά βγαίνουν όμοια με το μητρικό φυτό. Τα αφράτα μόνο εκφυλίζονται λίγο αλλά μετά από πολλά χρόνια. Για να έχουμε καλά δέντρα διαλέγουμε καλό σπόρο. Σπανιότατα καταφεύγουμε στο μπόλιασμα, που είναι αρκετά δύσκολο. Χρησιμοποιούμε τον αυλοειδή ή τον υπόφλοιο στεφανίτη. Τον αυλοειδή σε νέα υποκείμενα και μπόλια. ο υπόφλοιος γίνεται τον Απρίλη-Μάη με μπόλια που είχαμε διατηρήσει από το χειμώνα.

Καστανιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Τα κάστανα, όταν μαζευτούν από τα δέντρα, στρωματώνονται και σπέρνονται την άνοιξη στο φυτώριο ή απ’ ευθείας στο οριστικό μέρος.

Μπολιάζεται σε καστανιά. Χρησιμοποιείται το κοιμώμενο μάτι, ο σχιστός και ο υπόφλοιος στεφανίτης. Οι αγριοκαστανιές για να μπολιαστούν πρέπει να δεχτούν μια σχετική προετοιμασία. Οι νέες αγριοκαστανιές μονοβεργίζονται και μπολιάζονται. Οι χοντρότερες κλαδεύονται το χειμώνα που κλωνάρια για να πετάξουν καινούργιους βλαστούς, γιατί ο κορμός δεν θα μπορούσε να μπολιαστεί. Οι πολύ γέρικες και κουφαλιασμένες κόβονται στη βάση για να πετάξουν από εκεί καινούργιους βλαστούς.

Το μπόλιασμα δεν είναι εύκολο. Αν ο μπολιαστής δεν είναι προσεκτικός και επιδέξιος, η επιτυχία δεν είναι καλή. Με μάτι μπολιάζουμε τον Αύγουστο Σεπτέμβρη τους λεπτούς βλαστούς. Με σχιστό μπολιάζουμε τους χοντρότερους βλαστούς (5-15 πόντους διάμετρο) το Μάρτη-Απρίλη μόλις αρχίζουν να φουσκώνουν τα δέντρα. Με υπόφλοιο τα ακόμη χοντρότερα (15-30 πόντους) τον Απρίλη-Μάη που έχει αρχίσει η βλάστηση και σηκώνει η φλούδα.

Φουντουκιά

Πολλαπλασιάζεται κυρίως με παραφυάδες. Μπορεί να μπολιαστεί με μοσχεύματα και καταβολάδες. ο πολλαπλασιασμός με σπόρο δεν χρησιμοποιείται, εκτός αν θέλει κανένας να φτιάξει καμιά καινούργια ποικιλία. Το μπόλιασμα δεν χρησιμοποιείται, γιατί δεν πιάνουν εύκολα τα μπόλια και γιατί ή φουντούκια είναι δέντρο με παραφυάδες χωρίς κορμό και το μπόλι πρέπει συνεπώς να γίνει στη βάση (στο λαιμό) για να βγάλει παραφυάδες. Εκεί όμως το μπόλιασμα δεν είναι εύκολο.

Φιστικιά

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο τσικουδιάς. Μπολιάζεται σε αγριοφιστικιά ή τερεβυθιά που χωρίζεται σε δύο είδη: την κοκορέτσια ή τζιτσιραβιά που φυτρώνει στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας και στην τσικουδιά ή τρεμυθιά που φυτρώνει κυρίως που Νησιά (Χίος). Το μπόλιασμα δεν είναι εύκολο. Η φιστικιά βγάζει ρετσίνι στις τομές, που επηρεάζει την επιτυχία του μπολιού. Ο καλύτερος τρόπος για μπόλιασμα δενδρυλλίων στα φυτώρια και η εξημέρωση κοκορετσιών ή τσικουδιών είναι το μάτι με ανεστραμμένο JL για να μη πνιγεί το μπόλι από το ρετσίνι. Με το μάτι γίνεται μικρή τομή και βγαίνει λιγότερο ρετσίνι. Ετοιμάζουμε τα άγρια για να τα μπολιάσουμε. Κόβουμε τις παραφυάδες και τα περιττά κλωναράκια στα νέα. Τα πιο ηλικιωμένα τα κόβουμε στη βάση ή παραπάνω για να πετάξουν καινούργιους βλαστούς, που θα μπολιάσουμε. Για να πετύχει το μπόλι, πρέπει ο βλαστός να είναι καινούργιος με τρυφερή φλούδα. Προσέχουμε στις τομές, να μη τραυματίζουμε το ξύλο και προκαλούμε ροή ρετσινιού. Μπολιάζουμε τον Ιούνη ή τον Αύγουστο-Σεπτέμβρη με κοιμώμενο μάτι.

Όταν μπολιάζουμε τον Ιούνη, δεν κόβουμε αμέσως το υποκείμενο, άλλα λίγο λίγο ως τον επόμενο χειμώνα. Το απότομο κόψιμο μπορεί να ξεράνει και το μπόλι και το υποκείμενο. Όταν μπολιάζουμε με κοιμώμενο μάτι, κόβουμε τον επόμενο Μάρτη το βλαστό του υποκειμένου 15-20 πόντους πάνω από το μπόλι αφήνοντας προσωρινά 1-2 μικρούς βλαστούς για να τραβάνε τους χυμούς.

Οι εγκεντρισμοί γίνονται σε μεγαλύτερα δέντρα, άλλα με μικρότερη επιτυχία. Αν αποτύχουν, θα βλαστήσουν καινούργιοι βλαστοί, που θα μπολιαστούν το καλοκαίρι. Ο σχιστός γίνεται το Μάρτη και ο υπόφλοιος στεφανίτης αργότερα, για να σηκώνει η φλούδα. Τα σχίνα συγγενεύουν με τη φιστικιά. το μπόλι πιάνει αλλά δεν αναπτύσσεται καλά. Στα φυτώρια, και όπου μπορούμε που άγρια, ποτίζουμε 2-3 φορές πριν να μπολιάσουμε.

Συκιά

Πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοσχεύματα. Κατόπιν με παραφυάδες και καταβολάδες. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο δεν συνηθίζεται. Φυτεύονται στο φυτώριο και απ’ ευθείας στο χωράφι. Συνήθως δεν το κορφολογούμε. Αν το μόσχευμα είναι μακρύ, το κονταίνουμε στη βάση. Αν θα το κόψουμε στην κορυφή, πρέπει ή τομή να γίνει αμέσως μετά ένα μάτι.

Μπολιάζεται σε συκιά από σπόρο, σε άγρια ή σε οποιαδήποτε συκιά που θέλουμε να αλλάξουμε την ποικιλία. Το μπόλιασμα γίνεται με ανάποδο ή πλακίτη, συνήθως τον Αύγουστο. Με σχιστό αποφεύγουμε να μπολιάζουμε.

Χαρουπιά

Από τις χαρουπιές άλλες είναι αρσενικές, άλλες θηλυκές κι άλλες έχουν θηλυκά κι άλλες αρσενικά λουλούδια. Σε κάθε φυτεία θηλυκών πρέπει να υπάρχουν κι αρσενικά δέντρα (1 προς 10), που μεμονωμένα θηλυκά μπολιάζουμε ένα κλωνάρι με αρσενικό.

Η χαρουπιά μπολιάζεται σε άγρια χαρουπιά από σπόρο, που είναι κι αυτή άγρια. Μπολιάζουμε κατά προτίμηση με μάτι σε σχήμα Τ τον Απρίλη-Μάη. Μόλις πετύχει το μπόλι, κορφολογούμε το υποκείμενο αφήνοντας μόνο τον οδηγό. Σχιστό και υπόφλοιο σπανιότερα κάνουμε σε μεγαλύτερα υποκείμενα. Προτιμούμε ξανανιωμένους καινούργιους βλαστούς.

Το φύτεμα των δέντρων γίνεται με διάφορους τρόπους. Μερικά δέντρα πρέπει να τα φυτεύουμε με το σπόρο, άλλα με παραβλάσταρα, άλλα με βέργες και άλλα με κλάδους.

Ποια δέντρα πρέπει να φυτεύουμε με σπόρο, ποια με παραβλάσταρα και ποια με κλάδους ή με βέργες

Με το σπόρο φυτεύονται: Ο φιστικιές, οι λεπτοκαρυές (φουντουκιές), οι αμυγδαλιές, οι καστανιές, οι ροδακινιές, οι δαμασκηνιές, οι κουκουναριές, οι χουρμαδιές, τα κυπαρίσσια, οι δάφνες, οι μηλιές, τα σφεντάμια, τα έλατα, τα πεύκα. Όταν τα φυτέψουμε με σπόρο γίνονται καλύτερα.

Με παραβάσταρα φυτεύονται:
Οι ελιές και τα όμοια δέντρα (πυρηνόκαρπα) όπως οι κερασιές οι τζιτζιφιές οι λεπτοκαρυές, οι μυρτιές, οι μεσπιλιές (μουσμουλιές).
Παραβλάσταρα λέγονται όσα βλαστάρια είναι ενωμένα με το δέντρο και τα βγάζουμε μαζί με ένα μεγάλο κομμάτι από τη ρίζα. Και τα παραβλάσταρα πρέπει επίσης να τα μεταφυτεύουμε.

Με βέργες ή με τους κλάδους φυτεύονται:
Οι αμυγδαλιές, οι αχλαδιές, οι συκαμινιές (μουριές), οι κιτριές, οι μηλιές, οι ελιές, οι κυδωνιές, οι λεύκες, ο κισσός, οι τζιτζιφιές, οι μυρτιές, οι καστανιές. Και αυτά όταν τα μεταφυτεύσουμε γίνονται καλύτερα.

Τα δέντρα που μπορούν να φυτεύονται και με παραβλάσταρα και με τα κλαδιά ή τις βέργες είναι τα εξής: οι συκιές, οι συκαμινιές, οι κιτριές, οι ροϊδιές, οι ελιές, οι συκομουριές, οι λεύκες, οι αγριομερσίνες (λαγομηλιές), οι κυδωνιές.

Με τι βέργες και με τα κλαδιά μόνο (είναι αδύνατο να τα φυτέψουμε με παραβλάσταρα γιατί δεν βγαίνουν) φυτεύονται τα εξής: το κλήμα, οι ιτιές, τα πυζάρια, το τριφυλλόκλαδο.

Τα δέντρα που μπορούν να φυτεύονται με το σπόρο και τα παραβλάσταρα είναι τα εξής:
Οι βερικοκιές, οι δαμασκηνιές, οι αμυγδαλιές, οι χουρμαδιές, οι φιστικιές, ο πλάτανος και οι δάφνες.

Πηγή: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

ΠΗΓΗ http://eranistis.net/

Το άρθρο Ο Πολλαπλασιασμός Δέντρων,Φυτών και φυτευση με Σπόρο εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Για όσους ασχολούνται τουλάχιστον ερασιτεχνικά με τον κήπο ή το αγρόκτημά τους, το φύτεμα πατάτας σε «πύργο» δεν είναι κάτι που ακούνε για πρώτη φορά. Για τους περισσότερους από εμάς ωστόσο, ακούγεται εντελώς περίεργο και κατευθείαν κινεί την περιέργειά μας να “ανακαλύψουμε” τι ακριβώς είναι και πως καλλιεργούνται έτσι οι αγαπημένες μας πατάτες…
Το φύτεμα πατάτας λοιπόν σε αυτοσχέδιο πύργο είναι μια αγροτική “πατέντα” που χωρίς να πιάνει ιδιαίτερο χώρο ή να θέλει πολύ προσπάθεια στην κατασκευή της, φέρνει εξαιρετικά αποτελέσματα

Το άρθρο Φυτεύουμε Πατάτα σε Πύργο! εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Οι πατάτες που τρώμε μεγαλώνουν μέσα στο χώμα, στις ρίζες του φυτού της πατάτας, και οι καρποί αυτοί ονομάζονται κόνδυλοι.

Εκτός από τη μοναδική της γεύση, η πατάτα έχει υψηλή θρεπτική αξία λόγω των υδατανθρακών που περιέχει σε μορφή αμύλου. Επίσης, είναι πλούσια σε πρωτεΐνες, φυτικές ίνες, μέταλλα, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.

Στο σημερινό άρθρο θα αναφερθούμε στις καλλιεργητικές φροντίδες που χρειάζεται η καλλιέργεια της πατάτας, από την επιλογή ποικιλίας και τη φύτευση μέχρι τη συγκομιδή. Για να απολαμβάνουμε τις πιο νόστιμες πατάτες από τον κήπο μας.

Υπάρχουν εκατοντάδες ποικιλίες πατάτας που κυκλοφορούν στην αγορά και μπορούμε να επιλέξουμε ανάλογα τη γεύση, την ποσότητα παραγωγής, την ανθεκτικότητα σε ασθένειες, καθώς και την αντοχή σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες όπως η παγωνιά.

Στη χώρα μας κυρίως καλλιεργούνται ποικιλίες με ανοιχτόχρωμο λευκή ή με κίτρινη σάρκα, όπως οι ποικιλίες Spunta, Kennebek, Agila, Alegria, Liseta, Marfona, Vivaldi και Alaska.

Πολύ γνωστές στον καταναλωτή είναι η πατάτα Νάξου, η πατάτα Νευροκοπίου, η πατάτα Κύπρου και η πατάτα Λασιθίου. Αξίζει να αναφέρουμε πως σε αυτές τις περιπτώσεις αναφερόμαστε σε παραδοσιακές περιοχές καλλιέργειας της πατάτας και όχι σε συγκεκριμένες ποικιλίες.

Λιγότερο γνωστές, αλλά εξαιρετικά γευστικές, είναι οι έγχρωμες ποικιλίες πατάτας με μωβ, ροζ ή κόκκινο χρώμα σάρκας και φλοιό. Οι έγχρωμες ποικιλίες χαρακτηρίζονται από υψηλή περιεκτικότητα χρωστικών (ανθοκυάνες), ενώ παράλληλα διαθέτουν χαμηλότερο γλυκαιμικό δείκτη και είναι κατάλληλες για ειδικά διατροφικά προγράμματα.

Η βασική εποχή που καλλιεργείται η πατάτα στην χώρα μας είναι η άνοιξη. Για την ανοιξιάτικη καλλιέργεια πατάτας, φυτεύουμε τις πατάτες στα τέλη του χειμώνα ή στις αρχές της άνοιξης και συγκομίζουμε στις αρχές του καλοκαιριού.

Στις νότιες περιοχές της χώρας, όπου έχουμε ηπιότερο χειμώνα, γίνεται και φθινοπωρινή καλλιέργεια πατάτας. Συγκεκριμένα, η φύτευση γίνεται από τα τέλη καλοκαιριού μέχρι τις αρχές φθινοπώρου και κάνουμε τη συγκομιδή πατάτας στις αρχές του χειμώνα.

Η καλλιέργεια της πατάτας γίνεται με τη φύτευση κονδύλων πατάτας που προμηθεύομαστε από γεωπονικά καταστήματα και ονομάζεται πατατόσπορος.

Προμηθευόμαστε τον πατατόσπορο τουλάχιστον 15 μέρες πριν την σπορά για να προλάβει να βγάλει φύτρα 1-1,5 εκατοστού μέχρι να τον φυτέψουμε. Αν είναι μεγάλου μεγέθους, ο πατατόσπορος μπορεί να χωριστεί σε κομμάτια που κάθε κομμάτι διαθέτει τουλάχιστον ένα φύτρο.

Μπορούμε όμως να προμηθευτούμε μικρού μεγέθους πατατόσπορο από την επιθυμητή ποικιλία, ώστε να μη χρειαστεί τεμαχισμό και να τον φυτεύσουμε απευθείας στο χωράφι.

Πριν τη φύτευση πατάτας, απομακρύνουμε τα υπολείμματα παλαιάς φυτείας πατάτας ή άλλης καλλιέργειας που έχει προηγηθεί για να αποφύγουμε τη μεταφορά ασθενειών στη νέα καλλιέργεια.

Η πατάτα χρειάζεται γόνιμο και αφράτο χώμα για να μπορέσει να αναπτυχθεί και να μας δώσει πλούσια παραγωγή. Θα χρειαστεί να κάνουμε ένα καλό όργωμα με καλλιεργητή και καλό σκάψιμο στη συνέχεια με την τσάπα μας για αν διαμορφώσουμε τα αυλάκια που θα φυτευτεί η πατάτα.

Φυτεύουμε τον πατατόσπορο σε βάθος 15-20 εκατοστών και σε 30-40 εκατοστών μεταξύ των θέσεων φύτευσης και 70-80 εκατοστών μεταξύ των γραμμών φύτευσης.

Αποφεύγουμε την πυκνή φύτευση, καθώς λόγω κακού αερισμού αναπτύσσεται ευκολότερα η ασθένεια του περονόσπορου που αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα στην καλλιέργεια της πατάτας.

Η καλλιέργεια της πατάτας είναι απαιτητική σε νερό, καθώς όταν υπάρχει έλλειψη υγρασίας η παραγωγή είναι πολύ μικρότερη. Οι ανάγκες της πατάτας σε πότισμα διαφέρουν σε κάθε στάδιο ανάπτυξης του φυτού και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή από τον καλλιεργητή.

Η καλλιέργεια της πατάτας έχει μεγαλύτερες ανάγκες σε πότισμα κατά την περίοδο που μεγαλώνουν οι κόνδυλοι, δηλαδή μετά το σώριασμα, ενώ έχει μικρότερες ανάγκες σε νερό κατά την περίοδο του φυτρώματος, καθώς και στα τελικά στάδια της συγκομιδής.

Συνήθως, ποτίζουμε 2-3 φορές τη βδομάδα την περιοδο της ανοιξιάτικης καλλιέργειας και 1-2 φορές τη βδομάδα κατά την περίοδο του φθινοπώρου, λαμβάνοντας υπόψη το είδος του εδάφους που έχουμε φυτέψει τις πατάτες και τις καιρικές συνθήκες που επηρεάζουν την συχνότητα του ποτίσματος.

Για το πότισμα της πατάτας, χρησιμοποιούμε σύστημα άρδευσης με σταγόνες χρησιμοποιώντας σταλακτηφόρους σωλήνες που έχουν τρύπες σε αποστάσεις των 30 ή 40 εκατοστών. Αυτή η μέθοδος ποτίσματος της πατάτας πλεονεκτεί, καθώς συντελεί στην εξοικονόμηση νερού και στην αποφυγή διαβροχής του φυλλώματος που μπορεί να αποτελέσει αιτία ανάπτυξης ασθενειών.

Κατά τη φύτευση στο χωράφι, ενσωματώνουμε και για να εμπλουτίσουμε το έδαφος με και θρεπτικά συστατικά. Παράλληλα, βελτιώνουμε και το χώμα καθώς γίνεται πιο αφράτο και διαθέτει καλύτερο αερισμό και αποστράγγιση.

Στην αρχική λίπανση, μπορούμε να προσθέσουμε βιολογικό λίπασμα πλούσιο σε για να εξασφαλίσουμε μεγαλύτερη παραγωγή. Άλλωστε, η καλλιέργεια της πατάτας είναι πολύ απαιτητική και απορροφά μεγάλες ποσότητες καλίου από το έδαφος εξαντλώντας το χωράφι μας.

Συμπληρωματική λίπανση της πατάτας, γίνεται κατά την περίοδο του σωριάσματος της πατάτας, ένα μήνα περίπου μετά το φύτρωμα, προσθέτοντας βιολογικό λίπασμα με υψηλή περιεκτικότητας σε .

Ο περονόσπορος είναι η σημαντικότερη μυκητολογική ασθένεια που προσβάλλει τα φυτά της πατάτας και ευνοείται σε συνθήκες υψηλής υγρασίας. Τα συμπτώματα του περονόσπορου ξεκινούν από τα κατώτερα φύλλα του φυτού, όπου διακρίνονται κιτρινωπές κηλίδες ακανόνιστου σχήματος.

Για την ψεκάζουμε προληπτικά με διάλυμα κάθε 15 μέρες. Ο ψεκασμός θα πρέπει να γίνει σε στάδιο 2-3 βδομάδες αφού φυτρώσει η πατάτα, όταν τα φυτά φθάνουν σε ύψος περίπου 20 εκατοστών.

Η καλλιέργεια της πατάτας προσβάλλεται και από τον δορυφόρο, ένα έντομο με πορτοκαλί ραβδώσεις που μοιάζει με πασχαλίτσα και τρώει τα φύλλα της πατάτας. Η αντιμετώπιση του δορυφόρου γίνεται με ψεκασμό με οικολογικό σκεύασμα .

Όσον αφορά τη , οι πατάτες είναι έτοιμες για να βγουν από το χωράφι 3-4 μήνες μετά τη φύτευση. Χρησιμοποιώντας κατάλληλα εργαλεία βγάζουμε τις πατάτες από το έδαφος προσπαθώντας να μην τραυματίσουμε τους κονδύλους, γιατί μετά θα μας χαλάσουν κατά την αποθήκευση.

Αφού βγάλουμε τις πατάτες από το χώμα, τις διατηρούμε σε σωρούς στο χωράφι για 2–3 μέρες μέχρι να στεγνώσουν, και τις σκεπάζουμε με λινάτσες για την αποφυγή ηλιεγκαυμάτων.

Αν οι πατάτες που συγκομίσαμε έχουν πράσινο χρώμα, αυτό σημαίνει ότι κατά την καλλιέργεια βγήκαν έξω από το χώμα και ήρθαν σε έκθεση στις ακτίνες του ήλιου. Σε αυτήν την περίπτωση, οι πατάτες περιέχουν υψηλή συγκέντρωση σε σολανίνη, μία τοξική ουσία που τις κάνει ακατάλληλες για φάγωμα.

Για την αποθήκευση της πατάτας, επιλέγουμε σκοτεινές, χωρίς υγρασία, αποθήκες με θερμοκρασία 6–10 °C και διατηρούμε τις πατάτες σε πλαστικά ή ξύλινα τελάρα για αρκετές εβδομάδες.

Σκονίζουμε τις πατάτες κάθε 20–30 μέρες με βιολογικό σκεύασμα για να αντιμετωπίσουμε με οικολογικό τρόπο τη φθοριμαία, ένα έντομο που σκουληκιάζει τις πατάτες.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι πατάτες δεν αποθηκεύονται σε ψυγείο ή κατάψυξη, καθώς οι χαμηλές θερμοκρασίες υποβαθμίζουν την ποιότητα τους και αλλοιώνεται τόσο η γεύση, όσο και η υφή τους.

Για όσους δεν έχουν κήπο, η πατάτα μπορεί να καλλιεργηθεί με επιτυχία στην αυλή ή στο μπαλκόνι επιλέγοντας μία ηλιοφανή θέση. Τοποθετούμε τις πατάτες σε μια αρκετά μεγάλη γλάστρα, ένα σάκο φύτευσης, ένα τσουβάλι ή ένα κομμένο βαρέλι, το γεμίζουμε με χώμα, το ποτίζουμε και φροντίζουμε τα φυτά μας κανονικά μέχρι τη συγκομιδή.

Το άρθρο 10 μυστικά για την καλλιέργεια της πατάτας εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Τα ρόδια είναι τα φρούτα της ζωής και της καλοτυχίας. Ένα από τα πρώτα καρποφόρα δέντρα που καλλιεργήθηκαν στην αρχαιότητα. Τα βρίσκουμε άφθονα στα μανάβικα και στις λαϊκές αγορές τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες και τα τρώμε ωμά ή σε σαλάτες ή μ τα χρησιμοποιούμε στα γλυκά μας.Πολλά έθιμα που σχετίζονται με την καλοτυχία από την αρχαιότητα περιλαμβάνουν το ρόδι. Κάθε φορά που ανοίγουμε στη μέση ένα από αυτά, η αφθονία των σπόρων στο εσωτερικό του είναι αρκετή για να ιντριγκάρει τον καθένα να μεγαλώσει μια ροδιά στον κήπο του χρησιμοποιώντας μερικά από αυτά.
Η ιστορία της καλλιέργειας της ροδιάς
Η ροδιά είναι ένα καρποφόρο δέντρο που προέρχεται από την  Περσία, η περιοχή που σήμερα βρίσκεται το Ιράν. Οι αρχαίοι έμποροι και έποικοι μετέφεραν το φυτό αυτό και το διέδωσαν σε όλες τις περιοχές της Ασίας, της Αφρικής και της Ευρώπης γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου. Ο καρπός αυτός αγαπήθηκε τόσο πολύ που πέρασε στη μυθολογία των Αιγυπτίων, των Ρωμαίων και των Ελλήνων. Υπάρχουν αναφορές σε αυτό τόσο στη Βίβλο και στο Ταλμούδ όσο και σε μεγάλα έργα τέχνης της εποχής. Μπορεί κάποιος να φανταστεί τους εμπόρους της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου να ρωτούν τους ντόπιους καλλιεργητές πώς μπορούν να φυτέψουν και να φροντίσουν μια ροδιά στον τόπο τους.Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, το ρόδι έγινε σύμβολο των βασιλικών οικογενειών του Μεσαίωνα. Αυτή η πλούσια ιστορία, διαποτισμένη με μύθους και ρομαντισμό, μπορεί να αποδοθεί στα μοναδικά χαρακτηριστικά αυτού του φρούτου. Και είναι πραγματικά μοναδικό, μιας και οι οικογένεια φυτών στην οποία ανήκει (Lythraceae) έχει μόνο ένα γένος και δύο είδη. Το ρόδι είναι το Punica granatum και το άλλο είδος απαντάται μόνο στο νησί της Σοκότρα, στον Ινδικό Ωκεανό.Αν και η ονομασία του στα λατινικά (pomegranate) σημαίνει μήλο γεμάτο σπόρους, στην πραγματικότητα ο καρπός είναι ράγα (το μήλο είναι ψευδής καρπός). έχει μεγάλο μέγεθος και σχήμα σχεδόν σφαιρικό. Στην κορυφή του φέρει τον κάλυκα, πού μοιάζει σαν μικρό οδοντωτό χωνί. Ο φλοιός κατά την ωρίμανση είναι κοκκινοπράσινος ή βιολετί.Εσωτερικά, ο καρπός χωρίζεται σε 9 περίπου χώρους, με παχιά, λευκά τοιχώματα, πάνω στα όποια προσφύονται τα πολυάριθμα σπέρματα (σπόροι), με σκληρό, ημιξυλώδη πυρήνα (γίγαρτο), πού περιβάλλεται από σάρκα (ρόγα) ρόδινου ή ερυθρού χρώματος ανάλογα με την ποικιλία. Οι ρόγες σκεπάζονται ομαδικά από πάνω, με λευκή ή λευκοκίτρινη λεπτή μεμβράνη. Η εσωτερικές μεμβράνες και ο φλοιός δεν τρώγονται λόγω της υψηλής περιεκτικότητας τους σε τανίνες.

ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΤΕ ΜΙΑ ΡΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ

Η φύτευση των σπόρων είναι πολύ εύκολη δεδομένου ότι φυτρώνουν εύκολα χωρίς πάρα πολύ μεγάλη βοήθεια. Οι σπόροι πρέπει 

• να καθαρίζονται από τη σαρκώδες ρόγα που τα περιβάλλει, δηλαδή την κόκκινη σάρκα και να μείνει μόνο ο πυρήνας. 
• Αφού το κάνετε, τοποθετήστε τα στον ήλιο για μερικές ώρες μέχρι να στεγνώσει το περίβλημά τους. 
• Θα πρέπει να φυτευτούν σε ελαφρύ έδαφος σε βάθος περίπου 1,5 cm. Φροντίστε το χώμα να μην χάσει τελείως την υγρασία του ρίχνοντας λίγο νερό όποτε αυτό στεγνώνει.

• Η θερμότητα παίζει ρόλο στο πότε θα φυτρώσουν τα σπέρματα. Σε θερμοκρασία δωματίου θα βλαστήσουν μέσα σε περίπου 30-40 ημέρες. Αν ανεβάσετε λίγους βαθμούς τη θερμοκρασία του εδάφους θα συντομεύσετε τον χρόνο στο μισό. Για να το πετύχετε αυτό, δοκιμάστε να καλύψετε το σπορείο που φυτέψατε τους σπόρους σας με αλουμινόχαρτο και εκθέστε το στο ηλιακό φως, μέχρι οι νεαροί βλαστοί να φυτρώσουν.

Υπάρχει και μια άλλη μέθοδος που καλό είναι να αναφερθεί. 

• Πάρτε ένα φίλτρο του καφέ ή μια λεπτή πετσέτα και βρέξτε τη. Στύψτε τη για να στραγγίξει το νερό. 
• Τοποθετήστε τους πυρήνες της ροδιάς στη μια της άκρη και διπλώστε τη στα τέσσερα για να τους καλύψετε.
•  Κλείστε τη σε μια πλαστική θήκη ή σακούλα και αποθηκεύστε τη σε ένα ζεστό μέρος, στο παράθυρο που το βλέπει ο ήλιος ή κοντά σε κάποιο καλοριφέρ. 
• Ελέγξει τη σακούλα τακτικά για να δείτε αν οι πυρήνες βλάστησαν. 
• Μόλις πετάξουν βλαστό, φυτέψτε τα σε σπορείο.

Για σπορείο χρησιμοποιήστε οποιοδήποτε μικρό κυπελλάκι ή δοχείο που έχει καλή αποστράγγιση και φυτέψτε 3 με 2 φυτρωμένους σπόρους ανά δοχείο. Μετά από λίγες εβδομάδες απομακρύντε τα ασθενέστερα σπορόφυτα και αφήστε ένα σε κάθε κυπελλάκι.

ΜΕΤΑΦΥΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΡΟΦΥΤΩΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ

Στο τέλος του χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης μεταφυτέψτε τα νεαρά σπορόφυτα στην τελική τους θέση. Η ροδιά μπορεί να αναπτυχθεί σε πολλούς τύπους εδαφών, ακόμη και σε χαλικώδη και αλατούχα εδάφη, αλλά για καλύτερα αποτελέσματα χρειάζεται έδαφος αμμοαργιλώδες και ασβεστολιθικό με αλκαλικό pH πάνω από 7 μέχρι 7,5. Για να αυξήσουμε το pH του εδάφους πρέπει να ενσωματώσουμε ασβέστιο σε αυτό ή να εφαρμόσουμε λίπανση με κάποιο λίπασμα που περιέχει ασβέστιο στο χώμα.Διαβάστε: Βρείτε αν το pH του εδάφους σας είναι όξινο ή αλκαλικό με έναν απλό τρόποΤο νεαρό δέντρο θα παράγει καρπούς σε δύο έως τρία χρόνια και κάθε φθινόπωρο οι ρόδινοι καρποί θα στολίζουν την αυλή σας και θα χαρίζουν τύχη στο σπίτι σας.Του Θανάση Αργυρόπουλου (Γεωπόνος ΑΠΘ)

PDF Εγχειρίδιο για την καλλιέργεια της ροδιάς

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δρ Παυλίνα Δρογούδη, Αναπληρώτρια ερευνήτρια1 Καθηγητής Μιλτιάδης Βασιλακάκης2 Αναπλ. Καθηγητής Θωμάς Θωμίδης3 Καθηγητής Εμμανουήλ Ναβροζίδης3 Δρ Γεώργιος Παντελίδης, Μεταδιδακτορικός ερευνητής1,2 1 Ινστιτούτο Φυλλοβόλων Δένδρων, Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός “ΔΗΜΗΤΡΑ”, ΣΣ Ναούσης 38, 59 035 Νάουσα. 2 Εργαστήριο Δενδροκομίας, Τμήμα Γεωπονίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 54124 Θεσσαλονίκη 3 Τμήμα Φυτικής Παραγωγής, Αλεξάνδρειο Τεχνολογικό Ίδρυμα Θεσσαλονίκης, 57400 Σίνδος 
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ Δρ Ειρήνη Σ. Πιτταρά Ιωάννα Καρακώστα Γενική Διεύθυνση Αγροτικής Έρευνας ΙΝΣΤΙΤΟYΤΟ ΦΥΛΛΟΒOΛΩΝ ΔEΝΔΡΩΝ ΣΣ Ναούσης 38, 59 035 Νάουσα τηλ.: 2632043343, e-mail: nagrefpi@otenet.gr Η παρούσα έκδοση διατίθεται στους ιστότοπους www.pomologyinstitute.gr, www.nagref.gr
.

.Πηγή 
http://share24.gr/kalliergiste-mia-rodia-apo-sporo-afton-ton-efkolo-tropo/https://www.facebook.com/Καλλιεργητικές Πρακτικές

Το άρθρο Φυτέψτε μια Ροδιά από Σπόρο με Αυτόν τον Εύκολο Τρόπο εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.