Η πετούνια είναι πολύ κοινό ποώδες καλλωπιστικό φυτό που κερδίζουν αμέσως το ενδιαφέρον και την προσοχή μας εξαιτίας της πλούσιας ανθοφορίας και των εντυπωσιακών χρωματικών συνδυασμών των ανθέων τους.

Ανήκει στην οικογένεια των σολανωδών, μαζί με την πατάτα, την τομάτα, τον καπνό κ.α.. Στο γένος Petunia υπάγονται 24 περίπου είδη, ενώ έχουν προκύψει πάρα πολλές ποικιλίες και υβρίδια. Το φυτό κατάγεται από την Λατινική Αμερική και πιο συγκεκριμένα από την Αργεντινή.

Πετούνιες βρίσκουμε σχεδόν σε κάθε κήπο, βεράντα ή μπαλκόνι. Δημιουργούν εντυπωσιακά παρτέρια, διακοσμούν τέλεια ζαρντινιέρες και γλάστρες, ενώ είναι τα πλέον κατάλληλα για εξώστες και παράθυρα. Ισχυρό πλεονέκτημα τους είναι πως δεν υπάρχουν δυσκολίες στην καλλιέργεια τους και ανήκουν στα φυτά που επιθυμούν το άμεσο ηλιακό φως και τη ζέστη του καλοκαιριού.

Πετούνια: μορφολογία χαρακτηριστικά 

Η πετούνια είναι ποώδες καλοκαιρινό φυτό που το ύψος του φτάνει τα 20-60 εκατοστά. Η βλάστηση του είναι πολύ πλούσια, συμπαγής και έχει πολύ γρήγορη ανάπτυξη. Τα φύλλα του φυτού είναι μεσαίου μεγέθους (6 περίπου εκατοστά μήκος), ωοειδή, χνοώδη και τοποθετημένα κατά εναλλαγή πάνω στο βλαστό.

Έχει μεγάλα άνθη και στις ποικιλίες και υβρίδια που έχουν δημιουργηθεί, έχουν διάμετρο μέχρι 10 με 15 εκατοστά. Τα άνθη της πετούνιας υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα χρώματα και τις αποχρώσεις όπως κόκκινο, λευκό, κίτρινο, μωβ καθώς και άνθη με ανάμικτους χρωματισμούς ή λωρίδες με εναλλαγή δύο χρωμάτων (κόκκινο και λευκό, μωβ και λευκό κ.α.). Επιπλέον, υπάρχουν και ποικιλίες με αρωματικά άνθη.

Η ανθοφορία του φυτού ξεκινάει από τις αρχές του καλοκαιριού και μπορεί να συνεχιστεί μέχρι και τα μέσα φθινοπώρου, αν δεχθεί τα κατάλληλα κλαδέματα.

Πετούνια: καλλιέργητικές φροντίδες 

Είναι φυτό αρκετά εύκολο στην καλλιέργεια του, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Αναπτύσσεται ικανοποιητικά σε όλους τους τύπους εδαφών, αλλά προτιμά τα πλούσια σε οργανική ουσία και καλά αποστραγγιζόμενα.

Επιπλέον, επιθυμεί τις ηλιόλουστες θέσεις και η ανάπτυξη του ευνοείτε ιδιαίτερα από τις υψηλές θερμοκρασίες κατά τους θερινούς μήνες. Χρειάζεται τακτικά ποτίσματα και λιπάνσεις το καλοκαίρι.

Τα νεαρά σπορόφυτα καλό είναι να κορυφολογούνται, στη  αρχή της ανάπτυξης τους, πριν την άνθιση με σκοπό την πλουσιότερη βλάστηση και ανθοφορία.

Τα υπερώριμα άνθη θα πρέπει να αφαιρούνται.  Κατά τον Αύγουστο, όταν τα φυτά φαίνονται γερασμένα και λιγότερο εύρωστα θα πρέπει να υποστούν ένα αυστηρό κλάδευμα, σε ύψος 15 περίπου εκατοστά για ανανέωση και καλύτερη ανθοφορία.

Η πετούνια, αν και δεν δημιουργεί συχνά προβλήματα από εχθρούς ή ασθένειες,  μπορεί να προσβληθεί από βοτρύτη (εξαιτίας της υψηλής ατμοσφαιρικής υγρασίας) κι αφίδες.

Πως γίνεται ο πολλαπλασιασμός στην πετούνια

Μπορεί να πολλαπλασιαστεί εύκολα με σπόρο ή με μοσχεύματα. Κυρίως όμως πολλαπλασιάζεται με σπόρο, που σπέρνεται από τον Μάρτιο έως τον Απρίλιο.

Οι σπόροι της πετούνιας είναι πολύ μικροί (0,05 χιλιοστά), σχεδόν σφαιρικοί με ανώμαλη επιφάνεια και καφέ χρώματος. Στους 20^οC οι σπόροι βλαστάνουν σε 10 μέρες και κατά τον Ιούνιο μεταφυτεύονται στις τελικές τους θέσεις. Η ανθοφορία ξεκινάει 2 μήνες μετά τη σπορά. Πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα δεν γίνεται συχνά.

Φύτευση πετούνιας στο κήπο και τη βεράντα

Συναντάται πολύ συχνά σε κήπους και πάρκα. Εξαιτίας της ποικιλοχρωμίας  των ανθέων, της πυκνής βλάστησης και μακράς ανθοφορίας της, η πετούνια είναι ιδανικό φυτό για τα παρτέρια.

Η πετούνια φυτεύεται μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλα ποώδη καλοκαιρινά φυτά όπως η σάλβια (φωτιά) κι ο κατηφές και τοποθετείτε στην πρώτη ή δεύτερη σειρά. Είναι κατάλληλο φυτό για φύτευση σε γλάστρες, ζαρντινιέρες ή κρεμαστά φυτοδοχεία

Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φυτό εδαφοκάλυψης, όπως γύρω από κορμούς δένδρων.

Εν ολίγοις …για την πετούνια

Χαρακτηριστικά φυτού: Ποώδες, ετήσιο φυτό. Έχουν δημιουργηθεί πολλές ποικιλίες και υβρίδια με μεγάλη ποικιλοχρωμία στα άνθη. Ύψος από 20-60 cm..

Περίοδος ανθοφορίας: Έχει μεγάλη σε διάρκεια ανθοφορία, από αρχές καλοκαιριού έως και το φθινόπωρο.

Απαιτήσεις: Χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις σε έδαφος. Θέλει συχνά ποτίσματα, αφαίρεση των γερασμένων ανθέων και κλάδεμα στα 15 cm. στα μέσα του καλοκαιριού.

Πολλαπλασιασμός: Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα και σπόρο, αλλά κυρίως με σπόρο.

Καλλωπιστική αξία : Έχει συνεχή άνθιση και εμφανίζει μεγάλη χρωματική ποικιλοχρωμία. Επιπλέον, έχει πλούσια βλάστηση κι ανθοφορία.

Χρήση στον κήπο: Σχηματίζει εντυπωσιακά παρτέρια είτε μόνη της είτε σε συνδυασμό με άλλα ανθόφυτα. Κατάλληλο για κάθε είδους φυτοδοχείο και ιδανικό για τη βεράντα, το μπαλκόνι και τα παράθυρα.
Διαβάστε επίσης:

• Καλέντουλα, μια νεράιδα του κήπου και της βεράντας
• Δελφίνιο ή δελφίνιουμ
• Ακουϊλέγια, καλλωπιστικό φυτό της ελληνικής φύσης
• Γκαϊλάρδια, με όμορφα πορτοκαλί λουλούδια
• Κόχια, φυτό για μπορντούρες και παρτέρια στον κήπο. 
• Γυψοφίλη – φροντίδα, φύτευση, κλάδεμα
• Βαλσαμίνα, πολύχρωμα λουλούδια για παρτέρια και γλάστρες
• Αχιλλέα, πολυετές φυτό με πλούσια ανθοφορία
• Κατηφές, για κίτρινο και πορτοκαλί χρώμα στον κήπο
• 17 φυτά για τον κήπο και τη βεράντα μας

Το άρθρο Πετούνια, φροντίδες στον κήπο και στη γλάστρα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το θειάφι ή θείο όπως επιστημονικά ονομάζεται βρίσκεται άφθονο στη φύση ως καθαρό στοιχείο, αλλά και σε θειούχα και θειικά ορυκτά.

Οι φυτοπροστατευτικές ιδιότητες του θειαφιού είναι γνωστές από την αρχαιότητα, με αναφορές για τη χρήση του στην Ελλάδα, στην Ινδία, στην Κίνα και την Αίγυπτο.

Μαζί με το και τη , αποτελούν τα πιο δημοφιλή οικολογικά σκευάσματα για την αντιμετώπιση ασθενειών στο , σε καλλιέργειες κηπευτικών και καρποφόρων δέντρων, δημιουργώντας μία φυσική ασπίδα που προστατεύει τα φυτά μας.

Ας δούμε αναλυτικά τις μορφές θειαφιού που υπάρχουν, ποιες χρήσεις έχει το θειάφι στα φυτά και τις καλλιέργειες, καθώς επίσης πώς το εφαρμόζουμε με τον καλύτερο τρόπο για να εξασφαλίσουμε υγιή φυτά με πλούσια καρποφορία.

To θειάφι που χρησιμοποιούμε στα φυτά για την προστασία από ασθένειες και έντομα συναντάται σε δύο βασικές μορφές: το θειάφι σε μορφή σκόνης επίπασης και το βρέξιμο θειάφι.

Το θειάφι με τη μορφή σκόνης επίπασης, εφαρμόζεται με σκόνισμα πάνω στα φύλλα των φυτών, τα οποία καλύπτει για προστασία.

Επιπλέον, μπορούμε να ρίξουμε θειάφι στο έδαφος, γύρω από τη ρίζα του φυτού. Κατά την εφαρμογή του θειαφιού στο έδαφος την περίοδο του καλοκαιριού, εκλύoνται ατμοί λόγω θερμότητας που δημιουργούν ένα φυσικό τείχος προστασίας.

Το βρέξιμο θειάφι διαλύεται στο νερό και χρησιμοποιείται για να ψεκάσουμε τα φύλλα των φυτών. Η εφαρμογή του βρέξιμου θειαφιού έχει το πλεονέκτημα της καλύτερης κάλυψης της φυλλικής επιφάνειας και της ευκολότερης εφαρμογής, ειδικά όταν θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε σε .

Το θειάφι χρησιμοποιείται για την οικολογική προστασία των φυτών και των καλλιεργειών από τον μύκητα του ωιδίου, και από άλλες μυκητολογικές ασθένειες όπως το .

Επιπλέον, το θειάφι έχει ήπια εντομοκτόνο δράση και μέτρια ακαρεοκτόνο δράση. Χρησιμοποιείται για την που την καλοκαιρινή περίοδο αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για τις καλλιέργειες, καθώς δημιουργεί σημαντική ζημιά στην ανάπτυξη των φυτών και την καρποφορία.

Η εφαρμογή του θειαφιού γίνεται σε προληπτικό επίπεδο για προστασία, καθώς και με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων των ασθενειών και επαναλαμβάνουμε ανάλογα με την ένταση της ασθένειας.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το θειάφι χρησιμοποιείται και για την απώθηση των φιδιών με εξαιρετικά αποτελέσματα. Αν θέλουμε να προφυλάξουμε τον κήπο μας ή την αυλή μας από φίδια, μπορούμε να ρίξουμε περιφερειακά μία στρώση θειαφιού πάχους πλάτους 20-30 εκατοστών.

Το θειάφι χρησιμοποιείται στον για προστασία από το ωίδιο και τον τετράνυχο σε καλλιέργειες των κηπευτικών όπως στην , την , την , την , την την , την και την .

Εκτός από τα λαχανικά, το θειάφι έχει εκτεταμένη χρήση στην και στις κρεβατίνες, τόσο ως σκόνη επίπασης όσο και ως βρέξιμη θειάφι για την και της ερίνωσης που δημιουργεί χαρακτηριστικά φουσκώματα στα φύλλα του αμπελιού.

Σημαντική εφαρμογή για το βρέξιμο θειάφι είναι σε καλλιέργειες καρποφόρων δέντρων όπως την και την για την αντιμετώπιση του ωιδίου, την καταπολέμηση του και της μηλιάς και την.

Τέλος, το θειάφι εφαρμόζεται και στα καλλωπιστικά φυτά όπως στην και στην , για την αντιμετώπιση του ωιδίου και του τετράνυχου.

Η δράση του θειαφιού έχει τη μέγιστη αποτελεσματικότητα σε θερμοκρασίες από 20°C έως 26°C.

Χρησιμοποιείται σε καλοκαιρινές καλλιέργειες, καθώς οι ιδιότητες του δεν λειτουργούν σε θερμοκρασία κάτω από 18°C.

Αποφεύγουμε το θειάφισμα πάνω στα φύλλα σε θερμοκρασίες άνω των 30°C, γιατί ίσως προκαλέσει εγκαύματα. Μπορεί να προκαλέσει φυτοτοξικότητα στα κολοκυνθοειδή, καθώς και σε ορισμένες ποικιλίες μηλιάς και βερικοκιάς σε συνθήκες υψηλής ηλιοφάνειας και υψηλών θερμοκρασιών.

Στην καλλιέργεια του αμπελιού δεν πρέπει να εφαρμόζεται πολύ κοντά στη συγκομιδή καθώς αφήνει σημάδια πάνω στους καρπούς.

Η εφαρμογή του βρέξιμου θειαφιού δεν συνδυάζεται με σκευάσματα θερινού πολτού, καθώς και με σκευάσματα αλκαλικής αντίδρασης.

Επίσης, καλό είναι να μη χρησιμοποιούμε το σκεύασμα μέσα σε 4 εβδομάδες από την εφαρμογή θερινού πολτού, γιατί προκαλεί φυτοτοξικότητα στις καλλιέργειες

Αν και πρόκειται για ένα φυσικό υλικό, κατά την εφαρμογή του θειαφιού χρειάζεται να παίρνουμε ορισμένες προφυλάξεις.

Το θειάφι ως σκεύασμα επιτρέπεται στην βιολογική γεωργία, ωστόσο όταν σκονίζουμε με θειάφι ή ψεκάζουμε βρέξιμο θειάφι μπορεί να έχουμε ερεθισμό στο δέρμα και στα μάτια, ενώ οι ατμοί του δεν είναι καλό να εισπνέονται.

Είναι απαραίτητο να φοράμε ειδική μάσκα, γάντια, γυαλιά και ρούχα προφύλαξης κατά την εφαρμογή του θειαφιού στα φυτά και τις καλλιέργειες.

Αν το θειάφι, έρθει σε επαφή με τα μάτια και το δέρμα χρειάζεται άμεσα καλό πλύσιμο με άφθονο νερό.

Όταν εφαρμόζουμε το θειάφι στα φύλλα και τους καρπούς των φυτών, με σκόνη ή βρέξιμο θειάφι, συγκομίζουμε καρπούς μετά από 7 μέρες.

Αντίθετα, όταν ρίχνουμε θειάφι στο έδαφος, γύρω από τη ρίζα των λαχανικών και του αμπελιού, χωρίς να σκονίσουμε στους καρπούς, δε χρειάζεται να περιμένουμε και μπορούμε να συγκομίσουμε άμεσα.

Λόγω της όξινης σύνθεσης του, το θειάφι χρησιμοποιείται για βελτίωση σε ασβεστούχα εδάφη που έχουν πολύ υψηλό pH.

Το θειάφι χρησιμοποιείται ως στις καλλιέργειες λαχανικών, αμπελιού και καρποφόρων δέντρων για τη βελτίωση του εδάφους.

Ενσωματώνοντας το θειάφι στο χώμα, πετυχαίνουμε τη μείωση του pH στο έδαφος για καλύτερη πρόσληψη των θρεπτικών στοιχείων και του λιπάσματος από τα φυτά, καθώς σε εξισορροπημένο pH τα διαθέσιμα θρεπτικά συστατικά του εδάφους γίνονται πιο αφομοιώσιμα.

Με αυτό τον τρόπο, οι διάφορες καλλιέργειες παρουσιάζουν μεγαλύτερη αναπτύξη και δίνουν καλύτερη καρποφορία.

Μπορούμε να προμηθευτούμε το θειάφι σε μορφή σκόνης επίπασης και σε βρέξιμη σκόνη από γεωπονικά καταστήματα της περιοχής μας. Τα σκευάσματα θειαφιού διατίθενται σε μικρές και μεγάλες συσκευασίες, ανάλογα με την έκταση της καλλιέργειας που θέλουμε να γίνει η εφαρμογή θειαφιού.

Όπως συμβαίνει σε όλα τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, έτσι και με το θειάφι, θα πρέπει να χρησιμοποιείται με ασφάλεια. Είναι σημαντικό να ακολουθούμε τις συμβουλές του γεωπόνου από το κατάστημα που θα προμηθευτούμε το θειάφι και να διαβάζουμε προσεκτικά τις οδηγίες που αναγράφονται στην ετικέτα του σκευάσματος..

Το θειάφι όταν καίγεται δημιουργεί μία χαρακτηριστική μπλε φλόγα, εκπέμπει διοξείδιο του θείου και έχει μία ενοχλητική έντονη οσμή που μπορεί να προκαλέσει ασφυξία.

Το άρθρο 10 μυστικά για το θειάφι σε φυτά και καλλιέργειες εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Καταπολέμηση ζιζανίων

Τα ζιζάνια απομακρύνονται με το χέρι. Πολύ πρόσφατα άρχισαν να πραγματοποιούνται μηχανικά σκαψίματα μεταξύ των γραμμών καλλιέργειας. Ένα μήνα μετά τη φύτευση, σε περίπτωση εμφάνισης ζιζανίων, συνιστάται ένα επιφανειακό σκάλισμα έως 10-12cm βάθος, προσέχοντας να μη βλαφθούν οι βολβοί. Κατά το μήνα Σεπτέμβριο πραγματοποιείται επιφανειακό σκάλισμα μεταξύ των αυλακιών, για να σπάσει η κρούστα, καθώς και ένα ξεβοτάνισμα που ελαφραίνει και αερίζει το χώμα, ενώ απομακρύνει τα ζιζάνια.Στη Σαρδηνία, πέραν της προσθήκης οργανικών στοιχείων, ορισμένοι παραγωγοί προσθέτουν μικρές ποσότητες ορυκτών αζωτούχων λιπασμάτων. Στην Κοζάνη, ανάλογα με τον παραγωγό, χρησιμοποιούνται χημικά λιπάσματα. Κανονικά, προστίθεται ένα μείγμα άζωτο-φώσφορος-κάλιο, σύμφωνα με τις ακόλουθες φόρμουλες: 100mg/εκτ(11-15-15) + 20mg/εκτ

Στη Σαρδηνία και την Κοζάνη, οι καλλιέργειες κρόκου δεν αρδεύονται. Στην Ισπανία, 70% της καλλιεργούμενης έκτασης αρδεύεται. Για την άρδευση χρησιμοποιούνται τρία συστήματα: κατάκλυση, καταιονισμός στάγδην. Οι ανάγκες σε νερό, πάντως, είναι πολύ περιορισμένες σε σχέση με άλλα είδη καλλιεργειών. Ο κρόκος είναι ιδιαίτερα ανθεκτικός στην ξηρασία, ενώ προσαρμόζεται πολύ καλά στο πότισμα. Αν θεωρήσουμε τις κρίσιμες περιόδους καλλιέργειας, που είναι αυτές της ανθοφορίας και της δημιουργίας των&nbsp;βολβών, η πρώτη είναι η πλέον ευαίσθητη διότι συμπίπτει με την περίοδο άρδευσης.Ανθίζει συνήθως τον Οκτώβριο και σε θερμές περιοχές τον Σεπτέμβριο. Διαρκεί περίπου ένα μήνα.&nbsp;</div><div>Η ποιότητα διασφαλίζεται με την γρήγορη συλλογή των ανθέων τις πρωινές ώρες σε θερμοκρασίες 14-180C και συννεφιασμένο καιρό.

Αποδόσεις

Η μέση στρεμματική απόδοση κυμαίνεται από 0.7-1.0 κιλό

Πηγές και βιβλιογραφία:Υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης, Γενική δ/νση Φυτικής Παραγωγής.[2] enallaxnews.grΠολύτιμα Πράσινα Εθνικά Προϊόντα Κρόκος-Κοζάνης, Ιπποφαές, Αλάδανο, μεταπτυχιακή εργασία της φοιτήτριας Αικατερίνης Τσιώγκα, Θεσσαλονίκη 2012.

Το άρθρο Κρόκος: Καλλιέργεια και ευεργετικές ιδιότητες εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Σε τι συνθήκες αναπτύσσεται η αρμπαρόριζα;

Η αρμπαρόριζα διαθέτει πολύ γρήγορη ανάπτυξη και προτιμάει ηλιόλουστες ή και ημισκιαζόμενες θέσεις για να ευδοκιμήσει. Χρειάζεται ελαφρύ αμμώδες έδαφος με καλή αποστράγγιση, καθώς οι ρίζες της δεν αντέχουν την υπερβολική υγρασία. Η αρμπαρόριζα δεν έχει ιδιαίτερες ανάγκες σε θρεπτικά στοιχεία και μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη και σε άγονα εδάφη, ωστόσο κατά τη φύτευση καλό είναι να προσθέτουμε κομπόστ και καλοχωνεμένη κοπριά που θα τη βοηθήσουν να αναπτυχθεί με τον καλύτερο τρόπο. Η αρμπαρόριζα είναι σχετικά ευαίσθητη στο ψύχος, γι’ αυτό άλλωστε τη συναντάμε κυρίως σε παράκτιες περιοχές, όπου επικρατούν ήπιοι χειμώνες.

Κάθε πότε χρειάζεται πότισμα και λίπασμα η αρμπαρόριζα;

Η αρμπαρόριζα έχει μικρές απαιτήσεις σε πότισμα και είναι ανθεκτική στην έλλειψη νερού. Ποτίζουμε την αρμπαρόριζα μια φορά την βδομάδα, την εποχή της άνοιξης και του φθινόπωρου και δύο φορές τη βδομάδα, την ζεστή περίοδο του καλοκαιριού. Η υπερβολική υγρασία μπορεί να δημιουργήσει σαπίσματα στη ρίζα, κιτρίνισμα στα φύλλα και ξηράνσεις στους βλαστούς. Σχετικά με τη λίπανση, η αρμπαρόριζα δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητική σε θρεπτικά στοιχεία. Αρκεί να προσθέσουμε πλήρες βιολογικό λίπασμα στην αρμπαρόριζα, κατά τις αρχές της άνοιξης, για να τονώσει την ανάπτυξη και την ανθοφορία της και στις αρχές του φθινοπώρου. Η υπερβολική λίπανση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και να κάνει φυτά της αρμπαρόριζας ευαίσθητα σε ασθένειες.

Ποιες ασθένειες και έντομα προσβάλλουν την αρμπαρόριζα;

Η αρμπαρόριζα, όπως και τα υπόλοιπα, είδη που ανήκουν στην οικογένεια των γερανιών, θεωρούναται ανθεκτικά σε μυκητολογικές ασθένειες και έντομα. Βέβαια, σε συνθήκες υψηλής υγρασίας μπορούμε να συναντήσουμε διάφορες μυκητολογικές ασθένεις, όπως ο βοτρύτης και η σκωρίαση. Για την προστασία του γερανιού, ψεκάζουμε με διάλυμα μαγειρικής σόδας ή με διάλυμα θειαφιού και χαλκού που προμηθευόμαστε από γεωπονικά καταστήματα. Για το έντομο της βαμβακάδας και τον τετράνυχο που προσβάλλουν την αρμπαρόριζα, ψεκάζουμε προληπτικά με διάλυμα τριμμένου πράσινου σαπουνιού ή θερινού πολτού.

Ποια εποχή κλαδεύεται και πώς γίνεται το κλάδεμα της αρμπαρόριζας;

Το κλάδεμα της αρμπαρόριζας γίνεται στις αρχές της άνοιξης, κλαδεύοντας σχετικά ελαφρά με σκοπό να διατηρήσουμε το σχήμα της σε συμπαγή μορφή και να βοηθήσουμε το φυτό να αναζωογονηθεί, αφαιρώντας άρρωστα και ξερά κλαδιά. Σε περιπτώσεις γηρασμένων ή φυτών αρμπαρόριζας που έχουν ταλαιπωρηθεί από το κρύο και την παγωνιά, πραγματοποιούμε πιο αυστηρό κλαδεμα για να τονώσουμε το φυτό, κλαδεύοντας σε ύψος 15-20 εκατοστών. Επίσης, στα τέλη του καλοκαιριού είναι απαραίτητο να απομακρύνουμε τα ξεραμένα άνθη της αρμπαρόριζας για να βοηθήσουμε το φυτό να μας δώσει περισσότερη ανθοφορία και με μεγαλύτερη διάρκεια.

Πώς φτιάχνουμε καινούργια φυτά αρμπαρόριζας;

Ο πολλαπλασιασμός της αρμπαρόριζας γίνεται εύκολα με μοσχεύματα που παίρνουμε την εποχή της άνοιξης και του καλοκαιριού. Κόβουμε μοσχεύματα της αρμπαρόριζας μήκους περίπου 10 εκατοστών, από την κορυφαία βλάστηση κατά την περίοδο της άνοιξης ή του καλοκαιριού. Προτιμούμε να επιλέγουμε βλαστούς που δεν έχουν ανθοφορία και αφαιρούμε τα 2/3 των φύλλων, ξεκινώντας από τη βάση του βλαστού. Στη συνέχεια φυτεύουμε τα μοσχεύματα σε γλάστρες φυτωρίου με αφράτο φυτόχωμα γενικής χρήσης ή μίγμα χώματος που περιέχει τύρφη, κοπριά και περλίτη σε αναλογία 2:1:1. Μετά από 2 μήνες περίπου, θα μπορούμε να μεταφυτέψουμε την αρμπαρόριζα σε μεγαλύτερη γλάστρα ή στην οριστική της θέση στον κήπο. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η χρήση ορμόνης ριζοβολίας δεν είναι απαραίτητη για τον πολλαπλασιασμό της, καθώς τα φυτά της αρμπαρόριζας ριζώνουν σχετικά εύκολα.

Ποιες χρήσεις έχει η αρμπαρόριζα;

Η αρμπαρόριζα είναι συγχρόνως αρωματικό και καλλωπιστικό φυτό. Συγκεκριμένα, η αρμπαρόριζα πολύ συχνά φυτεύεται σε κήπους και καλλιεργείται σε γλάστρες στα μπαλκόνια για καλλωπιστική χρήση. Παράλληλα, τα φύλλα της αρμπαρόριζας συλλέγονται και χρησιμοποιούνται για αρωματισμό σε γλυκά του κουταλιού, σε μαρμελάδες, σε παγωτά καθώς και σε λουκούμια. Η αρμπαρόριζα θεωρείται από τα πιο δραστικά εντομοαπωθητικά φυτά που μπορούμε να φυτέψουμε στον κήπο και σε γλάστρα στο μαπλκόνι μας μαζί με τον βασιλικό, το φασκόμηλο, τη λεβάντα και το δενδρολίβανο.

Οικολογικές απαιτήσεις

Κλίμα
Το πελαργόνιο στο τόπο της αρχικής του καταγωγής και στις θερμές χώρας της Μεσογείου είναι φυτό πολυετές. Πολυετές είναι και στις Νότιους και παραθαλασσίους περιοχές της Ελλάδος (Πελοπόννησος, Κρήτη, Νήσοι)
Σε θερμοκρασία (-3°) τα φυτά υποφέρουν. Σε θερμοκρασία γύρο στο 0° το φύλλωμα και τα άκρα των βλαστών ζημιώνονται. Σε θερμοκρασία κάτω των -5° το υπέργειο μέρος καταστρέφεται. Αντιθέτως προς την ευπάθεια του στους παγετούς, η αντοχή του στην ξηρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες είναι αξιοσημείωτη. Στη Κωπαΐδα, φυτά έριζα φυτευθέντα τον Απρίλιο αναπτύχθηκαν κατά το θέρος με ένα μόνο πότισμα.Θερμοκρασία 46° το πρώτον δεκαήμερο τού Αυγούστου και συνεχείς υψηλές Θερμοκρασίες καθ’ όλο το δεύτερο δεκαήμερο δεν επέφεραν ζημίες στο φυτό, ενώ όλες σχεδόν οι καλλιέργειες ζημιώθηκαν. Οι σφοδροί και ξηροί άνεμοι είναι επιζήμιοι για την κανονική ανάπτυξη και απόδοση του φυτού. Επιβλαβής επίσης είναι η λίαν υψηλή υγρασία, ατμοσφαιρική ή εδαφική. Για τους ως άνω λόγους πρέπει η καλλιέργεια της αρμπαρόριζας να εγκαθίσταται σε γηλόφους ή κοιλάδες, των οποίων η κλίση είναι προς Νότο.

Εδαφικές απαιτήσεις αρμπαρόριζας
Το πελαργόνιο, όπως όλα τα είδη των γερανιών, δύναται να αναπτύσσεται σε όλα τα εδάφη, πλην των πολύ καθυγρών, στα όποια δεν ευδοκιμεί. Η απόδοση σε αιθέριο έλαιο κατά μονάδα επιφανείας, εξαρτάται εκ της αναπτύξεως των φυτών και του πλουσίου και υγιούς φυλλώματος.Για να επιτύχουμε την επιζητουμένη καλή ανάπτυξη του φυτού, πρέπει να το καλλιεργούμε σε εδάφη βαθιά, πλούσια, καλώς εφοδιασμένα με θρεπτικά στοιχεία. Αναφέραμε ανωτέρω, ότι η αντοχή του φυτού στην ξηρασία είναι μεγίστη. Καίτοι τούτο είναι ακριβές, το πελαργόνιο για να αποδώσει ικανοποιητικά, απαιτεί εδάφη συγκρατούντα υγρασία καθ’ όλη την περίοδο της εντόνου αναπτύξεως των φυτών (θέρος). Επειδή δε τούτο είναι σπάνιο υπό τις Ελληνικές συνθήκες, η καλλιέργεια του ως άνω φυτού πρέπει να γίνεται σε αγρούς που μπορούν να αρδευθούν κατά την θερμή εποχή.

Καλλιεργητικές φροντίδες
Η αρμπαρόριζα είναι ισχυρό και αρκετά ταχείας αναπτύξεως φυτό. Πρέπει όμως να γίνονται σκαλίσματα κατά τα πρώτα στάδια της αναπτύξεως, για την εξόντωση των ζιζανίων. Κατά την περίοδο υψηλών θερμοκρασιών πρέπει να γίνοται ποτίσματα. Πριν τα ποτίσματα καλά είναι να χορηγείται και επιφανειακή λίπανση. Η άρδευση είναι αναγκαία, παρά την αξιόλογο αντοχή του φυτού στην ξηρασία.
Αν παραλειφθεί η άρδευση, η απόδοση του φυτού ελαττώνετε. Πολύ περισσότερο όμως εκτός της αποδόσεως ελαττώνεται και η περιεκτικότητα του σε αιθέριο έλαιο.
Στις χώρες όπου το φυτό καλλιεργείται ως πολυετές, η παραγωγή αναφέρεται σε δύο εποχές συγκομιδής. Την θερινή και την φθινοπωρινή. Η κυρία παραγωγή και από απόψεως ποιότητος και ποσότητος είναι η θερινή.

Φαρμακευτική Χρήση:

Θεωρείται ότι έχει θεραπευτικές ιδότητες ως βότανο. Έτσι, το αφέψημα από αρμπαρόριζα θεωρείται ότι έχει χαλαρωτικές ιδιότητες, βοηθάει στην ανακούφιση από τη ναυτία και τις ημικρανίες.
Μακροχρόνιες έρευνες έδειξαν ότι το αφέψημα από αρμπαρόριζα έχει χαλαρωτικές ιδιότητες όπως και το χαμομήλι και βοηθά ενάντια στο στρες και δρα σαν ηρεμιστικό, ανακουφίζει από τους πόνους της αρθρίτιδας, δρα ενάντια στη ναυτία και μειώνει τη χοληστερόλη.
Επίσης λόγω της αντιβακτηριακής του δράσης βοηθά στην ακμή, όπως πλένουμε το πρόσωπο με το χαμομήλι. Τα αιθέρια έλαιο της αρμπαρόριζας χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία, αρωματοθεραπεία και σαν εντομοαπωθητικά.

Πώς θα φτιάξουμε αφέψημα

Μπορούμε να φτιάξουμε το αφέψημα με φρέσκα ή αποξηραμένα φύλλα, όπως φτιάχνουμε όλα τα αφεψήματα. Θα βάλουμε τα φύλλα σε καυτό νερό και θα το αφήσουμε μέχρι να αφήσει τα αρώματά του. Μπορούμε να το πιούμε σκέτο ή να προσθέσουμε και άλλα αρωματικά όπως κανέλα, γαρίφαλα κλπ.

Συνταγή: Τσάι με Αρμπαρόριζα

• Υλικά, Για 4 φλυτζάνια:
• 1 λίτρο νερό
• 4 φρέσκα φύλλα αρμπαρόριζας
• 1 μικρό ξυλάκι κανέλας
• 2 γαρίφαλα
• 1 σακουλάκι πράσινο τσάι ή άλλο τσάι

Εκτέλεση:

Βάζουμε όλα τα υλικά σε τσαγιερό ή γυάλινη κανάτα τσαγιού και ρίχνουμε το καυτό νερό. Το αφήνουμε για πέντε ή περισσότερα λεπτά να βγάλει τα αρώματά του. Μπορούμε να το σερβίρουμε ζεστό ή κρύο.Αφού το σουρώσουμε το βάζουμε στο ψυγείο για μερικές ώρες πριν το σερβίρουμε.

Αρωματίζουμε την ζάχαρη

Υλικά:

1 κιλό ζάχαρη

5 – 6 φύλλα αρμπαρόριζας

 Εκτέλεση:

Σε ένα μπωλ ή βαζάκι βάζουμε εναλλάξ ζάχαρη και φύλλα σε στρώσεις.
Κλείνουμε το δοχείο και το αφήνουμε σε δροσερό μέρος για περίπου δέκα μέρες.
Κατά διαστήματα κουνάμε το δοχείο ή ανακατεύουμε με κουτάλι για να αρωματιστεί όλη η ζάχαρη.

Αφέψημα με αρμπαρόριζα 

Για να το παρασκευάσουμε, βάζουμε 50 γραμμάρια αρμπαρόριζας σε μισό λίτρο οινόπνευμα 40° και το αφήνουμε σ’ ένα σκοτεινό μέρος για 10-12 ημέρες – μέχρι να λιώσουν τα φύλλα. Στη συνέχεια σουρώνουμε μ’ ένα σουρωτήρι και σε περίπτωση που το άρωμά του είναι πολύ έντονο προσθέτουμε απλά λίγο αποσταγμένο νερό. Όταν πλέον το φυσικό εντομοαπωθητικό μας είναι έτοιμο, ρίχνουμε λίγες σταγόνες του, σε παράθυρα, περβάζια αλλά και σε λάμπες – πριν τις ανάψουμε.

Μπορείτε να φτιάξετε και τσάϊ(άνθη και φύλλα ως έγχυμα), και μάλιστα τονώνει το νευρικό σύστημα και είναι επουλωτικό, διουρητικό και αντιδιαβητικό.. Η χρήση της ενδείκνυται σε όσους υποφέρουν από κατάθλιψη, υπερένταση, πέτρα των νεφρών και διαβήτη.

Έχει χαλαρωτικές ιδιότητες, βοηθάει στην ανακούφιση από τη ναυτία και τις ημικρανίες. Аνακουφίζει από τους πόνους της αρθρίτιδας! Μειώνει τη χοληστερόλη. Επίσης λόγω της αντιβακτηριακής του δράσης βοηθά στην ακμή, όπως πλένουμε το πρόσωπο με το χαμομήλι.

*Εκτός από το αρωματικό τσάι, η αρμπαρόριζα γίνεται και πάρα πολύ ωραίο λικέρ!

χρειάζονται 50 μεγάλα φύλλα, καλά πλυμένα και στεγνωμένα, ένα μπουκάλι ρετσίνα ή κονιάκ ή τσίπουρο και ένα κιλό ζάχαρη. (Η αναλογία μπορεί να είναι άλλη: σε ένα λίτρο τσίπουρο, 250gr ζάχαρη (περίπου το 1/4 του τσίπουρου), και ένα μάτσο φύλλα αρμπαρόριζας)

Τα βάζουμε όλα σε ένα μεγάλο μπουκάλι ή βάζο και τα αφήνουμε για 40 -50 μέρες σε σκιερό μέρος. Αφού περάσει αυτο το διάστημα, σουρώνουμε και είναι έτοιμο να το πιούμε!

*Δοκιμάστε να χρησιμοποιήσετε την αρμπαρόριζα στη σάλτσα ντομάτας. Θα αποκτήσει ένα φίνο άρωμα και θα λειτουργήσει ως φυσικό γλυκαντικό, αντικαθιστώντας τη ζάχαρη που συνήθως βάζουμε

*Είναι πολύ καλή παρέα με λεμονοπίπερο και μπαλσάμικο στο μαριναρισμα του χοιρινού.

*Εντομοαπωθητικό!!!!

Για να το παρασκευάσουμε, βάζουμε 50 γραμμάρια αρμπαρόριζας σε μισό λίτρο οινόπνευμα 40° και το αφήνουμε σ’ ένα σκοτεινό μέρος για 10-12 ημέρες – μέχρι να λιώσουν τα φύλλα. Στη συνέχεια σουρώνουμε μ’ ένα σουρωτήρι και σε περίπτωση που το άρωμά του είναι πολύ έντονο προσθέτουμε απλά λίγο αποσταγμένο νερό.

Όταν πλέον το φυσικό εντομοαπωθητικό μας είναι έτοιμο, ρίχνουμε λίγες σταγόνες του, σε παράθυρα, περβάζια αλλά και σε λάμπες – πριν τις ανάψουμε.

Λίγη προσοχή πού θα τοποθετήσετε τη γλάστρα με αυτό το αρωματικό φυτό και θα ανταμειφθείτε!

Φαρμακευτική Χρήση:

Θεωρείται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες ως βότανο. Έτσι, το αφέψημα από αρμπαρόριζα θεωρείται ότι έχει χαλαρωτικές ιδιότητες, βοηθάει στην ανακούφιση από τη ναυτία και τις ημικρανίες.

Μακροχρόνιες έρευνες έδειξαν ότι το αφέψημα από αρμπαρόριζα έχει χαλαρωτικές ιδιότητες όπως και το χαμομήλι και βοηθά ενάντια στο στρες και δρα σαν ηρεμιστικό, ανακουφίζει από τους πόνους της αρθρίτιδας, δρα ενάντια στη ναυτία και μειώνει τη χοληστερόλη.

Επίσης λόγω της αντιβακτηριακής του δράσης βοηθά στην ακμή, όπως πλένουμε το πρόσωπο με το χαμομήλι. Τα αιθέρια έλαιο της αρμπαρόριζας χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία, αρωματοθεραπεία και σαν εντομοαπωθητικά.

Πώς θα φτιάξουμε αφέψημα

Μπορούμε να φτιάξουμε το αφέψημα με φρέσκα ή αποξηραμένα φύλλα, όπως φτιάχνουμε όλα τα αφεψήματα. Θα βάλουμε τα φύλλα σε καυτό νερό και θα το αφήσουμε μέχρι να αφήσει τα αρώματά του. Μπορούμε να το πιούμε σκέτο ή να προσθέσουμε και άλλα αρωματικά όπως κανέλα, γαρίφαλα κλπ.

Συνταγή: Τσάι με Αρμπαρόριζα

Το άρθρο Αρμπαρόριζα: σπορά, φύτεμα ,καλλιέργεια. εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Μυθικό φυτό της Μεσογείου στο οποίο η φύση δώρισε το χάρισμα της αιώνιας νεότητας, καθώς διατηρεί την ομορφιά και τη φρεσκάδα του ακόμα κι όταν κοπεί. Το όνομα Ελίχρυσος προέρχεται από τις ελληνικές λεξεις «ήλιος» και «χρυσό» – ελίσσω, και αναφέρεται στο εντυπωσιακό χρώμα και σχήμα των λουλουδιών που μοιάζουν με μεγάλες, χρυσές μαργαρίτες. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Θεμισταγόρας από την Έφεσο αποδίδει την ονομασία του φυτού στη νύμφη Ελιχρύση, που το αγάπησε και το μάζεψε πρώτη.

Γνωστός από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, αναφέρεται από τον Ιπποκράτη και τον Διοσκουρίδη ως φάρμακο για τη νευρική ατονία, τη φλεγμονή του στομάχου και του εντέρου, ενώ ο Θεόφραστος το ονομάζει «πόλιον» και πιστεύει ότι προστατεύει τα ρούχα από το σκόρο.

Ο ελίχρυσος χρησιμοποιήθηκε παραδοσιακά στην Ευρώπη για χοιράδωση, δηλαδή φυματίωση των λεμφαδένων, άσθμα, αρθρίτιδα, και πονοκεφάλους, αλλά και για σκουλήκια των εντέρων. Στην ομοιοπαθητική, παρασκευάζεται βάμμα από το νωπό φυτό και χορηγείται για διαταραχές της χοληδόχου κύστης,  λουμπάγκο. σε περιπτώσεις αιμορροΐδων και συριγγίου του πρωκτού.

Το γένος Ελίχρυσος, οικογένεια Asteraceae, είναι ένα πολύ μεγάλο γένος, συμπεριλαμβανομένων 600 ειδών σε όλο τον κόσμο σε όλο τον κόσμο πολλά εκ των οποίων καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά, στην Ελλάδα όμως υπάρχουν περίπου δέκα είδη. Κάποια από αυτά είναι:

♣ Σεμπρεβίβα ή Σεμπρεβίδα όπως τη λέγαμε παλιότερα. Η ονομασία αυτή προέρχεται από τους Βενετσιάνους κατακτητές, καθώς παρατήρησαν ότι όταν το έκοβαν έμενε πάντα το ίδιο, δηλαδή, δεν μαραινόταν στον χρόνο. Tο “λουλούδι” της σεμπρεβίβας διατηρεί το χρώμα του για πολλά χρόνια. Βέβαια στην πραγματικότητα τα μικροσκοπικά άνθη της μαραίνονται και πεθαίνουν. Αυτό που διατηρείται είναι τα γυαλιστερά, αχυρώδη κίτρινα φύλλα που περιβάλλουν τα μικροσκοπικά άνθη. Γι’ αυτό και οι Σεμπρεβίβες μαζεύονται πριν ανοίξουν τα βράκτια, δηλαδή το φύλλο, συχνά χρωματιστό, από τη βάση του οποίου αναπτύσσεται το άνθος και γίνεται ειδική επεξεργασία ώστε τα μπουμπούκια να παραμείνουν λαμπερά κίτρινα για πολύ καιρό.

♣ Το σπάνιο τοπικό ενδημικό της Αμοργού, Helichrysum amorginum, με υπόλευκα άνθη. Είναι αντιφλεγμονώδες, αντιβακτηριακό, ενώ το αιθέριο έλαιο του που έχει έντονο άρωμα, χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και σε καλλυντικές κρέμες.

♣ Ο Αμάραντος  ή Μάης, ένα αυτοφυές ποώδες φυτό που τραγουδήθηκε και από τη λαϊκή μας παράδοση. Είναι ένα πολυετές φυτό που ανθίζει την Άνοιξη. Ο χρωματισμός των ανθών του ποικίλει ανάλογα με το είδος του, καθώς υπάρχουν γαλάζια, άσπρα, κίτρινα αλλά και μωβ άνθη. Τα λουλούδια αυτά διατηρούν τον χρωματισμό τους για πολλούς μήνες, γι’ αυτό και το όνομα του φυτού «Αμάραντος». Συλλέγεται στις απόκρημνες νότιες ακτές των Κυθήρων και στην βραχονησίδα Χύτρα. Ο Αμάραντος στην ελληνική παράδοση συμβόλιζε πάντα τους αγώνες των Ελλήνων και τη νίκη της ζωής κατά του θανάτου. Τα παλιότερα χρόνια στα χωριά της Ηπείρου οι γιαγιάδες τοποθετούσαν τον Αμάραντο στους γίκους, δηλαδή στο χώρο αποθήκευσης με τα ρούχα, τις βελέτζες και τα στρωσίδια. Τον χρησιμοποιούσαν εκεί ως ένα είδος φυσικού σκοροαπωθητικού, αντί για τη ναφθαλίνη!

♣ Η σεμπρεβίβα των Κυθήρων με σχετικά μεγάλα άνθη και έντονο χρυσοκίτρινο χρώμα φυτρώνει σε απόκρημνα μέρη στα νοτιοδυτικά του νησιού και στη Χύτρα. Το μπουμπούκι του φυτού, με κύρια προέλευση τη Χύτρα, όπου κάθε αρχή καλοκαιριού γίνεται οργανωμένη συλλογή από ορισμένους ντόπιους, χρησιμοποιείται από χειροτέχνες του νησιού για κατασκευή αναμνηστικών δώρων και διακοσμητικών.

♣ Η άγρια σεμπρεβίβα, το είδος Ηelichrysum stoechas είναι αρκετά μικρότερη και δεν έχει το λαμπερό κίτρινο χρώμα της καλλιεργημένης. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει κάποια προσπάθεια για καλλιέργεια του φυτού. Η καλλιεργημένη σεμπρεβίβα είναι σημαντικά μεγαλύτερη από την άγρια με έντονο κίτρινο χρώμα χωρίς όμως τις χρυσαφιές αποχρώσεις της αυτοφυούς.

Άλλες ονομασίες: Αιώνιο λουλούδι, Κάρι Φυτών, Λειμώνιο το Κολπωτό, Καλομοιθιά, Ανθονοίδα, Αθάνατος. Η ονομασία όμως με την οποία τον συναντάμε συχνότερα είναι Αμάραντος.

Ιδιότητες:

Λάδι ελίχρυσου:

– Είναι εξαιρετικό λάδι μασάζ για το ευαίσθητο, ερεθισμένο δέρμα, άλγη και πόνους των μυών. Θαυμάσιο για εντριβές μετά από άθληση και έντονη σωματική καταπόνηση.

– Ανάπλαση στα τραύματα: Ο Ελίχρυσος προσφέρει ισχυρές ιδιότητες στην αναγέννηση και επανασύνδεση των τραυματισμένων ιστών.

– Ιδανικό για κατεστραμμένο επιβαρυμένο δέρμα. Προκαλεί άμεση ανάπλαση της επιδερμίδας.

– Ιδανικό σέρουμ για την περιοχή των ματιών. Αναπλάθει το πόδι της χήνας.

– Βοηθάει στην τόνωση των ηπατικών κυττάρων, και στη μείωση των διχρωμιών του δέρματος και στις ουλές.

– Αυξάνει την λειτουργία του κυκλοφορικού.

– Μειώνει τη χοληστερόλη.

– Είναι βλεννολυτικό, αντιμυκητιακό, αποχρεμπτικό, αντιπηκτικό, αντισπασμωδικό και έχει τις αντικαταρροϊκές ιδιότητες.

Αιθέριο έλαιο Ελίχρυσου:

Ήταν γνωστό από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων για την ισχυρή του δράση στην επούλωση των τραυμάτων. Οι πολεμιστές της εποχής το χρησιμοποιούσαν συχνά μετά από τις μάχες, για να θεραπεύσουν γρηγορότερα τις πληγές τους και να αποφύγουν τις μολύνσεις του δέρματος.

Όλα τα είδη Ελίχρυσου αποστάζονται, αλλά μόνο ο ιταλικός ελίχρυσος – Helichrysum Italicum παράγει το πραγματικό «αθάνατο» έλαιο – immortele oil. Είναι από τα πολυτιμότερα και ακριβότερα αιθέρια έλαια. Όσοι ασχολούνται με τη θεωρία των τσάκρα και την ενεργειακή αρωματοθεραπεία, το κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις. Η εισπνοή του δίνει την ταυτόχρονη αίσθηση του καθαρισμού και της ζωντάνιας. Το χρώμα του μπορεί να κυμαίνεται από ανοιχτό κίτρινο σε κόκκινο. Η παραγωγή του γίνεται εντός 24 ωρών από τη συγκομιδή του φυτού με τη μέθοδο της απόσταξης ατμού.

Πολυετής, αειθαλής πόα, σχετικά μικρού μεγέθους. Το μέγιστο ύψος του φυτού δεν ξεπερνά το μισό μέτρο, αναπτύσσεται όμως κατά πλάτος φτάνοντας ακόμα και το ενάμιση μέτρο. Αποτελείται από πολυάριθμους, ξυλώδεις στη βάση τους, βλαστούς. Τα φύλλα του είναι λογχοειδή, αργυρού χρώματος κι έντονα αρωματικά. Τα άνθη του φύονται σε πολυάριθμες επάκριες ταξιανθίες, κίτρινου χρώματος. Η ανθοφορία του διαρκεί το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, τα άνθη του όμως έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ακόμα και σαν δρεπτά ή αποξηραμένα. Αναπτύσσεται εξίσου καλά σε όλους τους τύπους εδαφών, ακόμα και στα άγονα ξηρά εδάφη. Δεν απαιτεί συχνά ποτίσματα, ενώ προτιμά της ηλιόλουστες θέσεις φύτευσης. Παρουσιάζει επίσης αρκετά μεγάλη αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα.

Σαν όμορφο λουλούδι στο κήπο μας. Γίνονται πολύ όμορφα παρτέρια λουλουδιών και χρησιμοποιούνται σε βάζα, κορσάζ, ανθοδέσμες και είναι δημοφιλείς με τους crafters.

Καλλιέργεια: Σπείρετε κατευθείαν εξωτερικά, μόλις τελειώσει η τελευταία παγωνιά. Οι σπόροι μπορούν να σπαρθούν και κατευθείαν στον κήπο χωρίς μεταφύτεψη. Για πιο σίγουρα φυτέψτε τα σε προστατευμένο σπορείο, για να τα μεταφυτέψετε αργότερα στο μέρος που προτιμάτε. Μην σκεπάζεται τους σπόρους γιατί θέλουν φως για να βλαστήσουν.

Τα λουλούδια έχουν πολλά χρώματα: ροζ, κόκκινο, πορτοκαλί, φωτεινό κίτρινο, χρυσαφί, μοβ, λευκό ή σχεδόν λευκό χρώμα. Όταν μεγαλώσουν φτάνουν 50-90 εκατοστά. Αντέχουν τη ζέστη και τις ξερές περιόδους και επιβιώνουν στις ελαφριές παγωνιές. Έχουν μέτριες ανάγκες σε νερό, ποτίστε τακτικά αλλά όχι πολύ. Ποτίζετε τις ξερές περιόδους 1-2 φορές την εβδομάδα. Είναι αρκετά ανθεκτικά στα έντομα και τις ασθένειες.

Βάθος φύτευσης: Επιφανειακή σπορά.
Απόσταση φύτευσης: 22-30 εκατοστά.
Ημέρες βλάστησης: 7-14.
Εποχή σποράς-Θερμοκρασία βλάστησης: Φυτεύουμε την άνοιξη όταν οι θερμοκρασίες είναι 22-25 C.

Προτεινόμενη εποχή σποράς για υπαίθρια καλλιέργεια: Μάρτιο-Απρίλιο.
Μεταφύτευση: Μόλις φτάσει τα 5-10 εκατοστά ή μετά από 1-2 μήνες περίπου.
Απόσταση μεταφύτευσης: 22-30 εκατοστά.
Έδαφος: Τα πάνε καλά σε φτωχά και μέτρια εδάφη. Το Ph του εδάφους που χρειάζεται είναι από 6.6 – 7.5 (ουδέτερο). Μόλις «πιάσουν» μεγαλώνουν εύκολα.
Τοποθεσία: Προτιμούν ηλιόλουστα μέρη μέχρι λίγη σκιά. Μπορούν να καλλιεργηθούν σε γλάστρες και σε παρτέρια.
Κλίμα: Είναι ιθαγενές φυτό της Αυστραλίας, Αφρικής και Ασίας, αλλά καλλιεργείτε και στην Ευρώπη.
Ανθίζει: Ανθίζει από αρχές καλοκαιριού και συνεχίζει μέχρι τις πρώτες παγωνιές.
Συλλογή-συγκομιδή: Μαζέψτε τα λουλούδια όταν είναι ανοιχτά κατά 2/3, γενικώς πριν ανοίξουν εντελώς. Τα λουλούδια διατηρούνται για μήνες αν τα αποξεράνετε κρεμώντας τα ανάποδα. Τα χρησιμοποιείται για εσωτερικές συνθέσεις με αποξηραμένα λουλούδια.Σκοπός καλλιέργειας Ελίχρυσου:

Χρήσεις:

Το φυτό αυτό είναι ελκυστικό για τις μέλισσες τις πεταλούδες και τα πουλιά.

– Η ισχυρή αντισπασμωδική ιδιότητά του συνοδεύεται με αντικαταρροϊκή δράση, έτσι μπορεί να ωφελήσει τους χρόνιους βήχες και το άσθμα.

– Τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.

– Αναπλάθει τα κύτταρα και μειώνει τις ρυτίδες προσφέροντας στην επιδερμίδα αναζωογόνηση, λάμψη και υγεία.

– Έχει αντισηπτικές, αντιφλεγμονώδεις, αιμοστατικές, αντιμικροβιακές και επουλωτικές ιδιότητες.

– Δρα κατά των εγκαυμάτων, της ακμής, και των δερματίτιδων.

– Εφαρμόζεται ουλές ακμής, χειρουργικές ουλές, και πληγές με άριστα αποτελέσματα.

– Καταπολεμά την κυτταρίτιδα, τους κιρσούς και τις ραγάδες, ενώ παράλληλα βοηθά στη λιποδιάλυση.

– Χρησιμοποιείται ως αντικαταθλιπτικό.

– Φιλτράρει τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου.

– Χρησιμοποιείται συχνά από αθλητές σε περιπτώσεις εσωτερικών τραυματισμών, μυικών πόνων και δυσκαμψίας στις αρθρώσεις.

– Βάζοντας μια σταγόνα πάνω σε μία ματωμένη πληγή, αυτή αποστειρώνεται, επιταχύνεται η επούλωση της και σταματά ταυτόχρονα ο πόνος.

– Αν εφαρμοστεί αδιάλυτο πάνω σε μώλωπες, βοηθά στην επαναπορρόφηση του αίματος μέσα στους ιστούς, απομακρύνοντας και τον πόνο.

– Χρησιμοποιείται σε τοπικές πλύσεις ή επιθέματα για επώδυνες περιόδους σε συνδυασμό με Κουνούκλα.

– Είναι κατάλληλο για τη θεραπεία των πληγών που προκύπτουν από ατυχήματα ή από χειρουργική επέμβαση.

-Βοηθά επίσης σε περιπτώσεις ακμής, εκζέματος, δερματικών ερεθισμών, ουλών και εγκαυμάτων. Μπορεί να διαλύσει ακόμη και παλιά αιματώματα.

– Χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και σε καλλυντικές κρέμες. Η ανανεωτική του ιδιότητα πάνω στα κύτταρα το κάνει ανεκτίμητο σύμμαχο κατά της γήρανσης του δέρματος. Για αναγέννηση του δέρματος: 1 ml αιθερίου ελαίου ελίχρυσου, 25 σταγόνες,  σε 100 ml φυτικό λάδι βάσης της επιλογής μας.

-Είναι αποτελεσματικό για αλλεργικές καταστάσεις, ιδιαίτερα εκείνες με ρινική καταρροή, φτέρνισμα, και δερματικά εξανθήματα με φαγούρα.

– Σε περιπτώσεις φλεβίτιδας βοηθά σε συνδυασμό με το αιθέριο έλαιο του κυπαρισσιού.

– Ως αντιφλεγμονώδες είναι άριστο σε αρθρίτιδες και ρευματοειδή αρθρίτιδα. (μαζί με αιθέριο έλαιο γωλθερίας, μαύρου έλατου και αχιλλαίας).

– Έχει ευεργετική επίδραση σε ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος, όπως τα κρυολογήματα, η γρίπη, η βρογχίτιδα, ο βήχας και το άσθμα, όταν εισπνέεται.

– Ρυθμίζει το αίμα. Ανάμεσα στα χημικά συστατικά του είναι μια ομάδα από ενώσεις παρόμοιες με κετόνες που ονομάζονται beta-diones. Αυτή ακριβώς η ομάδα μορίων μέσα στο αιθέριο έλαιο συντελεί κυρίως στην αντιπηκτική δράση του, κάνοντάς το εφαρμόσιμο στη θεραπεία κάθε σοβαρού μωλωπισμού που καταλήγει σε αιμάτωμα (συσσωρευμένο, θρομβωμένο αίμα). Σε συνδυασμό με την αντιφλεγμονώδη επίδραση του ελαίου πάνω στις φλέβες, αυτή η ιδιότητα το κάνει υποβοηθητικό σε περιπτώσεις θρομβοφλεβίτιδας, όπου η φλεγμονή και ο εκφυλισμός των φλεβών οδηγούν στο σχηματισμό θρόμβων.

Η ικανότητά του να διαλύει θρόμβους και να ρυθμίζει το στάσιμο αίμα – καταστάσεις που συνδέονται με το Συκώτι – του δίνει, σε ενεργειακό επίπεδο, τη δύναμη να διασκορπίζει τα βαθύτερα, «κολλημένα» αρνητικά συναισθήματα, ειδικά εκείνα που συνδέονται με το Στοιχείο του Ξύλου: διαρκής μνησικακία, μισο-συνειδητός θυμός, πικρότητα, και επίμονα αρνητική στάση.

– Σε ψυχολογικό επίπεδο, μπορεί να λειτουργήσει επίσης επουλωτικά, κλείνοντας τις συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος και απελευθερώνοντας την ψυχική ενέργεια που βρίσκεται εγκλωβισμένη εκεί.

– Το άρωμα του ελαίου καταπραΰνει το θυμό και βοηθά τα άτομα που είναι συναισθηματικά αποκλεισμένα να αποκαταστήσουν την ψυχική τους ισσοροπία.

– Ο ελίχρυσος χαλαρώνει και υποστηρίζει την περιοχή του ηλιακού πλέγματος, ελαφρύνοντας την ένταση που απορρέει από υπερ-προσπάθεια και υπερβολικό έλεγχο, και την κατάθλιψη που οφείλεται σε μακροχρόνια απογοήτευση.

Το άρθρο Ελίχρυσο: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Ανθούριο

Αν και έχει κόκκινα φύλλα ταιριάζει και σε ιτσεμπόι και σε ίτσεγκερλ γεννητούρια. Συνηθίζουν να το φέρνουν συγγενείς μεγάλης ηλικίας, αλλά δεν αποκλείεται να το φέρει δώρο στο μαιευτήριο και η κουμπάρα σου. Έχει πανέμορφο κόκκινο λουλούδι και μεγάλα πράσινα γυαλιστερά φύλλα. Δεν είναι εξαιρετικά δύσκολο να το διατηρήσεις στο σπίτι σου για αρκετό καιρό, αρκεί να το αλλάξεις γλάστρας αν η ήδη υπάρχουσα είναι πολύ μικρή. Πράγμα που είναι δύσκολο εως αδύνατο να γίνει, όταν είσαι γονιός νεογέννητου. Επισης, πρέπει να φροντίζεις να στραγγίξει καλά το νερό ανάμεσα στα ποτίσματα. Αν μένει πολύ υγρασία στο χώμσ, θα το καταλάβεις γιατί το φυτό θα βγάλει καφέ κηλίδες στα φύλλα. Προσδόκιμο ζωής: 6 μήνες, δηλαδή όταν το μωρό θα αρχίσει να τρώει φρουτόκρεμες, λαχανόσουοπες και δημητριακά σε κρέμα.

Γαρδένια

Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται γιατί και χωρίς να έχεις νεογέννητο είναι σχετικά δύσκολο να φτουρίσει γαρδένια εκτός θερμοκηπίου. Αυτός που θα σου φέρει στα γεννητούρια δώρο μία γαρδένια θέλει αν σε δοκιμάσει: να δει αν μπορείς να αντέξεις αϋπνία, άγχος, κούραση και συνάμα νεύρα προσπαθώντας να φροντίσεις τη γαρδένια που δεν ξέρει τι θέλει. Ενδεικτικά θα σου πω ότι πρέπει να της ρίχνεις νεράκι μόνο όταν στεγνώσει καλά το χώμα επιφανειακά και λίδο βαθύτερα. Όταν γυρίσεις από το μαιευτήριο μη την παρατήσεις αλαφιασμένος έξω στο (ηλιόλουστο) μπαλκόνι. Βάλτην σε ένα σκιερό ή ημισκιερό μέρος. Προσδόκιμο ζωής: θα προλάβει να δει το μωρό να σαραντίζει αλλά χλωμό να προλάβει να δει το μωρό να γυρίζει από μπρούμυτα ανάσκελα. Θεόχλωμο.

Γκουσμάνια

Πάρα πολύ old school φυτό που κουβαλούσαν όλοι στις επισκέψεις τη δεκαετία του ’80 μέχρι και αρχές του ’90. Εντυπωσιακό φυτό και μπορεί, παρ’ όλη την ροζ ή κόκκινη κορυφή του, να σταθεί άνετα δίπλα σε μπλε μπαλόνια ιτσεμπόι. Αλλά μπορεί δε μπορεί να σταθεί, δεν έχει σημασία. Δε θα σταθεί. Θα αντέξει όπως όπως λίγο καιρό και μετά θα αρχίσει να μαραγκιάζει η κορυφή, μετά θα μιζεριάζουν τα φύλλα. Αλλά ποιος θα το δώσει σημασία, άλλωστε; Εσύ που θα είσαι με το ένα χέρι στο πάμπερς και το άλλο στη σουντοκρέμ; Όχι. Προσδόκιμο ζωής: όταν εκεί στο δίμηνο θα βάλεις το μωρό πρώτη φορά στο ριλάξ, θα γυρίσεις να κοιτάξεις την γκουσμάνια και ωωωω, θα πάθεις ντουβρουτζά που θα την δει να πνέει τα λοίσθια.

Αζαλέα

Πανέμορφη, δε μπορείς να πεις. Νομίζω είναι ό,τι πρέπει για ιτσεγκέρλ γεννητούρια, μιας και η αζαλέα έχει ροζ, κόκκινα και φουξ εντυπωσιακά άνθη. Της αρέσει ένα σκιερό ή ημισκιερό μέρος στο μπαλκόνι σου και θα χαρείς για πολύ καιρό τα λουλούδια της με τα οποία θα είναι φορτωμένη όταν θα σου την χαρίσουν. Μην το παρακάνεις με το νερό και θα καταφέρεις να την έχεις για πολύ καιρό κοντά σου την αζαλέα. Προσδόκιμο ζωής: αν είσαι λίγο τυχερός η αζαλέα σου θα είναι παρούσα στα δεύτερα ίσως και τρία γενέθλια του παιδιού σου.

Ορχιδέα

Αν σε επισκεφτούν σε μαιευτήριο και δε σου φέρει έστω και ένας μία ορχιδέα και μάλιστα φαλαινόψις, τότε κάτι δεν πάει καλά. Κάποια συνομωσία παίζει γύρω σου. Οι ορχιδέες τα τελευταία χρόνια δίνουν και παίρνουν σε γιορτές, γεννητούρια, γενέθλια, εγκαίνια, συγχαρητήρια. Βγαίνουν σε πολλά χρώματα και ταιριάζουν και σε ιτσεμπόι και σε ιτσεγκέρλ. Τα άνθη της ορχιδέας κρατάνε πολύ καιρό πάνω στους ανθοφόρους βλαστούς της, ίσως και 2-3 μήνες. Το σημαντικό είναι να την ποτίζεις με το σωστό τρόπο. Οι ορχιδέες δεν είναι φυτεμένες σε χώμα, αλλά μέσα σε κομματάκια φλοιού πεύκου. Οι ρίζες της ορχιδέας θα βρουν νερό πάνω στον φλοιό πεύκου, άρα αυτός είναι που πρέπει να ενυδατωθεί. Για να γίνει σωστά αυτό θα πρέπει να βουτήξεις το πλαστικό γλαστράκι της ορχιδέας μέσα σε ένα κουβαδάκι με νερό και να το αφήσεις εκεί μέσα 10 λεπτά. Μετά το βγάζεις και το αφήνεις να στραγγίξει και το επιστρέφεις στο κασπώ του. Προσδόκιμο ζωής λουλουδιών: 3-4 μήνες. Προσδόκιμο ζωής φυτού: αν το ποτίζεις με τον παραπάνω τρόπο, θα ζήσει πολύ καιρό (το μωρό σου  μπορεί να αρχίσει να περπατάει και να σκαρφαλώνει και στον καναπέ) και ίσως ξανανθίσει στο μέλλον.

Καλαγχόη

Αρχικά θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι κατάλληλο φυτό για γεννητούρια, γιατί είναι μικρό και όχι πολύ εντυπωσιακό και φαντεζί και “ουάου να σας ζήσει να το καμαρώσετε όπως ποθείτε”. Είναι όμως ίσως η καλύτερη επιλογή, καθώς με ελάχιστη φροντίδα θα μπορείτε να χαρείτε την καλαγχόη για πολλά χρόνια και να την δείτε να ξανανθίζει και να μεγαλώνει και να προοδεύει στη ζωή της. Λίγο νερό ζητάει μόνο από εσάς, κάτι που μπορείτε να το κάνετε όσο απασχολημένοι κι αν είστε. Εκεί ανάμεσα στις αποστειρώσεις και τα σιδερώματα των μικροσκοπικών ρούχων, μπορείτε άνετα να ρίξετε λίγες σταγονίτσες νερού στην φίλη σας την καλαγχόη. Όταν ξεραθούν όλα τα λουλούδια της θα τα κόψετε και αυτή θα συνεχίσει να μεγαλώνει ακάθεκτη. Προσδόκιμο ζωής: με λίγη αγάπη παραπάνω, όταν το παιδάκι σας αρχίσει να γράφει αντιγραφή στην πρώτη δημοτικού θα υπάρχει ακόμη η καλαγχόη σας. Για την τριανταφυλλιά που βλέπουμε στην ίδια φωτογραφία με την καλαγχόη δε θα σχολιάσω το προσδόκιμο ζωής. Αν προλάβει να ζήσει πριν αλλάξετε νούμερο πάμπερς από το 1 στο 2 και δεν πάθει η μίνι τριανταφυλλιά ταυτόχρονο ωίδιο, τετράνυχο, πεντάνυχο, μελανή κηλίδωση και διάφορα άλλα, θα είστε πολύ τυχεροί.

Το άρθρο Πόσο θα ζήσει το φυτό που σας έφεραν στα γεννητούρια; εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

• 17/10/2019
• •

Το γυνέριο είναι ένα ξεχωριστό που όλοι έχουμε παρατηρήσει σε πάρκα και πλατείες και ενδεχομένως δεν γνωρίζουμε το όνομα του. Με καταγωγή από την κεντρική και νότια Αμερική, το γυνέριο είναι γνωστό και με την ονομασία κορταδερία. Πρόκειται για ένα πολυετές ποώδες φυτό που καταλαμβάνει αρκετό χώρο καθώς έχει πλάτος 1,5-2 μέτρων, ενώ σε ύψος φτάνει τα 2-3 μέτρα. Τα λεπτά μακριά φύλλα του ξεκινούν από τη βαση του φυτού και συμπληρώνονται από μακριούς ανθοφόρους βλαστούς που στην κορυφή διαμορφώνουν μία χαρακτηριστική πυκνή «τούφα» από τα ασημοκίτρινα άνθη του γυνέριου που μοιάζουν με πουπουλένια φτερά. Η εντυπωσιακή ανθοφορία του γυνέριου διαρκεί από τα τέλη του καλοκαιριού μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου. Το γυνέριο ανήκει στην ίδια οικογένεια με το σιτάρι, το κριθάρι, το και το καλάμι μπαμπού και είναι δίοικο φυτό, δηλαδή υπάρχουν φυτά που φέρνουν μόνο αρσενικα λουλούδια και φυτά που φέρουν μόνο θηλυκά λουλούδια.

Σε τι συνθήκες αναπτύσσεται καλύτερα το γυνέριο;

Το γυνέριο είναι ένα αρκετά ανθεκτικό φυτό που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη περιποίηση. Προτιμά περιοχές με ήπιο κλίμα, όπου ευδοκιμεί στους περισσότερους τύπους εδαφών, αν και προτιμά τα ελαφριά αμμώδη εδάφη με καλή αποστράγγιση. Φυτεύουμε το γυνέριο σε ηλιόλουστα σημεία στον κήπο μας, όπου θα έχει καλή ανάπτυξη και πλούσια ανθοφορία. Μπορεί να αναπτυχθεί και σε ημισκιερές θέσεις, ωστόσο σε αυτή την περίπτωση μας δίνει μικρότερη ανθοφορία. Το γυνέριο είναι ευαίσθητο στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού και τους δυνατούς ανέμους, οπότε φροντίζουμε να το τοποθετούμε σε προφυλαγμένες θέσεις. Αν και δεν συνηθίζεται ιδιαίτερα, το γυνέριο μπορεί να φυτευτεί σε γλάστρα ή ζαρντινιέρα. Επιλέγουμε αρκετά μεγάλες γλάστρες για να μπορέσει να αναπτυχθεί το φυτό και τις τοποθετηθούμε σε μπαλκόνι με δυτικό ή νότιο προσανατολισμό.

Κάθε πότε χρειάζεται πότισμα, λίπανση και τι άλλη φροντίδα θέλει το γυνέριο;

To γυνέριο εχει μέτριες απαιτήσεις σε νερό, καθώς διαθέτει αρκετά ανεπτυγμένο ριζικό σύστημα. Ποτίζουμε μία φορά τη βδομάδα κατά την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου και οπωσδήποτε 2-3 φορές τη βδομάδα την περίοδο του καλοκαιριού που επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες. Για τη λίπανση του γυνέριου, προσθέτουμε πλήρες κοκκώδες τρεις φορές το χρόνο, στις αρχές της άνοιξης, στις αρχές του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου, ώστε να εξασφαλίσουμε ικανοποιητική ανάπτυξη και ανθοφορία. Αξίζει να σημειωθεί ότι το γυνέριο είναι αρκετά ανθεκτικό φυτό και δεν προσβάλλεται εύκολα από έντομα και μυκητολογικές ασθένειες, γι’ αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προστασία.

Πώς κλαδεύεται και πώς πολλαπλασιάζεται το γυνέριο;

Το κλάδεμα του γυνέριου γίνεται κάθε χρόνο στα τέλη του χειμώνα σε ύψος περίπου 20 εκατοστών από το έδαφος. Κατά το κλάδεμα, αφαιρούμε επίσης όλους τους ξερούς βλαστούς του φυτού. Αν το γυνέριο δεν έχει κλάδευτεί για αρκετά χρόνια, κλαδεύουμε ακόμα πιο χαμηλά στα 5-10 εκατοστά από το έδαφος για να ανανεωθεί η βλάστηση του και να μας δώσει πλούσια ανάπτυξη και ανθοφορία. Ο πολλασιασμός του γυνέριου μπορεί να γίνει με σπόρο, κατά κύριο λόγο ωστόσο γίνεται με ριζώματα. Για να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά γυνέριου, διαιρούμε τα ριζώματα μαζί με μέρος υπέργειου βλαστού στις αρχές της άνοιξης και τα φυτεύουμε σε γλάστρες φυτωρίου χρησιμοποιώντας ελαφρύ . Μετά από 2-3 μήνες, στις αρχές του καλοκαιριού, μεταφυτεύουμε τα νέα φυτά γυνέριο στην οριστική θέση τους στον κήπο ή σε μεγαλύτερες γλάστρες.

Κι ένα μυστικό για το γυνέριο

Τα κομμένα μακριά λουλούδια του γυνέριου που ξεπερνούν σε μήκος το ένα μέτρο έχουν σημαντική καλλωπιστική και διακοσμητική αξία, καθώς μπορούν να διατηρηθούν σε βάζο για αρκετούς μήνες.

Το άρθρο Γυνέριο, ένα εντυπωσιακό φυτό με πουπουλένια φτερά εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το άρθρο Χρυσάνθεμο (Άι Δημήτρης): πολλαπλασιασμός καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Ανεμώνη κοινή 3 εκ. 15 εκατοστά
Ανθόλυσσα 4 » 10 »
Ασφόδελος 8 » 50 »
Γλαδιόλος 7 » 15 »
Κυκλάμινο περσικό το μισό τής πατάτας μέσα στο χώμα
Υάκινθος 10 » 20 »
Κρίνοι άσπροι (λίλιο) 12» 30 »
Κρόκος 4 » 7 »
Λευκόϊον 4 » 7 »
Νάρκισσος 4 » 7 »
Νεραγγούλα 30 »
Τουλίπα 7 » 15 »
Φρέζια 3 » 7 »Βολβοί που φυτεύονται την άνοιξη (Μάρτη—Απρίλη)

Μετά την άνθηση και σαν μαραθούνε τα φύλλα, ξεχώνονται οι πατάτες και τα κρεμμύδια και φυλάγονται σε μέρος δροσερό και καλά αεριζόμενο προφυλαγμένα από ποντικούς και παγωνιές, ως ότου έλθει ή εποχή να ξαναφυτευτούνε.
Αυτό είναι απαραίτητο για αυτά που φυτεύουνε την άνοιξη, ενώ τα φθινοπωρινά μπορούνε να μείνουνε στη θέση τους πολλά χρόνια, μάλιστα γίνονται καλλίτερα, όταν δεν τα ανησυχούμε συχνά όπως ο νάρκισσος π.χ.
Τα φυτά αυτά μπορούνε να φυτευτούνε σέ κανονικά σχήματα όπως και τα άλλα λουλούδια ή σκορπιστά όπως βγαίνουν τυχαία τα άγρια.Διαβάστε ακόμη:Σπορά αρωματικών φυτών και βοτάνων

Το άρθρο Φύτεμα καλλιέργεια: λουλούδια από βολβούς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Ο πάσπαλος είναι ζιζάνιο που φύεται σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές, σε βάλτους με αλμυρό νερό και σε υφάλμυρα έλη
Έχει μεγάλο ριζικό σύστημα που εξαπλώνεται ταχέως και δημιουργεί πυκνές συστάδες. Συνήθως το συναντάμε σαν πρόβλημα στους χλοοτάπητες, καθώς σχηματίζει “νησίδες” που είναι δύσκολο να ξεφορτωθούμε, αφού με τον καιρό εξαπλώνεται με ριζώματα και καταβολάδες, σχηματίζοντας ένα παχύ χλοοτάπητα.
Παρατηρήθηκε η ανθεκτικότητα του φυτού σε διαφορετικές ακραίες συνθήκες και αποφασίστηκε να δοκιμαστεί σαν χλοοτάπητας

Έχει χρησιμοποιηθεί σε γήπεδα γκολφ και σε περιπτώσεις όπου οι συνθήκες ήταν δύσκολες, όπως βαριά και υγρά εδάφη με μικρά επίπεδα φωτός. Διαπιστώθηκε ότι έχει μεγάλη αντοχή και ότι μπορεί να επιβιώσει βυθισμένο στο νερό για αρκετές ημέρες, αλλά το κύριο πλεονέκτημα αυτού του χόρτου είναι ότι ανέχεται το αλάτι. Σε τέτοιο σημείο, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπου υπάρχουν υψηλά ποσοστά αλατότητας στο έδαφος και περιορισμοί στη χρήση του νερού, οπότε μπορούν να ποτίζουν το γρασίδι με θαλασσινό νερό. Δεν θα είναι τόσο καλής ποιότητας όσο αν ποτίζουμε με πόσιμο, αλλά θα επιβιώνει.Αυτή η δυνατότητα, το κάνει να είναι το καλύτερο χόρτο για χλοοτάπητα σε αυλές πού τις “ψεκάζει” η θάλασσα ή σε εδάφη που καλύπτονται πρόσκαιρα από θαλασσινό νερό.
Επίσης μπορούμε να χρησιμοποιούμε το αλμυρό νερό σαν ζιζανιοκτόνο, αφού όλα τα άλλα αγριόχορτα δεν το αντέχουν.Αναπτύσσεται σε όλα τα εδάφη και η ανάγκη του για λίπανση είναι πολύ λιγότερη από κάθε άλλο χόρτο για γκαζόν. Το βαθύ ριζικό σύστημα του δίνει σημαντική αντοχή στην ξηρασία. Επίσης είναι ιδανικό για περιοχές που υπόκεινται σε πλημμύρες, αφού μπορεί να μείνει κάτω από το νερό μέχρι μία εβδομάδα.Ενώ οι κορυφές παγώνουν σε θερμοκρασίες κάτω από -3 με -4 ° C, τα φυτά επιβιώνουν μέχρι τους -15 ° και θα αναγεννηθούν γρήγορα μόλις ζεστάνει ο καιρός και αυξηθεί η υγρασία. Τον χειμώνα ελαφρώς κιτρινίζει. Είναι λεπτόφυλλο, ανοιχτοπράσινο με πλάγια ανάπτυξη που γίνεται με στόλωνες και ριζώματα.
Είναι πολύ εύκολο στην εγκατάστασή του, που γίνεται από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, λόγω της επιθετικότητας και της γρήγορης ανάπτυξης του και χρειαζόμαστε 25 γραμμάρια σπόρου για κάθε τετραγωνικό μέτρο.

Αντέχει στην ξηρασία περισσότερο από τα άλλα και πετυχαίνουμε μεγάλη οικονομία νερού, αφού απαιτεί λιγότερο νερό κάθε φορά και δεν έχει πρόβλημα αν ποτίζεται και με υφάλμυρο.Υπάρχουν αρκετά φυτά που ανήκουν στην οικογένεια του πάσπαλου και είναι για διάφορες χρήσεις, όμως πιο γνωστό είναι το Aloha Seashore που είναι μια εξαιρετική λύση για προβληματικές καταστάσεις και μόνο σε τέτοιες ενδείκνυται η χρησιμοποίηση του, αφού είναι σημαντικά ακριβότερος ο σπόρος του, από κάθε άλλο χόρτο…

Το άρθρο Πάσπαλος: το ανθεκτικό γκαζόν εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.