Το άρθρο Φυτοπροστασία στην Ελιά μετά τις φθινοπωρινές βροχοπτώσεις εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Υπάρχουν ποικιλίες λεμονιάς που ανθίζουν πολλές φορές το χρόνο σε εξωτερικό χώρο, και όλο το χρόνο σε εσωτερικό χώρο, ειδικά εκεί όπου το κλίμα είναι ηλιόλουστο και ζεστό.
Ωστόσο, αυτό που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν είναι ότι μπορούν να καλλιεργήσουν λεμονιά σε γλάστρα, σε εσωτερικό χώρο, ακριβώς όπως οποιοδήποτε άλλο φυτό, και να απολαύσουν τους καρπούς της.
Παρακάτω θα βρείτε έναν μικρό οδηγό καλλιέργειας για Λεμονιές, τόσο εξωτερικό χώρο (αυλή, χωράφι) όσο και για εσωτερικό χώρο (καλλωπιστική και ερασιτεχνική χρήση)

Προετοιμασία Φύτευσης

Τοποθεσία φύτευσης: Αποφυγή τόπων που ευνοούν μυκητολογικές προσβολές (εδαφογενείς κ.α.), ζωικούς εχθρούς (νηματώδεις) και μη παρασιτικές διαταραχές (παγετός, αλατότητα, τροφοπενίες). Αποφυγή αγρών που έχουν ιστορικό επιμόλυνσης με δυσεξόντωτα είδη ζιζανίων μέχρι να γίνει εξυγίανση του αγρού.^[2] Οι λεμονιές χρειάζονται πολύ ηλιακό φως, ειδικά όταν βλασταίνουν. Είναι καλύτερα να τοποθετούνται κοντά σε ήλιο ή στον κήπο, προκειμένου να δέχονται την κατάλληλη ποσότητα φυσικού φωτός.
Για καλλωπιστικές λεμονίες ή εσωτερικού χώρου: Αν ζείτε σε κλίμα χωρίς αρκετό φως, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια λάμπα ανάπτυξης φυτών. Αν έχετε το φύτο μέσα στο σπίτι καλό θα είναι να βρίσκεται κοντα σε παράθυρο ^[3]

Εποχή Φύτευσης: Η καλύτερη εποχή είναι από τις αρχές Μαρτίου και μετά, και τους Φθινοπωρινούς μήνες. Δεν φυτεύουμε με κρύο ή πολλή ζέστη για να αποφύγουμε πιθανόν στρεσάρισμα του φυτού.
Οι λεμονιές είναι φυτα ευπαθεί στο κρύο, τις χαμηλές θερμοκρασίες και τον παρατεταμένο παγετό. Επίσης, είναι ευαίσθητες στις παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες, όταν συνοδεύονται από χαμηλή υγρασία.

Επιλογή είδους & ποικιλίας & υποκειμένου: Μελετημένη επιλογή εμβολίου και υποκειμένου, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά του εδάφους, το κλίμα της περιοχής και τους επικρατέστερους επιβλαβείς οργανισμούς. 

Καλλωπιστικά Φυτα λεμονιάς ή εσωτερικού χώρου: Υπάρχουν και ποικιλίες μέτριας ζωηρότητας που εναι πιο κατάλληλες για Καλλωπιστική χρήση, συγκεκριμένα μια ποικιλία λεμονιού, που ονομάζεται Meyer. Αυτή η ποικιλία λεμονιού είναι μικρότερη και χρησιμοποιείται για διακοσμητικούς λόγους, κάτι που την καθιστά θαυμάσια για φύτευση σε γλάστρες εσωτερικού χώρου.^[3]Σαν δένδρο η Mayer είναι μέτριας ζωηρότητας, μικρού έως μεγάλου μεγέθους.

Επιλογή φυτωρίου: Προμήθεια ελεγμένων & πιστοποιημένων δενδρυλλίων, απαλλαγμένων επιβλαβών οργανισμών (ιώσεις, νηματώδεις). Επιλέγουμε πάντα λεμονιές εμβολιασμένες σε υποκείμενα νεραντζιάς (Citrus aurantium) ή Citrus volkameriana γιατί είναι πιο ανθεκτικές.
Παρόλα Αυτά αν το φυτό προορίζετε για ερασιτεχνική / Καλλωπιστική χρίση (π.χ. για γλάστρα ή bonsai) μπορεί να γίνει φύτευση και από σπόρο, όπως γράφουν οι οδηγίες παρακάτω. Αλλά για παραγωγή λεμονιών θα πρέπει να αποφεύγετε αυτή η πρακτική.

Πώς να φυτέψετε από σπόρο λεμονιάς
(για ερασιτεχνική / καλλωπιστική χρήση)

Πρώτα βρέξτε το χώμα της γλάστρας. Τοποθετήστε λίγο χώμα μέσα σε έναν κάδο ή έναν κουβά και ρίξτε νερό μέχρι το χώμα να είναι εντελώς υγρό.

• Κόψτε το λεμόνι και επιλέξτε το σπόρο που πιστεύετε ότι έχει την περισσότερη ζωή. Έπειτα βάλτε το σπόρο στο στόμα σας και πιπιλίστε τον μέχρι να εξαφανιστεί η γεύση του λεμονιού. Σημειώστε ότι ο σπόρος πρέπει να παραμείνει υγρός για να βλαστήσει, έτσι προσπαθήστε να τον κρατήσετε στο στόμα σας μέχρι να έρθει η στιγμή να τον φυτέψετε.
• Φυτέψτε το σπόρο στο χώμα σε βάθος 1-2 εκατοστών περίπου και καλύψτε τον. Ποτίστε απαλά με έναν ψεκαστήρα.
• Καλύψτε το δοχείο με ένα πλαστικό περιτύλιγμα για να διατηρήσετε το σπόρο ζεστό και υγρό. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε πλαστική μεμβράνη ή μια διάφανη πλαστική σακούλα με μερικές τρύπες.
• Θυμηθείτε να βάλετε το δοχείο σε ζεστό σημείο με ήλιο. Θα πρέπει να το ελέγχετε συχνά. Μην αφήσετε το χώμα να στεγνώσει εντελώς. Να  έχετε υπόψη ότι η υπερβολική θερμότητα ή η υπερβολική υγρασία μπορεί να κάνει το σπόρο να σαπίσει.
• Μετά από δύο ή τρεις εβδομάδες θα πρέπει να μπορείτε να δείτε το βλαστό της λεμονιάς να προβάλλει από το χώμα. Απομακρύνετε το πλαστικό περιτύλιγμα και τοποθετήστε το μικρό φυτό σε ένα σημείο με άμεσο ηλιακό φως.
• Να θυμάστε να φροντίζετε το φυτό σας κάθε μέρα και να του εξασφαλίζετε άφθονο νερό, ηλιακό φως και οργανικό λίπασμα.^[3]

Διαδικασία Μεταφύτευσης στο κήπο ή στο χωράφι

• Σκάβουμε έναν λάκκο με πλάτος διπλάσιο από το πλάτος της γλάστρας του φυτού που πρόκειται να μεταφυτέψουμε και με βάθος μέχρι μιάμιση φορά μεγαλύτερο από το ύψος της. Βάζουμε στο πάτο του λάκου λίγο φρέσκο χώμα.
• Τοποθετούμε το φυτό στη μέση του λάκκου και γύρω από την μπάλα χώματος προσθέτουμε μία χούφτα οργανικού λιπάσματος.
• Ανακατεύουμε το χώμα που βγάλαμε από τον λάκκο με κομπόστ ή καλά χωνεμένη κοπριά σε αναλογία 2 προς 1.
• Γεμίζουμε τον λάκκο με το ανακατεμένο μείγμα μέχρι το επίπεδο του εδάφους και το πάνω επίπεδο της μπάλας του φυτού.
• Δεν φυτεύουμε ποτέ την λεμονιά, αλλά και τα αλλά εσπεριδοειδή βαθιά στο λάκο.
• Πατάμε καλά το χώμα γύρω απο την μπάλα του φυτού.
• Περιμετρικά του κορμού ανυψώνουμε το χώμα και σχηματίζουμε μια κοιλότητα (μικρό λάκο).
• Στηρίζουμε το φυτό με ένα χοντρό καλάμι ή ξύλο ή πάσσαλο εμποτισμένο ή βέργα για προστασία από το δυνατό αέρα.
• Γεμίζουμε σιγά σιγά την κοιλότητα με νερό και περιμένουμε μέχρι να απορροφηθεί.
• Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία ποτίσματος άλλη μία φορά.
• Ποτίζουμε το φυτό καθημερινά τις τρεις πρώτες μέρες και μετά κάθε 2-3 μέρες για τις πρώτες έξι βδομάδες.^[1]
• Κάτω από το ριζικό σύστημα του φυτού, στο λάκο μπορεί να προστεθεί μια ποσότητα Φωσφόρου και Καλίου, που θα λειτουργήσει να “αποθήκη” για το φυτό.^[1]

Διαδικασία Μεταφύτευσης σε γλάστρα

• Αν θέλουμε να φυτέψουμε λεμονιά στο μπαλκόνι σας, διαλέγουμε μία αρκετά μεγάλη γλάστρα πήλινη ή πλαστική.
• Χρησιμοποιούμε έτοιμο φυτόχωμα για φυτά εξωτερικού χώρου ή κοινό χώμα που έχουμε αναμείξει με κομπόστ.
• Εμπλουτίζουμε το χώμα με σύνθετο λίπασμα τύπου 11-15-15 + Σίδηρο.
• Στη βάση της γλάστρας βάζουμε ελαφρόπετρα ή άλλο αδρανές υλικό (χαλίκι, βότσαλο) για καλή αποστράγγιση του χώματος.
• Προσθέτουμε το μισό από το χώμα και πάνω του τοποθετούμε το φυτό με την μπάλα του. Συμπληρώνουμε με το υπόλοιπο χώμα έως 5 εκατοστά από το χείλος της γλάστρας και πιέζουμε καλά. Ποτίζουμε κάθε μέρα για τις τρείς πρώτες μέρες.
• Τις ίδιες διαδικασίες ακολουθούμε και όταν θέλουμε να φυτέυσουμε κάποιο άλλο εσπεριδοειδές (πορτοκάλια, μανταρινιά, κούμ-κουάτ, κλπ).^[1]

Μέτα τη φύτευση

Άρδευση:
Κατάλληλη επιλογή της μεθόδου, ποσότητας & συχνότητας ώστε τα δέντρα να διατηρούνται εύρωστα χωρίς σπατάλη – περίσσεια νερού. Επιδρά σε μυκητολογικές προσβολές, σε ζωικούς εχθρούς, στα ζιζάνια και στις μη παρασιτικές διαταραχές (παγετός, αλατότητα, τροφοπενίες)

Στράγγιση:
Να γίνουν όλες οι απαραίτητες εργασίες όπως δίκτυο αυλακιών ή και υπεδάφιοι αγωγοί για να εξασφαλιστεί η επαρκής στράγγιση του εδάφους. Η κακή στράγγιση ευνοεί τις εδαφογενείς μυκητολογικές ασθένειες, τα ζιζάνια αλλά και μη παρασιτικές διαταραχές (αλατότητα, τροφοπενίες)

Λίπανση:
Ισορροπημένη λίπανση εκτιμώντας τις ανάγκες του εμβολίου – υποκειμένου, την κατάσταση του εδάφους και την αναμενόμενη απόδοση. Αναλύσεις εδάφους, φύλλων και η συμβουλή γεωπόνου είναι απαραίτητες. Επιδρά σε ασθένειες, ζωικούς εχθρούς και στις μη παρασιτικές διαταραχές (παγετός, αλατότητα, τροφοπενίες)

Ανεμοφράκτης:
Δημιουργία κατάλληλου ανεμοφράκτη για να μην είναι εκτεθειμένη η φυτεία σε δυνατούς ή και ψυχρούς ανέμους. Παρεμποδίζει τη δημιουργία πληγών από τον άνεμο, την είσοδο και μεταφορά μολυσμάτων και τις ζημιές από παγετό. Επιδρά σε ασθένειες, εχθρούς (π.χ. κοκκοειδή) και σε μη παρασιτικές διαταραχές (παγετός, ηλιοκαύματα) αλλά και στην ευρωστία των δέντρων ^[2]

Μέθοδος και εποχή κλαδέματος:
Κλάδεμα σε περιόδους χωρίς υγρασία και παγετούς με το κατάλληλο σύστημα ώστε να υπάρχει επαρκής αερισμός και φωτισμός στην κόμη των δέντρων ^[2]

Καρποφορία:
Τα εσπεριδοειδή αρχίζουν να καρποφορούν τρία με πέντε χρόνια από τότε που φυτεύονται και οι καρποί μπορούν να συγκομιστούν 5 – 6 μήνες από την ανθοφορία, ανάλογα με την ποικιλία και το περιβάλλον.

Πηγές και βιβλιογραφία:
[1] https://www.geoponiko-parko.gr/menu-agriculture-advices/menu-agriculture-advices-mar/114-pote-se-pia-thesi-kai-pos-fyteyetai-i-lemonia
[2] Οδηγίες ολοκληρωμένης φυτοπροστασίας στην καλλιέργεια λεμονιάς – Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων
[3] https://meygeia.gr/pos-na-fitepsete-mia-lemonia-spiti-sas/
[4] “Εναλλακτικές μορφές απασχόλησης-συνεχιζόμενη κατάρτιση στις αγροτικές περιοχές”

Το άρθρο Φύτευση λεμονιάς: Πότε, και που φυτεύεται εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Βοτανική ταξινόμηση: Η επιστημονική ονομασία της καλλιεργούμενης συκιάς είναι Ficus carica που ταξινομείται στην οικογένεια Moraceae

Καταγωγή: Από τις περιοχές της Μικράς Ασίας και της νότιας Αραβίας

Άλλες ονομασίες: Ονομάζεται fig tree στα αγγλικά

Εμπορεύσιμο τμήμα καλλιέργειας: Ο καρπός της συκιάς είναι το εδωδιμο τμήμα του φυτού. Καταναλώνεται νωπός ή αποξηραμένος. Από τον καρπό παρασκευάζονται γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδα. Τα ξερά σύκα αποθηκεύεται και καταναλώνονται όλο το χρόνο και και θεωρείται τροφή υψηλής διατροφικής αξίας.

Στοιχεία παραγωγής στην Ελλάδα: Η συκιά καλλιεργείται στις περιοχές περισσότερες περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας, στην Πελοπόννησο, Κρήτη και Στερεά Ελλάδα. Επιπλέον, καλλιεργείται στα νησιά όπως Λέσβο, Σάμο και Χίο. Σε μικρότερες εκτάσεις και πιο περιορισμένα καλλιεργείται στη Θεσσαλία, και τη Μακεδονία.

Άλλα είδη με παρόμοια χρήση: Όλες οι παραγωγικές ποικιλίες προέρχονται από την ήμερη συκιά. Υπάρχει επίσης και η άγρια συκιά που παράγει μικρούς καρπούς μη εμπορεύσιμους.

Βοτανικά χαρακτηριστικά

Ύψος – Ανάπτυξη φυτού: Το ύψος του φυτού διαμορφώνεται συνήθως στα 3-4 μέτρα για να μπορεί να γίνεται ευκολότερα η συλλογή των καρπών και η περιποίηση της κόμης. Στη φύση οι αγριοσυκιές μπορεί να φτάσουν και τα 10 μέτρα σε ύψος.

Φύλλα: Τα φύλλα της συκιάς είναι μεγάλα, παλαμοειδή, σκληρά και φέρουν ελαφρύ χνούδι. Έχουν βαθύ πράσινο χρώμα και έντονες νευρώσεις.

Άνθη: Ανάλογα με το γένος των ανθέων η συκιά εμφανίζει στη φύση δύο τύπους δένδρων. Υπάρχουν αρσενικά δέντρα (αγριοσυκιες) που είναι μονοικα και θηλυκά δέντρα που είναι δίοικα. Για τη γονιμοποίηση των ανθέων πολύ σημαντική είναι η παρουσία ενός εντόμου, του ψήνα.

Καρποί: ο καρπός του σύκου είναι αχαίνιο.

Παράγοντες που επηρεάζουν την καλλιέργεια

Φως: Προτιμάει τα ηλιόλουστα σημεία.

Θερμοκρασία: Αν και φυλλοβόλο η συκιά δεν χρειάζεται πολύ χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα ώστε να διαφοροποιήσει τους ανθοφόρους οφθαλμούς της. Αντιθέτως είναι ευαίσθητη σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες για αυτό το λόγο και συνήθως δεν απαντάται σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.

Έδαφος-Χώμα: Αναπτύσσεται σε όλα τα εδάφη εκτός από τα βαριά αργιλώδη τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξη υγιούς και εύρωστου ριζικού συστήματος. Κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με pH 6-7,8.

Υγρασία: Δεν είναι καθόλου ανθεκτική σε εδάφη μη αποστραγγιζόμενα.

Καλλιεργητικές εργασίες και περιποιήσεις που χρειάζεται:

Πότισμα: Παλαιότερα η συκιά μπορούσε να καλλιεργηθεί χωρίς πότισμα το καλοκαίρι. Πλέον όμως για να είναι παραγωγικά τα δέντρα χρειάζονται καλοκαιρινά ποτίσματα. Ιδιαίτερα τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο η συκιά χρειάζεται πότισμα μία φορά ανά 7 έως 10 μέρες.

Λίπασμα: Η λίπανση της συκιας γίνεται συνήθως με λιπάσματα ανθοφορίας και καρποφορίας καθώς και με προσθήκη κομπόστ και κοπριάς.

Λοιπές εργασίες: Η επικονίαση των ανθέων της συκιάς γίνεται με τη βοήθεια ενός εντόμου με το όνομα ψήνα.

Πότε και πως γίνεται το κλάδεμα στη συκιά

Το κλάδεμα στη Συκιά γίνεται κατά τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο με κρύο ώστε το δέντρο να μην έχει πολλούς χυμούς. Τα τελευταία χρόνια το κλάδεμα γίνεται και αμέσως μετά τη συγκομιδή κάτι που φαίνεται ότι έχει καλά αποτελέσματα και μειώνει σημαντικά το κόστος της καλλιέργειας.

Κατά το κλάδεμα πρέπει πάντα να φοράμε μακριά ρούχα και γάντια ενώ πρέπει να προστατεύουμε και το πρόσωπό μας καθώς οι χυμοί που μπορεί να φύγουν από το δέντρο κατά το κόψιμο των κλαδιών να προκαλέσουν αλλεργίες στο δέρμα μας.

Στα μεγάλα παραγωγικά δέντρα κάνουμε κλάδεμα καρποφορίας. Το κλάδεμα καρποφορίας είναι ένα σχετικά ελαφρύ κλάδεμα που διενεργείται περιμετρικά του δέντρου αλλά και στο κέντρο του.

Σπανιότερα και μόνο όταν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος διενεργούμε πιο αυστηρό κλάδεμα, κλάδεμα ανανέωσης στα δέντρα. Στο κλάδεμα καρποφορίας κόβουμε περιφερειακά τα κλαδιά που γέρνουν προς τα κάτω ενώ από τη μέση του δέντρου αναφέρουμε ορισμένους βλαστούς ώστε να υπάρχει καλύτερος αερισμός και ευκολότερη είσοδος του ήλιου στο εσωτερικό του δέντρου

Ποιες είναι παραγωγικές ποικιλίες συκιάς

Ποικιλίες συκιάς πού συναντάμε στην Ελλάδα διακρίνονται ανάλογα με το χρώμα του καρπού σε έγχρωμες (μαύρες ή καφέ) και λεύκες καθώς και σε μονόφορες ή δίφορες.

Οι πιο γνωστές ποικιλίες και ιδιαίτερα παραγωγικές ποικιλίες σύκου είναι οι εξής: Κύμης, Καλαμών, Βασιλική μαύρη, Βασιλική λευκή, Φρακασάνα, Πολιτικό, Μαύρα Μαρκοπούλου, Αποστολιάτικα και άλλες. Επιπλέον καλλιεργούνται και ξένες ποικιλίες όπως η Mission και η Kadota. Όλες οι ποικιλίες έχουν προκύψει από την ήμερη συκιά.

Πως πολλαπλασιάζεται η συκιά;

Πολλαπλασιάζεται εύκολα με χειμερινά μοσχεύματα. Επιπλέον, μπορεί να πολλαπλασιαστεί με καταβολάδες, αλλα΄και από τις παραφυάδες που βγάζει.

Εμβολιασμός συκιάς: Παλιές ποικιλίες ή άγρια φυτά συκιάς μπορούν να εμβολιαστούν με παραγωγικές ποικιλίες με τη μέθοδο του ενοφθαλμισμού με ανάποδο “Τ” ή πλακίτη που γίνεται στις αρχές του Σεπτέμβρη

Διαβάστε επίσης:

• Έντομο κηροπλάστης ή ψώρα στη συκιά
• Καλλιέργειες: Οδηγός επεμβάσεων ανά μήνα
• Μύθοι για την ελιά, από την αρχαιότητα έως σήμερα

Το άρθρο Συκιά: κλάδεμα, λίπανση, πότισμα για υψηλή παραγωγή εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστοί και ως “μήλα της Ανατολής”, οι λωτοί ανήκουν στην επιστημονική οικογένεια των διόσπυρων. Αν και ήταν αρχικά εγγενείς στην Κίνα, η καλλιέργειά τους εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και τους βρίσκουμε πια σε πολλές χώρες. Στη Γαλλία και στις άλλες μεσογειακές χώρες εμφανίστηκαν τον 19ο αιώνα. Η Λατινική λέξη για τον καρπό αυτό σημαίνει “τροφή των θεών” και είναι το εθνικό φρούτο της Ιαπωνίας. Η Κίνα κυριαρχεί στην παγκόσμια παραγωγή, παράγοντας πάνω από 3 εκατομμύρια μετρικούς τόνους προϊόντος ετησίως.

Οι λωτοί δεν έχουν πολλές θερμίδες (70 θερμίδες / 100 γραμμάρια) αλλά έχουν πολύ χαμηλά λιπαρά. Η μαλακή, λεία σάρκα τους είναι μια πολύ καλή πηγή φυτικών ινών. 100 γρ. φρέσκων φρούτων παρέχει 3,6 γρ. ή 9,5% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης διαλυτών και αδιάλυτων ινών. Είναι ιδιαίτερα ωφέλιμοι για την υγεία καθώς περιέχουν πολυφαινολικά αντιοξειδωτικά φλαβονοειδών όπως κατεχίνες, γαλοκατεχίνη και τη σημαντική αντικαρκινική ένωση, το βετουλινικό οξύ. Γλυκός και νόστιμος, ο λωτός είναι επίσης πλούσιος σε πολλά θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνες Α και C, σύνθετες βιταμίνες Β όπως φολικό οξύ, πυριδοξίνη, θειαμίνη, ζεαξανθίνη, λυκοπένιο, βήτα-καροτίνη και κρυπτοξανθίνη. Είναι επίσης μια καλή πηγή μετάλλων όπως το κάλιο, το μαγγάνιο, ο χαλκός και ο φώσφορος.

Οφέλη για την υγεία

Αντιοξειδωτικά

Τα αντιοξειδωτικά που περιέχει λειτουργούν ως προστατευτικά κατά των ελεύθερων ριζών και των αντιδραστικών ειδών οξυγόνου, αναπτύσσοντας αντίσταση κατά των λοιμώξεων και των επιβλαβών ασθενειών. Η φλούδα του περιέχει φυτοχημικά, τα οποία προστατεύουν από βλάβες που σχετίζονται με τη γήρανση.

Εκφύλιση της ωχράς κηλίδας

Το σημαντικό διατροφικό καροτενοειδές, η ζεανθαξίνη που βρίσκεται στο λωτό, παρέχει ένα είδος φιλτραρίσματος του φωτός, αποτρέποντας την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας στους ηλικιωμένους.

Απώλεια βάρους

Λόγω των υψηλών ποσοτήτων ινών που προσφέρει, κρατά το στομάχι γεμάτο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Βελτιώνει την πέψη

Τα υψηλά επίπεδα ινών είναι επίσης απαραίτητα για την σωστή πέψη. Έχει καθαρτικές ιδιότητες, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για άτομα που πάσχουν από δυσκοιλιότητα και ηπατικά προβλήματα. Παρέχει αποτελεσματική ανακούφιση από την κατακράτηση υγρών.

Ενέργεια

Η υψηλή περιεκτικότητα του λωτού σε ζάχαρη και φρουκτόζη ενισχύει το σώμα με ενέργεια και βοηθά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων του στρες και της κόπωσης.

Καρδιαγγειακή Υγεία

Περιέχει υψηλά επίπεδα καλίου, τα οποία μειώνουν την υψηλή αρτηριακή πίεση και αποτρέπουν άλλες καρδιακές παθήσεις που σχετίζονται με την υπέρταση.

Καρκίνος

Το βετουλινικό οξύ που περιέχει βοηθά στην εξουδετέρωση των ελευθέρων ριζών και την αποτροπή των βλαβών του DNA που σχετίζονται με τον καρκίνο.

Λόξυγκας

Ο λωτός χρησιμοποιείται ευρέως από τους Κινέζους παραδοσιακούς ιατρούς για τη φυσική ανακούφιση από το λόξυγκα.

Μαλλιά και δέρμα

Ενυδατώνει το δέρμα, αντιμετωπίζει την λιπαρότητα, καθυστερεί την πρόωρη γήρανση, λειαίνει τις ρυτίδες προσθέτοντας φυσική λάμψη. Οι βιταμίνες Α, Β και C που περιέχει περιποιούνται και θρέφουν τα μαλλιά.

Photo by Gabriella Clare Marino on Unsplash

Το άρθρο Λωτός, η «τροφή των θεών» εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Γνωστός και ως κύκας ή τσύκας, αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή τροπικά φυτά που συναντάμε σε κήπους, σε πλατείες και πάρκα, καθώς χρησιμοποιείται σε συνθέσεις βραχόκηπων και σε μεσογειακούς κήπους, ενώ πολύ συχνά φυτεύεται μαζί με γκαζόν.

Αν και η όψη του τσίκα (Cycas revoluta) θυμίζει αρκετά φοίνικα, δεν αναφέρεται ως φοινικοειδές, καθώς ανήκει σε διαφορετική οικογένεια φυτών (Cycaceae) και όχι στην οικογένεια Palmaceae που ανήκουν οι φοίνικες.

Συγκεκριμένα, ανήκει στην ομάδα των πτεριδόφυτων, όπως και η , και περιλαμβάνεται στα παλαιότερα φυτά της ιστορίας.

Με καταγωγή από την Ιαπωνία, ο τσίκας διαθέτει πολύ αργή ανάπτυξη και φθάνει σταδιακά σε ύψος μέχρι 3 μέτρα, ωστόσο μπορεί να περάσουν και 100 χρόνια για να ολοκληρωθεί η ανάπτυξη του.

Τα λουλούδια του τσίκα εμφανίζονται μετά το δέκατο έτος του, όπως επίσης οι μικροί κόκκινοι καρποί του.

Tα φύλλα του τσίκα ξεπερνούν σε μήκος και το ένα μέτρο και διαθέτουν σκληρά δερματώδη γυαλιστερά μικρά φύλλα πράσινου χρώματος που έχουν μήκος και 10-15 εκατοστά και καταλήγουν σε ένα μυτερό σκληρό άκρο.

Eκτός από τον κήπο, ο τσίκας μπορεί να φυτευτεί σε γλάστρα στο μπαλκόνι, στην αυλή και τη βεράντα μας, ενώ μπορούμε να τον διατηρήσουμε ακόμα και σαν φυτό εσωτερικού χώρου μέσα στο σπίτι ή το γραφείο μας.

Ας δούμε αναλυτικά τι φροντίδα χρειάζεται ο τσίκας για να τον διατηρήσουμε υγιή και καταπράσινο, ώστε να προσθέσουμε μία εξωτική πινελιά στον κήπο και το μπαλκόνι μας.

Φυτεύουμε τον τσίκα σε σχετικά ηλιοφανείς και ημισκιερές θέσεις για να έχει πιο πλούσιο και καταπράσινο φύλλωμα.

Σε έντονη ηλιοφάνεια, την περίοδο του καλοκαιριού, τα φύλλα του τσίκα ταλαιπωρούνται και χάνουν το γυαλιστερό τους χρώμα.

Ο τσίκας είναι ανθεκτικός στην ξηρασία και στην αλατότητα του εδάφους και ανήκει στα , ωστόσο ο έντονος αέρας μπορεί να προκαλέσει σκισίματα στο φύλλωμα του.

Ως τροπικό φυτό, ο τσίκας είναι ευαίσθητος στην παγωνιά του χειμώνα και σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας, θα πρέπει να καλύπτεται με ειδικό αντιπαγετικό ύφασμα για προστασία.

Αν θέλουμε ένα τσίκα σε γλάστρα για το μπαλκόνι ή την αυλή μας, προτιμούμε ημισκιερα σημεία με δυτικό ή ανατολικό προσανατολισμό, σχετικά προφυλαγμένα από δυνατούς ανέμους.

Μπορούμε να διατηρήσουμε τον τσίκα σε φωτεινό σημείο μέσα στο σπίτι ως , αρκεί να μην το κτυπούν οι απευθείας ακτίνες του ήλιου.

Για τη φύτευση του τσίκα, , πήλινες ή πλαστικές, διαμέτρου και ύψους περίπου 30-40 εκατοστών, που διαθέτουν τρύπες στη βάση και προσθέτουμε μία στρώση χαλικιών για να εξασφαλίσουμε καλύτερη στράγγιση του νερού κατά το πότισμα.

Χρησιμοποιούμε εμπλουτισμένο με θρεπτικά συστατικά για φυτά εξωτερικού χώρου που να διαθέτει για καλύτερο αερισμό του χώματος και διατήρηση της υγρασίας.

Ο τσίκας θεωρείται ανθεκτικό φυτό σε συνθήκες ξηρασίας και έχει μέτριες ανάγκες σε πότισμα.

Ποτίζουμε τον τσίκα μία φορά την εβδομάδα κατά την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου, δύο φορές την εβδομάδα το καλοκαίρι όταν επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες, ενώ την περίοδο του χειμώνα περιορίζουμε σημαντικά το πότισμα.

Ο τσίκας έχει ικανοποιητική ανάπτυξη και πράσινο φύλλωμα με μικρές απαιτήσεις σε λίπασμα.

Για φυτά τσίκα που έχουμε στον κήπο, προσθέτουμε πλήρες κοκκώδες λίπασμα στις αρχές της άνοιξης, στις αρχές του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου.

Αν έχουμε φυτέψει τον τσίκα σε γλάστρα, προσθέτουμε υγρό λίπασμα για πράσινα φυτά μία φορά το μήνα από την άνοιξη ως το φθινόπωρο.

Ο τσίκας είναι αρκετά ανθεκτικός σε προσβολές από έντομα και ασθένειες και δε χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα.

Αν παρατηρήσουμε προσβολές από το και από που συνήθως εμφανίζονται στην κάτω επιφάνεια των φύλλων, θα χρειαστεί να ψεκάσουμε το φύλλωμα του φυτού με βιολογικό σκεύασμα που προμηθευόμαστε από γεωπονικά καταστήματα.

Ένα συχνό πρόβλημα που μπορεί να συναντήσουμε στον τσίκα είναι τα κίτρινα φύλλα.

Τα κιτρινίσματα στα φύλλα του τσίκα, συχνά οφείλονται σε υπερβολικό πότισμα ή σε αντίξοες συνθήκες όπως οι έντονοι άνεμοι.

Κίτρινα φύλλα προκαλεί επίσης η προσβολή από τα έντομα της βαμβακάδας και των κοκκοειδών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι σημάδι και .

Ο τσίκας δε χρειάζεται κλάδεμα εκτός από την προσεκτική απομάκρυνση των χαμηλότερων φύλλων του που ξεραίνονται από την βάση του κορμού.

Αποφεύγουμε να κλαδέψουμε τα πράσινα φύλλα του μειώνοντας το μήκος τους, καθώς σταματά η ανάπτυξη τους και μειώνεται η καλλωπιστική αξία του φυτού.

Λόγω της αργής ανάπτυξής τους, τα φυτά τσίκα έχουν σχετικά υψηλή τιμή στα φυτώρια που κυμαίνεται ανάλογα την ηλικία, το ύψος του φυτού και το μέγεθος της γλάστρας που έχει φυτευτεί.

Μπορούμε να φτιάξουμε τα δικά μας φυτά τσίκα με δύο τρόπους: α) κάνοντας και β) κάνοντας , όπως αναλυτικά περιγράφουμε παρακάτω:

α) Πολλαπλασιασμός τσίκα με σπόρο: Συλλέγουμε τους σπόρους από τους καρπούς του φυτού τσίκα όταν είναι ώριμοι και ανοίξουν, αφαιρούμε το περίβλημα τους και τους αποθηκεύουμε για 10 μήνες ώστε να ωριμάσουν φροντίζοντας να τους καταβρέχουμε κάθε 2 εβδομάδες. Φυτεύουμε τους σπόρους την περίοδο της άνοιξης σε γλαστράκια φυτωρίου που έχουμε γεμίσει με μίγμα φυτοχώματος, άμμου και περλίτη σε αναλογία 2:1:1

β) Πολλαπλασιασμός τσίκα με παραφυάδες: Το φυτό του τσίκα σε αρκετές περιπτώσεις σχηματίζει παραφυάδες αναπτύσσοντας 1-2 δευτερεύοντες κορμούς από τη βάση του φυτού. Απομακρύνουμε τους μικρούς κορμούς από τη βάση τους μαζί με μέρος του ριζώματος και τα φυτεύουμε σε γλαστράκια φυτωρίου που διατηρούμε σε δροσερό περιβάλλον μέχρι να ριζώσουν τα φυτά.

Οι καρποί του τσίκα είναι τοξικοί και επικίνδυνοι για τον άνθρωπο, για τις γάτες και για τους σκύλους και πρέπει να απομακρύνονται άμεσα καθώς μπορούν να προκαλέσουν δηλητηρίαση.

Το άρθρο Τσίκας, ένα τροπικό φυτό που μοιάζει με μικρό φοίνικα εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το θειάφι ή θείο όπως επιστημονικά ονομάζεται βρίσκεται άφθονο στη φύση ως καθαρό στοιχείο, αλλά και σε θειούχα και θειικά ορυκτά.

Οι φυτοπροστατευτικές ιδιότητες του θειαφιού είναι γνωστές από την αρχαιότητα, με αναφορές για τη χρήση του στην Ελλάδα, στην Ινδία, στην Κίνα και την Αίγυπτο.

Μαζί με το και τη , αποτελούν τα πιο δημοφιλή οικολογικά σκευάσματα για την αντιμετώπιση ασθενειών στο , σε καλλιέργειες κηπευτικών και καρποφόρων δέντρων, δημιουργώντας μία φυσική ασπίδα που προστατεύει τα φυτά μας.

Ας δούμε αναλυτικά τις μορφές θειαφιού που υπάρχουν, ποιες χρήσεις έχει το θειάφι στα φυτά και τις καλλιέργειες, καθώς επίσης πώς το εφαρμόζουμε με τον καλύτερο τρόπο για να εξασφαλίσουμε υγιή φυτά με πλούσια καρποφορία.

To θειάφι που χρησιμοποιούμε στα φυτά για την προστασία από ασθένειες και έντομα συναντάται σε δύο βασικές μορφές: το θειάφι σε μορφή σκόνης επίπασης και το βρέξιμο θειάφι.

Το θειάφι με τη μορφή σκόνης επίπασης, εφαρμόζεται με σκόνισμα πάνω στα φύλλα των φυτών, τα οποία καλύπτει για προστασία.

Επιπλέον, μπορούμε να ρίξουμε θειάφι στο έδαφος, γύρω από τη ρίζα του φυτού. Κατά την εφαρμογή του θειαφιού στο έδαφος την περίοδο του καλοκαιριού, εκλύoνται ατμοί λόγω θερμότητας που δημιουργούν ένα φυσικό τείχος προστασίας.

Το βρέξιμο θειάφι διαλύεται στο νερό και χρησιμοποιείται για να ψεκάσουμε τα φύλλα των φυτών. Η εφαρμογή του βρέξιμου θειαφιού έχει το πλεονέκτημα της καλύτερης κάλυψης της φυλλικής επιφάνειας και της ευκολότερης εφαρμογής, ειδικά όταν θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε σε .

Το θειάφι χρησιμοποιείται για την οικολογική προστασία των φυτών και των καλλιεργειών από τον μύκητα του ωιδίου, και από άλλες μυκητολογικές ασθένειες όπως το .

Επιπλέον, το θειάφι έχει ήπια εντομοκτόνο δράση και μέτρια ακαρεοκτόνο δράση. Χρησιμοποιείται για την που την καλοκαιρινή περίοδο αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για τις καλλιέργειες, καθώς δημιουργεί σημαντική ζημιά στην ανάπτυξη των φυτών και την καρποφορία.

Η εφαρμογή του θειαφιού γίνεται σε προληπτικό επίπεδο για προστασία, καθώς και με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων των ασθενειών και επαναλαμβάνουμε ανάλογα με την ένταση της ασθένειας.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το θειάφι χρησιμοποιείται και για την απώθηση των φιδιών με εξαιρετικά αποτελέσματα. Αν θέλουμε να προφυλάξουμε τον κήπο μας ή την αυλή μας από φίδια, μπορούμε να ρίξουμε περιφερειακά μία στρώση θειαφιού πάχους πλάτους 20-30 εκατοστών.

Το θειάφι χρησιμοποιείται στον για προστασία από το ωίδιο και τον τετράνυχο σε καλλιέργειες των κηπευτικών όπως στην , την , την , την , την την , την και την .

Εκτός από τα λαχανικά, το θειάφι έχει εκτεταμένη χρήση στην και στις κρεβατίνες, τόσο ως σκόνη επίπασης όσο και ως βρέξιμη θειάφι για την και της ερίνωσης που δημιουργεί χαρακτηριστικά φουσκώματα στα φύλλα του αμπελιού.

Σημαντική εφαρμογή για το βρέξιμο θειάφι είναι σε καλλιέργειες καρποφόρων δέντρων όπως την και την για την αντιμετώπιση του ωιδίου, την καταπολέμηση του και της μηλιάς και την.

Τέλος, το θειάφι εφαρμόζεται και στα καλλωπιστικά φυτά όπως στην και στην , για την αντιμετώπιση του ωιδίου και του τετράνυχου.

Η δράση του θειαφιού έχει τη μέγιστη αποτελεσματικότητα σε θερμοκρασίες από 20°C έως 26°C.

Χρησιμοποιείται σε καλοκαιρινές καλλιέργειες, καθώς οι ιδιότητες του δεν λειτουργούν σε θερμοκρασία κάτω από 18°C.

Αποφεύγουμε το θειάφισμα πάνω στα φύλλα σε θερμοκρασίες άνω των 30°C, γιατί ίσως προκαλέσει εγκαύματα. Μπορεί να προκαλέσει φυτοτοξικότητα στα κολοκυνθοειδή, καθώς και σε ορισμένες ποικιλίες μηλιάς και βερικοκιάς σε συνθήκες υψηλής ηλιοφάνειας και υψηλών θερμοκρασιών.

Στην καλλιέργεια του αμπελιού δεν πρέπει να εφαρμόζεται πολύ κοντά στη συγκομιδή καθώς αφήνει σημάδια πάνω στους καρπούς.

Η εφαρμογή του βρέξιμου θειαφιού δεν συνδυάζεται με σκευάσματα θερινού πολτού, καθώς και με σκευάσματα αλκαλικής αντίδρασης.

Επίσης, καλό είναι να μη χρησιμοποιούμε το σκεύασμα μέσα σε 4 εβδομάδες από την εφαρμογή θερινού πολτού, γιατί προκαλεί φυτοτοξικότητα στις καλλιέργειες

Αν και πρόκειται για ένα φυσικό υλικό, κατά την εφαρμογή του θειαφιού χρειάζεται να παίρνουμε ορισμένες προφυλάξεις.

Το θειάφι ως σκεύασμα επιτρέπεται στην βιολογική γεωργία, ωστόσο όταν σκονίζουμε με θειάφι ή ψεκάζουμε βρέξιμο θειάφι μπορεί να έχουμε ερεθισμό στο δέρμα και στα μάτια, ενώ οι ατμοί του δεν είναι καλό να εισπνέονται.

Είναι απαραίτητο να φοράμε ειδική μάσκα, γάντια, γυαλιά και ρούχα προφύλαξης κατά την εφαρμογή του θειαφιού στα φυτά και τις καλλιέργειες.

Αν το θειάφι, έρθει σε επαφή με τα μάτια και το δέρμα χρειάζεται άμεσα καλό πλύσιμο με άφθονο νερό.

Όταν εφαρμόζουμε το θειάφι στα φύλλα και τους καρπούς των φυτών, με σκόνη ή βρέξιμο θειάφι, συγκομίζουμε καρπούς μετά από 7 μέρες.

Αντίθετα, όταν ρίχνουμε θειάφι στο έδαφος, γύρω από τη ρίζα των λαχανικών και του αμπελιού, χωρίς να σκονίσουμε στους καρπούς, δε χρειάζεται να περιμένουμε και μπορούμε να συγκομίσουμε άμεσα.

Λόγω της όξινης σύνθεσης του, το θειάφι χρησιμοποιείται για βελτίωση σε ασβεστούχα εδάφη που έχουν πολύ υψηλό pH.

Το θειάφι χρησιμοποιείται ως στις καλλιέργειες λαχανικών, αμπελιού και καρποφόρων δέντρων για τη βελτίωση του εδάφους.

Ενσωματώνοντας το θειάφι στο χώμα, πετυχαίνουμε τη μείωση του pH στο έδαφος για καλύτερη πρόσληψη των θρεπτικών στοιχείων και του λιπάσματος από τα φυτά, καθώς σε εξισορροπημένο pH τα διαθέσιμα θρεπτικά συστατικά του εδάφους γίνονται πιο αφομοιώσιμα.

Με αυτό τον τρόπο, οι διάφορες καλλιέργειες παρουσιάζουν μεγαλύτερη αναπτύξη και δίνουν καλύτερη καρποφορία.

Μπορούμε να προμηθευτούμε το θειάφι σε μορφή σκόνης επίπασης και σε βρέξιμη σκόνη από γεωπονικά καταστήματα της περιοχής μας. Τα σκευάσματα θειαφιού διατίθενται σε μικρές και μεγάλες συσκευασίες, ανάλογα με την έκταση της καλλιέργειας που θέλουμε να γίνει η εφαρμογή θειαφιού.

Όπως συμβαίνει σε όλα τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, έτσι και με το θειάφι, θα πρέπει να χρησιμοποιείται με ασφάλεια. Είναι σημαντικό να ακολουθούμε τις συμβουλές του γεωπόνου από το κατάστημα που θα προμηθευτούμε το θειάφι και να διαβάζουμε προσεκτικά τις οδηγίες που αναγράφονται στην ετικέτα του σκευάσματος..

Το θειάφι όταν καίγεται δημιουργεί μία χαρακτηριστική μπλε φλόγα, εκπέμπει διοξείδιο του θείου και έχει μία ενοχλητική έντονη οσμή που μπορεί να προκαλέσει ασφυξία.

Το άρθρο 10 μυστικά για το θειάφι σε φυτά και καλλιέργειες εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Με καταγωγή από την κεντρική Ασία και βόρεια Κίνα, η βερικοκιά είναι ένα φυλλοβόλο δέντρο που έχει παρόμοιες καλλιεργητικές φροντίδες με την και την που ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Στον ελληνικό χώρο, η βερικοκιά καλλιεργείται κυρίως στη στερεά Ελλάδα, στην Εύβοια, στην Πελοπόννησο, στη Θεσσαλία και στη Μακεδονία, καθώς τα βερίκοκα έχουν σημαντική εμπορική αξία λόγω της πρώιμης εμφάνισης τους στην αγορά.

Τα βερίκοκα εκτός από νόστιμο φρούτο αποτελούν τροφή με υψηλή διατροφική αξία, καθώς είναι πλούσια σε βιταμίνες, αντιοξειδωτικά και φυτικές ίνες ενώ παράλληλα έχουν σχετικά λίγες θερμίδες. Τρώγονται φρέσκα, αποξηραμένα, σε κομπόστα αλλά και μέσα σε δροσιστικούς χυμούς την περίοδο του καλοκαιριού.

Ας δούμε αναλυτικά ποιες είναι οι κυριότερες ποικιλίες βερικοκιάς για να φυτέψουμε, καθώς επίσης χρήσιμες συμβουλές για την καλλιέργεια της βερικοκιάς ώστε να απολαμβάνουμε πλούσια παραγωγή με βερίκοκα γεμάτα γεύση και άρωμα.

Υπάρχουν πολλές αξιόλογες ποικιλίες βερικοκιάς, ντόπιες ελληνικές και ξένες, που διαθέτουν εξαιρετικά χαρακτηριστικά για να φυτέψουμε στον κήπο μας. Οι πιο δημοφιλείς ποικιλίες βερικοκιάς που καλλιεργούνται στη χώρα μας είναι οι εξής:

Η βερικοκιά ευδοκιμεί σε ηλιοφανείς περιοχές με σχετικά κρύο χειμώνα, καθώς είναι ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες.

Σε ζεστές περιοχές με ήπιο χειμώνα, η ανθοφορία της βερικοκιάς παρουσιάζει προβλήματα, όπως επίσης σε περιοχές όπου υπάρχει υψηλή υγρασία και βροχοπτώσεις την περίοδο της άνοιξης.

Όσον αφορά το έδαφος, η καλλιέργεια της βερικοκιάς θέλει βαθιά γόνιμα εδάφη που παρουσιάζουν καλή αποστράγγιση.

Οι βερικοκιές δεν προτείνονται για φύτευση σε ξερά αμμώδη εδάφη, καθώς και σε παραθαλάσσιες περιοχές όπου το έδαφος έχει υψηλή αλατότητα.

Τα δέντρα βερικοκιάς που προμηθευόμαστε σε γλάστρα φυτεύονται στο έδαφος την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου.

Για δενδρύλλια, χωρίς μπάλα χώματος, η κατάλληλη εποχή φύτευσης είναι η περίοδος του χειμώνα.

Οι αποστάσεις φύτευσης στην καλλιέργεια της βερικοκιάς εξαρτώνται από τη ζωηρότητα της ποικιλίας και από την γονιμότητα του εδάφους.

Ενδεικτικά, της βερικοκιάς είναι 5-7 μέτρα μεταξύ των φυτών, όταν φυτεύονται σε σχήμα τεραγώνου.

Σε γραμμικά συστήματα διαμόρφωσης, όπως η παλμέττα, φυτεύουμε πιο κοντά τις βερικοκιές σε αποστάσεις 3-4 μέτρων.

Κατά την φύτευση της βερικοκιάς, ανοίγουμε λάκκους τουλάχιστον 45×45 εκατοστών και προσθέτουμε χωνεμένη και για να βελτιώσουμε το χώμα και να αναπτυχθεί καλύτερα το ριζικό σύστημα της.

Η καλλιέργεια της βερικοκιάς χρειάζεται τακτικά ποτίσματα σε νερό, ειδικά όταν αναπτύσσεται σε σχετικά ζεστές περιοχές.

Τα ποτίσματα της βερικοκιάς πρέπει να είναι πλούσια, ειδικά την περόδο του καλοκαιριού, καθώς δημιουργεί πυκνό φύλλωμα και παράγει πολλούς καρπούς.

Το πότισμα της βερικοκιάς πρέπει να συνεχίζεται και μετά την συγκομιδή των καρπών, γιατί αλλιώς η βερικοκιά παρουσιάζει εξάντληση και γίνεται ευαίσθητη σε μυκητολογικές και βακτηριακές ασθένειες.

Η βερικοκιά έχει σημαντικές απαιτήσεις σε λίπανση για να εξασφαλίσουμε ικανοποιητική ανάπτυξη και καρποφορία.

Ενσωματώνουμε πλήρες βιολογικό λίπασμα, μαζί με κοπριά και κομπόστ την περίοδο Φεβρουαρίου-Μαρτίου. Μπορεί να γίνει μια συμπληρωματική λίπανση με , αρχές Μαΐου για να βοηθήσει στην αύξηση του μεγέθους και στην ωρίμανση των καρπών.

Επίσης, η βερικοκιά είναι ευαίσθητη στην που εμφανίζεται με μαύρισμα και φελλοποίηση στο εσωτερικό των καρπών. Για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη, ψεκάζουμε με που περιέχουν υγρό βόριο.

Η καλλιέργεια της βερικοκιάς προσβάλλεται από μυκητολογικές ασθένειες όπως το ωίδιο και το κορύνεο που προκαλούν προβλήματα στο φύλλωμα και στους καρπούς της βερικοκιάς. Για τη βιολογική αντιμετώπιση των ασθενειών, ψεκάζουμε τις βερικοκιές με .

Σημαντικό πρόβλημα αποτελούν τα έντομα της και της , με αποτέλεσμα οι προσβεβλημένοι καρποί της βερικοκιάς να σκουληκιάζουν και να πέφτουν πρόωρα ή να υποβαθμίζονται ποιοτικά και να γίνονται ακατάλληλοι για φάγωμα. Για να τα , ψεκάζουμε με όπως ο και η .

Θα πρέπει να αναφερθούμε και στην ίωση της ευλογιάς ή σάρκα των πυρηνόκαρπων (Plum Pox Virus) που προκαλεί παραμόρφωση καρπών, ανομοιογενή ωρίμανση και μεταχρωματισμούς στην επιφάνεια των καρπών με αποτέλεσμα να μην τρώγονται και να μην είναι εμπορεύσιμα.

Η καλλιέργεια της βερικοκιάς παρουσιάζει ζωηρή βλάστηση και πρέπει να κλαδεύεται κάθε χρόνο για να διατηρείται σε καλή κατάσταση και να μας δώσει γευστικά βερίκοκα.

Κατάλληλη εποχή κλαδέματος για τις βερικοκιές είναι μέσα στον χειμώνα, από τον Δεκέμβριο ως τον Φεβρουάριο, ανάλογα με την ποικιλία της βερικοκιάς και την περιοχή που καλλιεργούμε.

Το κλάδεμα της βερικοκιάς διακρίνεται σε κλάδεμα διαμόρφωσης και σε κλάδεμα καρποφορίας. Το κλάδεμα διαμόρφωσης της βερικοκιάς αφορά το σχήμα που θα δώσουμε στο νεαρό δέντρο, συνήθως κυπελλοειδές για τους ερασιτεχνικούς κήπους.

Το κλάδεμα καρποφορίας αποσκοπεί στη διατήρηση του σχήματος του δέντρου, στην ανανέωση του καρποφόρου ξύλου και τον σχηματισμό νέων καρποφόρων οργάνων.

Για να βοηθήσουμε τον καλύτερο αερισμό και φωτισμό του δέντρου, αφαιρούμε παλαιότερα και ξερά κλαδιά, καθώς επίσης κόβουμε τα κλαδιά που λυγίζουν προς το έδαφος και αυτά που ξεφεύγουν πολύ ψηλά.

Η βερικοκιά συνήθως παράγει μεγαλύτερη ποσότητα καρπών από αυτή που μπορεί να θρέψει, με αποτέλεσμα πολλές φορές να έχουμε μικρότερους ή άγευστους καρπούς.

Για να απολαμβάνουμε βερίκοκα μεγαλύτερου μεγέθους με πλούσια γεύση, πέραν της πρόσθετης λίπανσης, πραγματοποιούμε αραίωμα των καρπών που επιπλέον συντελεί στην πρωίμιση της παραγωγής.

Η αραίωση στις βερικοκιές γίνεται όταν αρχίζει να σκληραίνει ο πυρήνας του καρπού, περίπου 1,5-2 μήνες μετά την άνθιση. Αραιώνουμε τα βερίκοκα, απομακρύνοντας τους μικρότερους καρπούς της βερικοκιάς έτσι ώστε η απόσταση μεταξύ των καρπών να είναι γύρω στα 5 εκατοστά.

Τα βερίκοκα συλλέγονται προσεκτικά με τα χέρια για να μην τραυματιστούν οι καρποί, από τα τέλη της άνοιξης μέχρι τα μέσα καλοκαιριού, ανάλογα την ποικιλία. Η συγκομιδή γίνεται όταν οι καρποί είναι ώριμοι και σχετικά σφικτοί.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα βερίκοκα αφού κοπούν από το δέντρο δε συνεχίζουν να ωριμάζουν, σε αντίθεση με άλλα φρούτα όπως τα αχλάδια.

Τα φρέσκα βερίκοκα συντηρθούνται μέσα στο ψυγείο σε θερμοκρασία γύρω στους 0°C και σε συνθήκες υψηλής σχετικής υγρασίας, όπου μπορούν να διατηρηθούν μέχρι 2 εβδομάδες.

Για μεγαλύτερη διάρκεια συντήρησης, τα βερίκοκα αποξηραίνονται ή γίνονται κομπόστα.

Για να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά βερικοκιάς, φυτεύουμε σπόρο (κουκούτσι) βερικοκιάς και τα εμβολιάζουμε με την επιθυμητή ποικιλία βερικοκιάς.

Σε επαγγελματικά φυτώρια, οι ποικιλίες βερικοκιάς εμβολιάζονται στα (εμβολιασμό) και συγκεκριμένα σε υποκείμενα βερικοκιάς, ροδακινιάς και μυροβάλανου.

Το της βερικοκιάς γίνεται με ενοφθαλμισμός τύπου Τ με κοιμώμενο οφθαλμό την περίοδο Αύγουστου – Σεπτεμβρίου ή με ενοφθαλμισμός τύπου Τ με βλαστάνοντα οφθαλμό νεαρών δενδρυλλίων την περίοδο της άνοιξης και την περίοδο Ιούνιου – Ιούλιου ανάλογα την περιοχή και τις κλιματολογικές συνθήκες.

Αν και δεν είναι πολύ συνηθισμένη η φύτευση της βερικοκιάς σε γλάστρα, μπορούμε να την καλλιεργήσουμε έχοντας σίγουρα πιο περιορισμένη ανάπτυξη και μικρή παραγωγή.

Καλό είναι να επιλέγουμε ποικιλίες βερικοκιάς που έχουν διαμορφωθεί σε νάνα ανάπτυξη για να φυτεύονται καλύτερα σε γλάστρα.

Είναι σημαντικό να τοποθετούμε τη γλάστρα με τη βερικοκιά σε ηλιόλουστη θέση με νότιο προσανατολισμό στο μπαλκόνι ή την αυλή μας που να είναι παράλληλα προστατευμένη από δυνατούς ανέμους.

διαστάσεων τουλάχιστον 40×40 εκατοστών για να μπορεί να αναπτυχθεί το ριζικό σύστημα της βερικοκιάς.

Για τη φύτευση της βερικοκιάς σε γλάστρα, χρησιμοποιούμε εμπλουτισμένο  γενικής χρήσης ή ειδικό φυτόχωμα για καρποφόρα δέντρα και τοποθετούμε μία στρώση χαλικιών ή στη βάση της γλάστρας για καλύτερη αποστράγγιση.

H φύτευση της βερικοκιάς θα πρέπει να αποφεύγεται σε εδάφη που προηγουμένως είχαμε καλλιεργήσει λαχανικά όπως ντομάτες και πατάτες, καθώς η βερικοκιά είναι ευαίσθητη σε ανάπτυξη των ασθενειών των αδρομυκώσεων που προσβάλλουν το ριζικό σύστημα των δέντρων.

Το άρθρο 12 μυστικά για την καλλιέργεια της βερικοκιάς εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Όπως είδαμε σε προηγούμενα άρθρα, υπάρχουν 5 βασικοί τρόποι για τον εμβολιασμό των καρποφόρων δέντρων, οι οποίοι χωρίζονται κυρίως σε ενοφθαλμισμούς, όπου το εμβόλιο που χρησιμοποιείται περιέχει ένα οφθαλμό, και σε εγκεντρισμούς, όπου το εμβόλιο περιέχει περισσότερους από έναν οφθαλμούς. Η εποχή που γίνεται ο εμβολιασμός των καρποφόρων δέντρων διαφέρει ανάλογα με τον τρόπο εμβολιασμού και το είδος του δέντρου που θέλουμε να μπολιάσουμε. Σήμερα θα μιλήσουμε για έναν ακόμα βασικό παράγοντα επιτυχίας των εμβολιασμών που είναι η επιλογή του κατάλληλο υποκείμενου στο οποίο εμβολιάζουμε την επιθυμητή ποικιλία. Είναι γνωστό ότι δεν εμβολιάζονται όλα τα είδη καρποφόρων δέντρων σε όποιο υποκείμενο επιθυμούμε, καθώς πρέπει να υπάρχει συμβατότητα των ειδών στο μπόλιασμα, γι’ αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζουμε σε κάθε είδος καρποφόρου δέντρου ποιο μπορούμε να εμβολιάσουμε. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να γνωρίζουμε σε ποιο υποκείμενο έχει εμβολιαστεί ένα νεαρό δέντρο που επιλέγουμε να αγοράσουμε, καθώς το υποκείμενο επηρεάζει σημαντικά την ανάπτυξη της ποικιλίας που έχουμε επιλέξει, την αντοχή της σε χαμηλές θερμοκρασίες, τη αντοχή του δέντρου σε ασθένειες της ρίζας και του λαιμού, καθώς και της ανθεkτικότητητας του σε διάφορους τύπους εδαφών (πχ. ασβεστώδη).

Πώς κάνουμε εμβολιασμό δέντρων σε άλλο υποκείμενο;

Τα υποκείμενα των καρποφόρων δέντρων πάνω στα οποία εμβολιάζονται τα διάφορα είδη και ποικιλίες καρποφόρων δέντρων διακρίνονται σε:

α) σπορόφυτα, που προέρχονται από σπόρο (εγγενής πολλαπλασιασμός) και σε
β) κλωνικά που προέρχονται από μοσχεύματα (τμήματα βλαστών), παραφυάδες ή καταβολάδες και δίνουν φυτά ίδια με τα μητρικά από τα οποία προέρχονται (αγενής πολλαπλασιασμός) .

Η χρήση σπορόφυτων ως υποκείμενα καρποφόρων δέντρων έχει το μειονέκτημα ότι τα δέντρα που προκύπτουν εμφανίζουν σημαντική ανομοιομορφία στα χαρακτηριστικά τους, σε αντίθεση με τα κλωνικά που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και μπορούμε να δημιουργήσουμε ομοιόμορφους οπωρώνες.

Ποια υποκείμενα καρποφόρων δέντρων είναι συμβατά και με ποια είδη

Ελιά: Οι ποικιλίες ελιάς μπορούν να εμβολιαστούν σε υποκείμενα Αγριελιάς και Ελιάς.
Λεμονιά: Οι ποικιλίες λεμονιάς μπορούν να εμβολιαστούν σε υποκέιμενα Νερατζιάς, Πορτοκαλιάς, Τρίφυλλης Πορτοκαλιάς, Μανταρινιάς Cleopatra, Citrange Carrizo & Troyer, Γλυκολιμεττίας και Βολκαμεριάνας.

Πορτοκαλιά: Οι ποικιλίες πορτοκαλιάς μπορούν να εμβολιαστούν σε υποκείμενα Νερατζιάς, Πορτοκαλιάς, Τρίφυλλης Πορτοκαλιάς, Μανταρινιάς Cleopatra, Citrange Carrizo & Troyer, Γλυκολιμεττίας και Βολκαμεριάνα.

Μανταρινιά: Οι ποικιλίες μανταρινιάς μπορούν να εμβολιαστούν σε υποκείμενα Νερατζιάς, Πορτοκαλιάς, Τρίφυλλης Πορτοκαλιάς, Μανταρινιάς Cleopara, Citrange Carrizo & Troyer, Γλυκολιμεττίας και Βολκαμεριάνας.

Αχλαδιά: Οι ποικιλίες αχλαδιάς μπορούν να εμβολιαστούν σε υποκείμενο Αγριαχλαδιάς.
Μηλιά: Οι ποικιλίες μηλιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενο Μηλιάς.

Αμυγδαλιά: Οι ποικιλίες αμυγδαλιάς εμβολιάζονται υποκείμενα Αμυγδαλιάς, Ροδακινιά; και Αμυγδαλοροδάκινου (Gf667).

Ροδιά: Οι ποικιλίες ροδιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενα Ροδιάς.

Δαμασκηνιά: Οι ποικιλίες δαμασκηνιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενα Μυροβάλανου.
Βερικοκιάς: Οι ποικιλίες βερικοκιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενα Βερικοκιάς, Ροδακινιάς και Μυροβάλανου.

Ροδακινιά: Οι ποικιλίες ροδακινιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενα Ροδακινιάς, Αγριοροδακινιάς και Αμυγδαλοροδάκινου.

Καρυδιά: Οι ποικιλίες καρυδιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενα Καρυδιάς (Κοινή ή Βασιλική ποικιλία).
Μάνγκο: Οι ποικιλίες μάνγκο εμβολιάζονται σε υποκείμενο Μάνγκο.

Λωτός: Οι ποικιλίες λωτού εμβολιάζονται σε υποκείμενο Λωτού.

Κερασιά: Οι ποικιλίες κερασιάς εμβολιάζονται σε υποκείμενα Αγριοκερασιάς και Μαχαλέπι.

Αβοκάντο: Οι ποικιλίες αβοκάντο εμβολιάζονται σε υποκείμενο Αβοκάντο.

Πολλαπλασιασμός αχλαδιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο κοινής αχλαδιάς, κυρίως για εδάφη γόνιμα, βαθιά κλπ. και με σπόρους γκορτσιάς για εδάφη ξερά, φτωχά κλπ. Όταν κάνουμε φυτείες αχλαδιάς πρέπει να φυτεύουμε περισσότερες ποικιλίες μαζί, γιατί μερικές ποικιλίες δεν γονιμοποιούνται καλά με τη δική τους γύρη και χρειάζονται ξένη γύρη.Μπολιάζεται:

• Σε γκορτσιά, για εξημέρωση των εκατομμυρίων γκορτσιών.
• Σε γκορτσιά με σπόρο (στο φυτώριο), για φτωχά κλπ. εδάφη.
• Σε κοινή αχλαδιά, για γόνιμα στραγγερά κλπ. εδάφη.
• Σε κυδωνιά για αμμοαργιλλώδη ποτιστικά εδάφη. Η συγγένεια με την κυδωνιά είναι μικρή. Στο σημείο του εμβολιασμού δημιουργείται εξόγκωμα. Διαταράσσεται η κανονική κυκλοφορία των χυμών. Η αχλαδιά γίνεται μικρή και ζει λίγα χρόνια. Κάνει όμως πολλά νόστιμα, χυμώδη και μεγάλα αχλάδια.
• Σε κράταιγο, για ξερά ασβεστούχα εδάφη. στ) Σε σουρβιά. Άριστο υποκείμενο για εδάφη φτωχά, όπου ευδοκιμεί η σουρβιά. Το συνηθισμένο υποκείμενο που φυτώρια είναι η κοινή αχλαδιά.

Πολλαπλασιασμός μηλιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Κυρίως χρησιμοποιούμε σπόρο αγριομηλιάς και κατόπιν άλλων μηλιών. Σπόρο γκορτσιάς και τσαπουρνιάς συνήθως δεν χρησιμοποιούμε.
Μπολιάζεται: α) Σε ξινομηλιά από σπόρο ή σε άγρια επί τόπου για εδάφη γόνιμα αργιλοαμμώδη δροσερά, β) σε γλυκομηλιά από σπόρο ή σε άγρια γλυκομηλιά για τα γονιμότερα εδάφη. γ) Σε χαμομηλιά. Από σπόρο για μέτρια γόνιμα εδάφη. δ) σε γκορτσιά και σε τσαπουρνιά για ξερά εδάφη, ασβεστούχα, φτωχά. Συνήθως δεν χρησιμοποιούνται για υποκείμενα οι γκορτσιές και οι τσαπουρνιές.

Πολλαπλασιασμός κυδωνιάς
Πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοσχεύματα, που ριζώνουν πολύ εύκολα. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο δεν χρησιμοποιείται συνήθως.
Μπολιάζεται: σε κυδωνιά όταν θέλουμε ν’ αλλάξουμε την ποικιλία. Σε κράταιγο για να καλλιεργήσουμε κυδωνιές σε ξερά χαλικώδη εδάφη.

Πολλαπλασιασμός βερικοκιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Μπολιάζεται σε διάφορα υποκείμενα, που έγιναν με σπόρο, έκτος από τη δαμασκηνιά, που μπορεί να γίνει και με μοσχεύματα, α) Σε βερικοκιά, για νοτιότερα μέρη, για εδάφη ελαφρά, ζεστά, β) Σε μυγδαλιά (πικραμυγδαλιά ή σκληρότσουφλη) για νότια μέρη, για ξερά, στραγγερά εδάφη. Δεν κολλάει καλά το μπόλι και ξεμασχαλίζεται με τους αέρηδες. Για να αποφύγουν αυτό το ελάττωμα οι καλοί δεντροκαλλιεργητές μπολιάζουν την αμυγδαλιά με ροδακινιά και κατόπιν τη ροδακινιά με βερικοκιά. γ) Σε ροδακινιά. Γιά νοτιότερα μέρη. Για ελαφρά ασβεστούχα εδάφη, δεν συνηθίζεται, γιατί η ροδακινιά προσβάλλεται από αρρώστιες. δ) Σε δαμασκηνιά, για βορεινότερα μέρη. Για εδάφη σφιχτότερα που συγκροτούν υγρασία. Είναι καλό υποκείμενο. ε) Σε κορομηλιά. Για τα ίδια εδάφη και κλίματα, άλλα οι βερικοκιές δεν παίρνουν μεγάλη ανάπτυξη.

Πολλαπλασιασμός ροδακινιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο.Μπολιάζεται:

• Σε ροδακινιά από σπόρο. Είναι το καλύτερο, υποκείμενο. Τα μπόλια αναπτύσσονται γρήγορα και καρποφορούν νωρίς.
• Σε αμυγδαλιά. για εδάφη ξερότερα, χαλικώδη, ασβεστώδη, βαθιά, που δεν ποτίζονται ή ποτίζονται λίγο.
• Σε βερικοκιά. Για εδάφη ξερά φτωχά, δεν προτιμάται.
• Σε δαμασκηνιά. για εδάφη με περισσότερη υγρασία και ψυχρότερα μέρη. τα καλύτερα υποκείμενα είναι η ροδακινιά και η αμυγδαλιά.

Πολλαπλασιασμός δαμασκηνιάς – κορομηλιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο, μοσχεύματα και παραφυάδες. Με μοσχεύματα και παραφυάδες δεν είναι καλός τρόπος πολλαπλασιασμού. Τα δέντρα δεν είναι ανθεκτικά και δίνουν μέτριες αποδόσεις. Για αυτό πάντοτε προτιμάται ο πολλαπλασιασμός με σπόρο.
Για τη δαμασκηνιά καλό είναι να χρησιμοποιούμε τους σπόρους της αγριοδαμασκηνιάς και για τις κορομηλιές τους σπόρους της αγριοκορομηλιάς. Οι σπόροι της τσαπουρνιάς δεν είναι κατάλληλοι, γιατί ο εμβολιασμός δεν πετυχαίνει καλά.Γενικότερα δε για τις δαμασκηνιές καλό είναι να χρησιμοποιούμε σπόρους δαμασκηνιάς και για τις κορομηλιές σπόρους κορομηλιάς.
Μπολιάζεται σε δαμασκηνιά και κορομηλιά και ειδικότερα για καλύτερη βλάστηση και ανάπτυξη του δέντρου οι δαμασκηνιές σε δαμασκηνιές και οι κορομηλιές σε κορομηλιές, χωρίς εννοείται να σημαίνει ότι οι κορομηλιές δεν μπολιάζονται σε δαμασκηνιές και αντίστροφα. Πιάνει επίσης το μπόλι και σε μυγδαλιά, βερικοκιά, ροδακινιά, αλλά δεν συνηθίζεται. Τα υποκείμενα αυτά είναι πιο ντελικάτα από τη δαμασκηνιά και δεν χρησιμοποιούνται.

Πολλαπλασιασμός κερασιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο κερασιάς, αγριοκερασιάς (μαχαλέπιος) και βυσσινιάς.
Οι καλύτεροι σπόροι είναι από μισοάγριες γλυκοκερασιές. Οι σπόροι της ήμερης κερασιάς είναι συνήθως κούφιοι. Για εδάφη ξερά ασβεστώδη κατάλληλος είναι ο σπόρος της μαχαλεπίου. Ο σπόρος της βυσσινιάς δίνει υποκείμενα νάνα και καχεκτικά. Για αυτό δεν χρησιμοποιείται. Επίσης η κερασιά μπορεί να πολλαπλασιαστεί με παραφυάδες, άλλα συνήθως δεν προτιμάται αυτός ο τρόπος.Η κερασιά μπολιάζεται:

• σε γλυκοκερασιά. Είναι το καταλληλότερο υποκείμενο για τα ορεινά και ψυχρά μέρη, που γόνιμα εδάφη τα μπόλια γίνονται πολύ μεγάλα. Από τη γλυκοκερασιά καλύτερες είναι οι κοκκινόκαρπες.
• σε κοινή κερασιά. από σπόρο εκλεκτών ποικιλιών. Καλό υποκείμενο σαν το προηγούμενο. Τα μπόλια γίνονται λίγο μικρότερα από το προηγούμενο. Για πλαγιές, κοιλάδες κλπ.
• Σε μαχαλέπιο. Για ξερά ασβεστούχα, ζεστά εδάφη. Είναι πολύ καλό υποκείμενο για όλες σχεδόν τις ποικιλίες της κερασιάς και προ παντός για ξερά εδάφη. Μπολιάζεται πάντοτε στο μάτι σε νέα φυτά. Τα άλλα είδη εμβολιασμό δεν πετυχαίνουν.

Πολλαπλασιασμός βυσσινιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο και παραφυάδες. Χρησιμοποιείται ο σπόρος της ίδιας της βυσσινιάς. Βγάζει πολλές παραφυάδες, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πολλαπλασιασμό.
Μπολιάζεται κυρίως σε βυσσινιά. Μπορεί να μπολιαστεί και σε διάφορες ποικιλίες κερασιάς.

Πολλαπλασιασμός νεραντζιάς, πορτοκαλιάς, λεμονιάς, μανταρινιάς, περγαμόντου
Τα ξινά πολλαπλασιάζονται με μοσχεύματα, καταβολάδες, σπόρο και εμβολιασμό.
Ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα και καταβολάδες ήταν άλλοτε συνηθισμένος, προ παντός για την κιτριά, λεμονιά και φράπα. Εγκαταλείφθηκε ή εγκαταλείπεται ο τρόπος αυτός. Τα δέντρα που προέρχονται από μοσχεύματα ή καταβολάδες προσβάλλονται από κομμίωση και καταστρέφονται. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο νεραντζιάς έχει πάρει γενική εφαρμογή. Ο κάθε καλλιεργητής μπορεί να κάνει ένα μικρό φυτώριο ξινών στην άκρη του κήπου του για τις ανάγκες του.

Πολλαπλασιασμός με σπόρο. Παίρνουμε σπόρους από την κοινή νεραντζιά. Μαζεύουμε νεράντζια εντελώς ώριμα από υγιή δέντρα. 15 μέρες το βραδύτερο μετά το μάζεμα τα ανοίγουμε και διαλύουμε τη σάρκα μέσα σε νερό. Οι σπόροι κάθονται στον πάτο. Χύνουμε το νερό και τις σάρκες. Πλένουμε καλά τους σπόρους και τους απλώνουμε στον ίσκιο να στεγνώσουν. Αμέσως μετά το στέγνωμα τους σπέρνουμε στο σπορείο ή, αν είναι νωρίτερα από τον Απρίλη-Μάη, τους στρωματώνουμε. Όταν σκάσουν οι στρωματωμένοι σπόροι, τους σπέρνουμε που πεταχτά ή σε γραμμές που απέχουν 15-20 πόντους και πάνω στη γραμμή οι σπόροι θα απέχουν 5 πόντους. Τους σκεπάζουμε σε βάθος 2-3 πόντους με κοπρόχωμα. Τους σκεπάζουμε και στις μεγάλες ζέστες.Μεταφυτεύονται τον επόμενο χειμώνα στο φυτώριο σε γραμμές που απέχουν 70-80 πόντους και πάνω στη γραμμή 40 πόντους, αφού προηγούμενα κουρευτούν ο βλαστός και οι ρίζες. Αντί να μεταφυτευτούν σε φυτώριο, αφήνονται στο σπορείο 2 χρόνια να δυναμώσουν και κατόπιν μεταφυτεύονται απ’ ευθείας στο οριστικό μέρος. Αυτό γίνεται, όταν είμαστε σε θέση να περιποιηθούμε τα νεαρά δενδρύλλια στο χωράφι καθώς θα τα περιποιούμασταν στο φυτώριο. Το καλοκαίρι, αν έχουν πάχος ένα πόντο περίπου, τα μπολιάζουμε με μάτι. Το μπόλιασμα γίνεται όσο μπορούμε πιο ψηλά (60-80 πόντους) για να έχει το ξυνόδεντρο ψηλό κορμό νεραντζιάς και αντέχει στην κομμίωση. Στο φυτώριο μένει το μπόλι 2-3 χρόνια. Μονοβεργίζεται την πρώτη χρονιά και, αν είναι γερό, διακλαδώνεται (σταυρώνεται). Το δεύτερο χρόνο σταυρώνεται και αρχίζει το δεντράκι να παίρνει το σχήμα του και είναι έτοιμο για φύτεμα στο οριστικό μέρος.

Πολλαπλασιασμός αμυγδαλιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Πολλές φορές σπέρνετε ο σπόρος απ’ ευθείας στο οριστικό μέρος χωρίς να μπολιαστεί. Τα δενδρύλλια που θα βγουν από το σπόρο δεν είναι άγρια, καθώς συμβαίνει με τα περισσότερα καρποφόρα, ή μάλλον πολύ λίγα αγριεύουν, γίνονται πικραμύγδαλα. Όσα αγριεύουν, μπολιάζονται.
Μπολιάζεται συνήθως σε αμυγδαλιά. Πιάνει και σε πικραμυγδαλιά, αλλά πικρίζουν λίγο τα μύγδαλα. Επίσης πιάνει και σε δαμασκηνιά, άλλα δεν ζει πολλά χρόνια. Επίσης πιάνει το μπόλι σε βερικοκιά και ροδακινιά, αλλά τα υποκείμενα αυτά δεν είναι ανθεκτικά.

Πολλαπλασιασμός καρυδιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Σε προφυλαγμένα μέρη φυτεύεται ο σπόρος σε οριστικό μέρος. Καλύτερα να φυτεύεται στο φυτώριο, να μεγαλώνει το δενδρύλλιο 3-5 μ. και κατόπιν να φυτεύεται. Έτσι αποκτάει ψηλό κορμό για ξύλο και μπορεί να φυτευτεί και σε ελεύθερα μέρη όπου κυκλοφορεί η κτηνοτροφία. Το ύψος αυτό το παίρνουν τα δενδρύλλια σε 3-4 χρόνια.
Συνήθως δεν μπολιάζεται. τα σκληρά βγαίνουν όμοια με το μητρικό φυτό. Τα αφράτα μόνο εκφυλίζονται λίγο αλλά μετά από πολλά χρόνια. Για να έχουμε καλά δέντρα διαλέγουμε καλό σπόρο. Σπανιότατα καταφεύγουμε στο μπόλιασμα, που είναι αρκετά δύσκολο. Χρησιμοποιούμε τον αυλοειδή ή τον υπόφλοιο στεφανίτη. Τον αυλοειδή σε νέα υποκείμενα και μπόλια. ο υπόφλοιος γίνεται τον Απρίλη-Μάη με μπόλια που είχαμε διατηρήσει από το χειμώνα.

Πολλαπλασιασμός καστανιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Τα κάστανα, όταν μαζευτούν από τα δέντρα, στρωματώνονται και σπέρνονται την άνοιξη στο φυτώριο ή απ’ ευθείας στο οριστικό μέρος.
Μπολιάζεται σε καστανιά. Χρησιμοποιείται το κοιμώμενο μάτι, ο σχιστός και ο υπόφλοιος στεφανίτης. Οι αγριοκαστανιές για να μπολιαστούν πρέπει να δεχτούν μια σχετική προετοιμασία. Οι νέες αγριοκαστανιές μονοβεργίζονται και μπολιάζονται. Οι χοντρότερες κλαδεύονται το χειμώνα που κλωνάρια για να πετάξουν καινούργιους βλαστούς, γιατί ο κορμός δεν θα μπορούσε να μπολιαστεί. Οι πολύ γέρικες και κουφαλιασμένες κόβονται στη βάση για να πετάξουν από εκεί καινούργιους βλαστούς.Το μπόλιασμα δεν είναι εύκολο. Αν ο μπολιαστής δεν είναι προσεκτικός και επιδέξιος, η επιτυχία δεν είναι καλή.
Με μάτι μπολιάζουμε τον Αύγουστο Σεπτέμβρη τους λεπτούς βλαστούς. Με σχιστό μπολιάζουμε τους χοντρότερους βλαστούς (5-15 πόντους διάμετρο) το Μάρτη-Απρίλη μόλις αρχίζουν να φουσκώνουν τα δέντρα. Με υπόφλοιο τα ακόμη χοντρότερα (15-30 πόντους) τον Απρίλη-Μάη που έχει αρχίσει η βλάστηση και σηκώνει η φλούδα.

Πολλαπλασιασμός φουντουκιάς
Πολλαπλασιάζεται κυρίως με παραφυάδες. Μπορεί να μπολιαστεί με μοσχεύματα και καταβολάδες. ο πολλαπλασιασμός με σπόρο δεν χρησιμοποιείται, εκτός αν θέλει κανένας να φτιάξει καμιά καινούργια ποικιλία. Το μπόλιασμα δεν χρησιμοποιείται, γιατί δεν πιάνουν εύκολα τα μπόλια και γιατί ή φουντούκια είναι δέντρο με παραφυάδες χωρίς κορμό και το μπόλι πρέπει συνεπώς να γίνει στη βάση (στο λαιμό) για να βγάλει παραφυάδες. Εκεί όμως το μπόλιασμα δεν είναι εύκολο.

Πολλαπλασιασμός φιστικιάς
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο τσικουδιάς. Μπολιάζεται σε αγριοφιστικιά ή τερεβυθιά που χωρίζεται σε δύο είδη: την κοκορέτσια ή τζιτσιραβιά που φυτρώνει στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας και στην τσικουδιά ή τρεμυθιά που φυτρώνει κυρίως που Νησιά (Χίος). Το μπόλιασμα δεν είναι εύκολο. Η φιστικιά βγάζει ρετσίνι στις τομές, που επηρεάζει την επιτυχία του μπολιού. Ο καλύτερος τρόπος για μπόλιασμα δενδρυλλίων στα φυτώρια και η εξημέρωση κοκορετσιών ή τσικουδιών είναι το μάτι με ανεστραμμένο JL για να μη πνιγεί το μπόλι από το ρετσίνι. Με το μάτι γίνεται μικρή τομή και βγαίνει λιγότερο ρετσίνι. Ετοιμάζουμε τα άγρια για να τα μπολιάσουμε. Κόβουμε τις παραφυάδες και τα περιττά κλωναράκια στα νέα. Τα πιο ηλικιωμένα τα κόβουμε στη βάση ή παραπάνω για να πετάξουν καινούργιους βλαστούς, που θα μπολιάσουμε. Για να πετύχει το μπόλι, πρέπει ο βλαστός να είναι καινούργιος με τρυφερή φλούδα. Προσέχουμε στις τομές, να μη τραυματίζουμε το ξύλο και προκαλούμε ροή ρετσινιού. Μπολιάζουμε τον Ιούνη ή τον Αύγουστο-Σεπτέμβρη με κοιμώμενο μάτι.Όταν μπολιάζουμε τον Ιούνη, δεν κόβουμε αμέσως το υποκείμενο, άλλα λίγο λίγο ως τον επόμενο χειμώνα. Το απότομο κόψιμο μπορεί να ξεράνει και το μπόλι και το υποκείμενο. Όταν μπολιάζουμε με κοιμώμενο μάτι, κόβουμε τον επόμενο Μάρτη το βλαστό του υποκειμένου 15-20 πόντους πάνω από το μπόλι αφήνοντας προσωρινά 1-2 μικρούς βλαστούς για να τραβάνε τους χυμούς.
Οι εγκεντρισμοί γίνονται σε μεγαλύτερα δέντρα, άλλα με μικρότερη επιτυχία. Αν αποτύχουν, θα βλαστήσουν καινούργιοι βλαστοί, που θα μπολιαστούν το καλοκαίρι. Ο σχιστός γίνεται το Μάρτη και ο υπόφλοιος στεφανίτης αργότερα, για να σηκώνει η φλούδα. Τα σχίνα συγγενεύουν με τη φιστικιά. το μπόλι πιάνει αλλά δεν αναπτύσσεται καλά. Στα φυτώρια, και όπου μπορούμε που άγρια, ποτίζουμε 2-3 φορές πριν να μπολιάσουμε.

Πολλαπλασιασμός συκιάς
Πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοοχεύματα. Κατόπιν με παραφυάδες και καταβολάδες. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο δεν συνηθίζεται. Φυτεύονται στο φυτώριο και απ’ ευθείας στο χωράφι. Συνήθως δεν το κορφολογούμε. Αν το μόσχευμα είναι μακρύ, το κονταίνουμε στη βάση. Αν θα το κόψουμε στην κορυφή, πρέπει ή τομή να γίνει αμέσως μετά ένα μάτι.
Μπολιάζεται σε συκιά από σπόρο, σε άγρια ή σε οποιαδήποτε συκιά που θέλουμε να αλλάξουμε την ποικιλία. Το μπόλιασμα γίνεται με ανάποδο ή πλακίτη, συνήθως τον Αύγουστο. Με σχιστό αποφεύγουμε να μπολιάζουμε.

Πολλαπλασιασμός χαρουπιάς
Από τις χαρουπιές άλλες είναι αρσενικές, άλλες θηλυκές κι άλλες έχουν θηλυκά κι άλλες αρσενικά λουλούδια. Σε κάθε φυτεία θηλυκών πρέπει να υπάρχουν κι αρσενικά δέντρα (1 προς 10), που μεμονωμένα θηλυκά μπολιάζουμε ένα κλωνάρι με αρσενικό.
Η χαρουπιά μπολιάζεται σε άγρια χαρουπιά από σπόρο, που είναι κι αυτή άγρια. Μπολιάζουμε κατά προτίμηση με μάτι σε σχήμα Τ τον Απρίλη-Μάη. Μόλις πετύχει το μπόλι, κορφολογούμε το υποκείμενο αφήνοντας μόνο τον οδηγό. Σχιστό και υπόφλοιο σπανιότερα κάνουμε σε μεγαλύτερα υποκείμενα. Προτιμούμε ξανανιωμένους καινούργιους βλαστούς.

Ο εμβολιασμός είναι ουσιαστικά η μεταφορά καρποφόρου βλασταριού ενός δέντρου στον κορμό ενός άλλου δέντρου (υποκείμενο), αποσκοπώντας στα εξής:

– εξημέρωση άγριων δέντρων

– πολλαπλασιασμός της ποικιλίας (π.χ. ο λωτός που δεν πολλαπλασιάζεται αλλιώς)

– καλλιέργεια ποικιλίας σε μέρη όπου το δέντρο της ποικιλίας δε μπορεί να ευδοκιμήσει και χρησιμοποιείται το κατάλληλο υποκείμενο

– δημιουργία αρσενικών και θηλυκών ανθών στο ίδιο δέντρο ώστε να έχουμε αυτό-γονιμοποίηση.

– βελτίωση των καρπών

– αύξηση της παραγωγικότατος

– αυξημένη αντοχή στις κλιματολογικές συνθήκες

Η επιλογή του υποκείμενου είναι καθοριστική στην επιβίωση, ανάπτυξη και παραγωγικότητα του δέντρου. Σήμερα, υπάρχουν διαθέσιμα αρκετά υποκείμενα που εγγυώνται σίγουρη και απροβλημάτιστη παραγωγή. Ωστόσο, πρέπει πάντα να επιλέγεται το σωστό υποκείμενο για κάθε καλλιέργεια. Στα φυτώρια “Vita Plant” μπορείτε να ενημερωθείτε για το καταλληλότερο υποκείμενο για την καλλιέργεια σας.

Ο εμβολιασμός των δέντρων γίνεται με διάφορους τρόπους. Οι κύριες μέθοδοι εμβολιασμού είναι:

1. Μπόλιασμα με μάτι

 Ο εμβολιασμός με εγκεντρισμό ματιού μπορεί να γίνει από την άνοιξη μέχρι και το τέλος του Σεπτεμβρίου. Κατά τη μέθοδο αυτή, αφαιρείται το μάτι με τμήμα του φλοιού και εγκεντρίζετε σε μια τομή σχήματος “Τ” στο βλαστάρι υποκείμενο. Στη συνέχεια δένεται με ελαστική ταινία. Αυτή η μέθοδος εμβολιασμού χρησιμοποιείται για όλα τα οπωροφόρα δέντρα.

2. Μπόλιασμα με Κεντράδι

Σε αυτή τη μέθοδο, κόβεται το βλαστάρι που περιέχει το μάτι με το κάτω μέρος του να είναι μυτερό. Το υποκείμενο , που μπορεί να είναι είτε δέντρο είτε βραχίονας, σκίζεται ώστε να δεχτεί το εμβόλιο .Στη συνέχεια το εμβολιασμένο δέντρο δένεται και αλείφεται με ειδικές αλοιφές.

3. Μικρό-εμβολιασμός με μάτι

Η μέθοδος είναι ίδια με το μπόλιασμα με μάτι, απλά γίνεται σε μικρότερη κλίμακα, σε ειδικό εργαστήριο με χρήση στερεοσκοπίου.

  Άλλα είδη εμβολιασμών:

4. Εμβολιασμός με όρθιο Ταφ

 προσέχουμε κατά την αφαίρεση του οφθαλμού να αφήσουμε και λίγο ξύλο για να μην τραυματιστεί το μάτι.

Διπλός σχιστός (γνωστός και σαν¨ αγγλικός ¨από τον εμβολιασμό κυρίως στο αμπέλι.)

Βιβλιογραφία

1.Ο εμβολιασμός της μουριάς (Καϊμακαμης Κωνσταντίνος)

2.Γενική και ειδική δεντροκομία (Μιλτιάδης Βασιλακάκης)

3.Εργαστηριακές σημειώσεις δεντροκομίας

4.Προσωπικό φωτογραφικό υλικό (από τα δέντρα της σχολής ΓΠΑ)

5.Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το άρθρο Ο Πολλαπλασιασμός και το μπόλιασμα δέντρων εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Το κατάλληλο κλάδεμα για τον καλύτερο αερισμό της κόμης μειώνει δραστικά τους πληθυσμούς των εχθρών.

ΚΟΚΚΙΝΗ ΨΩΡΑ

Η πτήση των αρσενικών της δεύτερης γενιάς βρίσκεται στην κορύφωσή της. Η καταπολέμηση της 2ης γενιάς της κόκκινης ψώρας είναι στρατηγικής σημασίας για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του εχθρού, καθώς οι επόμενες γενιές είναι αλληλοεπικαλυπτόμενες και συνεπώς είναι δύσκολο να προσδιορισθούν.

Μόνο σε εκείνους τους οπωρώνες που παρατηρήθηκαν κατά την συγκομιδή, την περσινή περίοδο, πάνω από 4-10 άτομα της κόκκινης ψώρας ανά καρπό, με το μικρότερο όριο για τα μανταρίνια και το μεγαλύτερο για τα πορτοκάλια και αν η προσβολή ήταν ομοιόμορφη (δηλαδή αφορούσε τα περισσότερα δέντρα), να γίνει επέμβαση με τη λήψη του δελτίου με ένα από τα κατάλληλα φάρμακα, βλ λίστα που έχει σταλεί.

Σε όσους οπωρώνες έχουν έντονη προσβολή και έγινε καταπολέμηση της πρώτης γενιάς με νευροτοξικά σκευάσματα (ΔΓΠ 1.05/06/2019) καλό είναι να γίνει επανάληψη της επέμβασης αυτή την εποχή.

ΨΕΥΔΟΚΟΚΚΟΣ

Οι συλλήψεις στις φερομονικές παγίδες είναι ιδιαίτερα αυξημένες σε ορισμένες μόνο περιοχές. Να γίνει επέμβαση με τη λήψη του δελτίου στους οπωρώνες που κατά την περσινή χρονιά παρουσίασαν προβλήματα. Ο ψεκασμός μπορεί να συνδυασθεί με αυτόν της κόκκινης ψώρας. Κατάλληλα φάρμακα Βλ. λίστα που έχει σταλεί.

ΠΑΡΛΑΤΟΡΙΑ

Σε οπωρώνες της Θεσπρωτίας που παρουσιάζουν έντονες προσβολές να γίνει επέμβαση από την λήψη του δελτίου μέχρι 15 (δεκαπέντε) Αυγούστου . 

Το άρθρο Προστασία Εσπεριδοειδών από κοκκοειδή εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Πληροφορίες για το χρόνο ζωής των καρποφόρων δέντρων σε χρόνια και για το μετά από πόσα χρόνια αρχίζουν να παράγουν καρπούς.

Πληροφορίες για: Αμυγδαλιά, Αχλαδιά, Βερικοκιά, Δαμασκηνιά, Ελιά, Εσπεριδοειδή (Λεμονιά, Πορτοκαλιά, Μανταρινιά), Καρυδιά, Κερασιά, Κουκουναριά, Κυδωνιά, Λωττός, Μηλιά, Μουριά, Μουσμουλιά, Νεκταρινιά, Ροδακινιά, Ροδιά, Συκιά, Τζιτζιφιά, Φιστικιά, Χαρουπιά, Χουρμαδιά.

Τα δέντρα έχουν και αυτά το χρόνο ζωής τους. Όπως και οι άλλοι ζωντανοί οργανισμοί, μεγαλώνουν, μπαίνουν στην παραγωγική ηλικία και στη συνέχεια γερνούν και πεθαίνουν (ξεραίνονται). Παρακάτω θα βρείτε το μέσο χρόνο ζωής για πολλά παραγωγικά δέντρα.

Παράμετροι που επηρεάζουν το χρόνο ζωής ενός δένδρου

Ο πραγματικός χρόνος ζωής ενός δέντρου που παράγει καρπούς και έχετε στον κήπο ή τον δενδρόκηπο, εξαρτάται από πολλές παραμέτρους.

Παραμέτρους που εντάσσονται σε κατηγορίες όπως κλίμα, κατάσταση χώματος, ιδιαιτερότητες του μέρους που έχει φυτευτεί, φροντίδα που δέχεται.

Κάποιες από τις κύριες παραμέτρους που επηρεάζουν το χρόνο ζωής ενός δέντρου είναι:

• Τοπικές κλιματολογικές συνθήκες
• Χρονιές με πολύ ζέστη ή πολύ κρύο
• Χρονιές με λίγες βροχές (ξηρασία) ή χρονιές με πολλές βροχές
• Ποιότητα και κατάσταση εδάφους
• Τακτική και σωστή λίπανση
• Προσβολή από ασθένειες, έντομα, μύκητες
• Αντιμετώπιση ή όχι των προβλημάτων από ασθένειες, έντομα, μύκητες
• Πρακτικές κλαδέματος ή απουσία κλαδέματος και αφαίρεσης νεκρών κλαδιών

Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι οι νάνες ποικιλίες έχουν μικρότερο χρόνο ζωής από ότι οι κανονικές.

Τέλος, ποικιλίες δέντρων που είναι καλύτερα προσαρμοσμένες σε μία περιοχή, ζουν περισσότερο από άλλα δέντρα που έχουν εισαχθεί σε αυτή την περιοχή.

​ Χρόνος ζωής δέντρων

Αμυγδαλιά (almond)

40 -50 χρόνια

Αχλαδιά (pear, asian pear)

150+ χρόνια

Βερικοκιά (apricot)

25 – 40 χρόνια

Δαμασκηνιά (plum cultivated)

15-30+ χρόνια

Ελιά (olive)

500+ χρόνια

Εσπεριδοειδή (citrus) (λεμονιά, πορτοκαλιά, μανταρινιά)

50+ χρόνια

Καρυδιά (walnut)

60+ χρόνια

Καρυδιά Πεκάν (pecan)

200+ χρόνια

Κερασιά (cherry)

15 – 30 χρόνια

Κερασιά Άγρια (cherry wild black)

200+ χρόνια

Κουκουναριά (pinyon pine)

Αιωνόβιο

Κυδωνιά (quince)

30-50 χρόνια

Λωτός (persimmon)

50-75 χρόνια

Μηλιά (apple)

50 – 150 χρόνια

Μουριά (mulberry)

300 χρόνια

Μουσμουλιά (loquat)

100+ χρόνια

Νεκταρινιά (nectarine)

15-20 χρόνια

Ροδακινιά (peach)

15-20 χρόνια

Ροδιά (pomegranate)

30+ χρόνια

Συκιά (fig)

30-40+ χρόνια

Τζιτζιφιά (jujube)

100+ χρόνια

Φιστικιά (pistachio)

150+ χρόνια

Χαρουπιά (carob)

100+ χρόνια

Χουρμαδιά (date palm)

150 χρόνια

Χρόνος που απαιτείται για να δώσει ένα δένδρο καρπούς

Όπως τα δέντρα δεν ζουν όλα για τα ίδια χρόνια, έτσι δεν δίνουν όλα το ίδιο γρήγορα καρπούς.

Τα έτη από την μεταφύτευση έως την πρώτη καρποφορία ενός δένδρου που αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα, ισχύουν με μία παραδοχή.

Αναφέρονται σε μπολιασμένα δέντρα που έχουμε αγοράσει από φυτώριο και έχουμε φυτέψει 1-2 χρόνια μετά το μπόλιασμά τους.

Αμυγδαλιά (almond): 2-4 χρόνια

Αχλαδιά (pear, asian pear): 4-6 χρόνια

Βερικοκιά (apricot): 2-5 χρόνια

Ελιά (olive): 2-3 χρόνια

Εσπεριδοειδή (citrus) (λεμονιά, πορτοκαλιά, μανταρινιά):1-3 χρόνια

Δαμασκηνιά (plum cultivated): 3-6 χρόνια

Καρυδιά (walnut): 4-5 χρόνια

Καρυδιά Πεκάν (pecan): 4-8 χρόνια

Κερασιά (cherry): 3-7 χρόνια

Κυδωνιά (quince): 3-5 χρόνια

Λωτός (persimmon): 3-4 χρόνια

Μηλιά (apple): 2-5 χρόνια

Μουριά (mulberry): 2-3 χρόνια

Μουσμουλιά (loquat): 2-3 χρόνια

Νεκταρινιά (nectarine): 2-4 χρόνια

Ροδακινιά (peach): 2-4 χρόνια

Ροδιά (pomegranate): 4 χρόνια

Συκιά (fig): 2-4 χρόνια

Τζιτζιφιά (jujube): 3 χρόνια

Φιστικιά (pistachio): 5-7 χρόνια

Χαρουπιά (carob): 6-7 χρόνια

Ελπίζω να βρήκατε χρήσιμες αυτές τις πληροφορίες.

Τέτοιες πληροφορίες για τα δέντρα μας βοηθούν να καταλάβουμε τι συμβαίνει με τα δέντρα μας αλλά και να κάνουμε προγραμματισμό στις φυτέψεις ώστε να έχουμε συνεχώς παραγωγή.

Πηγή:

LEAF Network

Φωτογραφία:

Photo by Brienne Hong on Unsplash

Tags: ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ • ΑΧΛΑΔΙΑ • ΒΕΡΙΚΟΚΙΑ • ΔΕΝΔΡΑ • ΔΕΝΤΡΑ • ΕΛΙΑ • ΚΕΡΑΣΙΑ • ΚΗΠΟΣ • ΛΕΜΟΝΙΑ • ΜΑΝΤΑΡΙΝΙΑ • ΜΗΛΙΑ • ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ • ΡΟΔΑΚΙΝΙΑ • ΡΟΔΙΑ • ΣΥΚΙΑ

Το άρθρο Πόσα χρόνια ζουν τα καρποφόρα δέντρα; εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.