Καλλιέργεια Άγριων Χόρτων Αρχεία - Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση

Κάρδαμο: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Thu, 12 Apr 2018 00:00:00 +0000

Το κάρδαμο είναι φυτό μονοετές, της οικογένειας των σταυρανθών. Καλλιεργείται πολύ εύκολα, αναπτύσσεται γρήγορα και αντέχει στις καιρικές δυσμένειες. Έχει φύλλα άφθονα με πολλές σχισμές συγκεντρωμένα σε ροζέτες. Το στέλεχος παρουσιάζεται κάπως ενωρίς και διακλαδίζεται, κάνει δε άνθη λευκά και σπόρους κοκκινωπούς.Η καλλιέργεια του κάρδαμου γίνεται αποκλειστικώς για τα φύλλα του, τα οποία έχουν γεύση ελαφρώς καυστική και διεγερτική της ορέξεως, χρησιμοποιούμενα για αυτό ως είδος αρτύματος πρώτης τάξεως.Ο τρόπος της καλλιέργειας του κάρδαμου είναι απλούστατος. Ευδοκιμεί σε όλα τα εδάφη. Σπέρνεται σχεδόν καθ’ όλο το έτος- μόνο κατά το καλοκαίρι πρέπει η σπορά να γίνεται υπό σκιά, για να μη σποριάζουν γρήγορα Για αυτό, για να υπάρχει μια συνεχής συγκομιδή η σπορά πρέπει να γίνεται κλιμακωτά, κάθε 10 — 15 ημέρες.Ο σπόρος σπέρνεται πυκνά και σκεπάζεται πολύ ελαφρά με φυτόχωμα, πιέζεται λίγο και ποτίζεται όταν είναι ανάγκη. Βλασταίνει με καταπληκτική ταχύτητα, τουλάχιστο σε 24 ώρες, με θερμοκρασία κανονική. Ύστερα από μερικές εβδομάδες μπορεί να αρχίζει η συγκομιδή των φύλλων, τα οποία κόπτονται με το νύχι, κοντά στο λαιμό καθενός φυτού.Για να αποκτώνται φύλλα πολλά και τρυφερά πρέπει τα ποτίσματα να ενεργούνται συχνά.Το κάρδαμο συναντάται επίσης άγριο αυτοφυόμενο σε αφθονία όπου υπάρχουν πολλά νερά, στα αυλάκια και τα ποτάμια, μπορεί επίσης να πολλαπλασιαστεί και με μοσχεύματα, σε σκιερές θέσεις.Τα φύλλα περιέχουν ιώδιο, θείο, σίδηρο, φώσφορο. Οι ιατροί τα συνιστούν ως διουρητικά και καθαρτικά.Παραγωγή απόρου
Για το αυτό το σκοπό αυτόν αφήνονται μερικά φυτά να αναπτυχθούν σε αραιές αποστάσεις. Όταν σποριάσουν κάμπτονται τα στελέχη τους μόλις κιτρινίσουν, αφού δε ξηραθούν υπό σκιά κοπανίζονται ελαφρώς και ξεχωρίζονται οι σπόροι.Ποικιλίες κάρδαμου

Κάρδαμο κοινό.—Τύπος αγρίου, με φύλλα πολύ σχισμένα.

Κάρδαμο κατσαρό.—Με φύλλα πολύ σχισμένα και κατσαρά.

Κάρδαμο νάνο κατσαρό.—Με φύλλα κοντά και γεύση δυνατή.

Κάρδαμο πλατύφυλλο.—Με φύλλα πλατεία και ολόκληρα, και γεύση εξασθενημένη.

Κάρδαμο ωχρό. — Με φύλλα κάπως χρυσίζοντα.

Το άρθρο Κάρδαμο: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Χηνοπόδιο: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Mon, 04 Jul 2016 00:00:00 +0000

Το καλοκαιρινό σπανάκι
Είδη Χηνοποδίων της Ελληνικής χλωρίδας, υπάρχουν περί τα 11 τα οποία είναι γνωστά με τις κοινές ονομασίες βρωμόχορτα, βρωμούσαι και στριγγλόχορτα στην Κεφαλλονιά. Είναι της τάξεως των Χηνοποδιωδών.
Πάντα αυτά όπως και άλλα εξωτικά, μπορούν να ευδοκιμήσουν και σε εμάς. Αυτό είναι είδος Αμερικανικής προελεύσεως, εισαχθέν στις παραμεσόγειους χώρες, όπως και στην κεντρική Γαλλία.Βοτανικοί χαρακτήρες
Φυτό ετήσιο ή πολυετές ύψους 0.50-0.70 εκατοστά. Στελέχη ανορθωμένα και κλαδώδη. Φύλλα μόλις μισχοφόρα και όρθια, επιμήκη, λεπτυνόμενα στα δύο άκρα, οδοντωτά ή ολόκληρα, λεπτά, αδενώδη και χρώματος ανοικτού πρασίνου. Ανθίζει κατά Ιούλιο ή Αύγουστο, τα δε άνθη είναι σε σχήμα φυλλωδών στάχεων. Κάλυκας κλειστός. Σπέρματα στίλβοντα, λεία με άκρα αμβλεία.Καλλιέργεια-ΠολλαπλασιασμόςΤο Χηνοπόδιο πολλαπλασιάζεται με την σπορά, η οποία γίνεται την άνοιξη. Αυτή λαμβάνει χώρα σε πρασιές ή απευθείας επί τόπου. Προτιμάται η σπορά σε σπορείο, διότι αυτή δίνει καλά αποτελέσματα, με όλη την δυσκολία της μεταφυτεύσεως. Οι σπόροι οι οποίοι σπέρνονται εντός πρασιών καλύπτονται με λίγο χώμα ή δεν σκεπάζονται καθόδου. Πιέζουμε τους σπόρους επί του χώματος, με ένα ξύλο ή με μια σανίδα.Κατά την εκτέλεση της σποράς, απλώνουμε επί των πρασιών, ποσότητα αραιής αχυρώδης κοπριάς, για να μην παρασυρθούν οι σπόροι από τις βροχές και τα ποτίσματα και να μη βρέχεται το χώμα υπερβολικά, καθώς και να μη σκληραίνεται το χώμα από τις ηλιακές ακτίνες. Η σπορά γίνεται αραιά, για να αναπτυχθούν καλά τα φυτά. Εάν είναι πυκνή προβαίνουμε σε αραίωση, όταν αυτά φυτρώσουν.Προετοιμασία του εδάφους
Τούτο οργώνεται πολλές φορές για τους γνωστούς λόγους. Χαράσσονται αυλάκια, εντός των οποίων φυτεύουμε. Αναλόγως της φυτείας μικρής ή μεγάλης, η εργασία αυτή θα γίνει με το χέρι ή με το ιπποσκαλιστήριο και μεταξύ των αυλακιών θα αφεθούν αποστάσεις. Προκειμένου περί εργασίας γενομένης με το ιπποσκαλιστήριου οι αποστάσεις αυτές θα είναι 0.80 εκατοστά.Φύτευση
Τα φυτά θα φυτευτούν με κενά 0.40 εκατ. Επειδή η φύτευση θα γίνει τον Ιούνιο, παρίσταται ανάγκη ποτίσματος των φυτών κατά το φύτευμα, διότι χωρίς αυτό πολλά από αυτά αποξηραίνονται και η φυτεία συχνά αποτυγχάνει αν όχι εξ ολοκλήρου, εν μέρει.Φροντίδες που δίνονται στην φυτεία
Κατά την ανάπτυξη των φυτών, δεν θα λείψουν τα σκαλίσματα και τα βοτανίσματα.Συγκομιδή
Αυτή συντελείται κατά το τέλος Σεπτεμβρίου. Κόβουμε από την ρίζα, το φυτό και το προϊόν φέρεται στο αποξηραντήριο.Μέρη χρησιμοποιούμενα
Ολόκληρο το φυτό (Χηνοποδίου πόα-Herba Chenopodii), χωρίς την ρίζα και τα χονδρά στελέχη. Χρησιμοποιούνται επίσης και οι καρποί.Φαρμακευτικές ιδιότητες
Το φυτό είναι στομαχικό και διεγερτικό, οι δε καρποί ανθελμιντικοί.

Το άρθρο Χηνοπόδιο: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Σπαράγγια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Wed, 15 Oct 2014 00:00:00 +0000

Στην Ελλάδα γνωρίζουμε τα άγρια σπαράγγια που βρίσκονται στους αγρούς και στα ακαλλιέργητα εδάφη. Στην Ευρώπη καλλιεργείται. Η σύσταση μιας σπαραγγοφυτείας είναι δύσκολη και απαιτεί κάποια έξοδα, αλλά τα εισοδήματα τα αναπληρώνουν στο πολλαπλάσιο. Η σπαραγγοφυτεία διαρκεί και παράγει από 20 έως 30 χρόνια.Προτιμούν το στεγνό και αργιλοαμμώδες έδαφος
Ανοίγεται λάκκος με βάθος 91 εκατοστών, πλάτος 122 εκατ. και μήκος όσο είναι επιθυμητό. Στο βάθος του ρίχνεται ένα στρώμα από ροκανίδια ή κοχύλια κοπανισμένα, από πάνω ένα στρώμα χώματος, μετά ένα στρώμα κοπριάς, πάλι ένα στρώμα χώματος και πάλι ροκανίδια κ.λ.π., πατώντας καλά το χώμα. Όταν υπολείπεται 30,5 εκατοστά αντί για ροκανίδια ρίχνουν αναμεμιγμένο χώμα με χωνεμένη κοπριά και γεμίζεται το υπόλοιπο μέρος με αυτό το μείγμα.Είναι απαραίτητη αυτή η προετοιμασία του εδάφους για τις ρίζες του φυτού που προχωρούν βαθιά. Αν το έδαφος είναι υγρό και σφικτό, ο λάκκος πρέπει να γίνει βαθύτερος και να ρίχνονται πέτρες έτσι ώστε να διευκολυνθεί η δίοδος των νερών ανάμεσά τους, γιατί αν μείνουν στον πυθμένα θα βλάψουν τις ρίζες των σπαραγγιών.Αφού γεμίσει ο λάκκος, ανοίγονται μικρές τρύπες που απέχουν μεταξύ τους 15 εκατ. με βάθος 6 δάχτυλα. Σε αυτές τον Μάρτιο φυτεύονται τα φυτά των σπαραγγιών που βγαίνουν από το σημείο που είχαν φυτευτεί πριν από ένα χρόνο. Χρειάζεται προσοχή για να απλωθούν καλά οι ρίζες τους και σκεπάζονται γύρο στα 10 δάχτυλα με καλό και ψιλό χώμα ή με χαντάκια καθαρισμένα και με παρόμοιο παχύ χώμα. Σε κάθε ένα τοποθετείται ένα ξύλο έτσι ώστε να μην πατηθούν. Τέτοιους λάκκους ή σπαραγγοφυτείες συνήθως κάνουν δύο ή και περισσότερες.Τον 1ο χρόνο σκαλίζουν τη γη για να εξολοθρευτούν τα άγρια χόρτα καθώς και η αγριάδα. Στους μεγάλους καύσωνες πρέπει να ποτίζονται πού και πού. Τον Νοέμβριο κόβονται οι ξεραμένοι κορμοί των βλασταριών και σκαλίζονται τα φυτά.Την επόμενη άνοιξη ανοίγονται τα σπαράγγια και σκεπάζονται με 3 δάχτυλα κηπαίας γης, πάνω στην οποία απλώνονται 5 δάχτυλα καλοχωνεμένης κοπριάς. Όλο δε το μέρος σκεπάζεται με άλλα 5 δάχτυλα καλού χώματος. Αυτό είναι αναγκαίο για να υψωθεί το έδαφος, που θα κατακάθεται κάθε χρόνο και για να σκεπαστούν τα σπαράγγια, για να βγάλουν βλαστάρια που θα πρέπει να βρίσκονται σχεδόν παραχωμένα. Σκαλίζεται, καθαρίζεται το μέρος από τα παρασιτικά φυτά και ποτίζονται τα φυτά και αυτό τον χρόνο όπως και τους επόμενους. Το παραπάνω αναφερόμενο σκέπασμα του εδάφους (κηπαία γη, κοπριά και καλό χώμα) πρέπει να γίνει και τον 3ο χρόνο όπως και το κόψιμο των ξερών κομματιών. Μετά τον πρώτο χρόνο αρχίζουν να φαίνονται τα βλαστάρια αλλά δεν κόβονται για να μην αδυνατίσει το φυτό. Κόβονται το φθινόπωρο αφού ξεραθούν.Τον 3ο χρόνο αρχίζει το κόψιμο των δυνατότερων βλασταριών με μέτρο και μέχρι τα μέσα Μαΐου.
Τον 4ο χρόνο γίνονται οι εργασίες όπως και στα προηγούμενα χρόνια και κόβονται περισσότερα βλαστάρια μέχρι τον Ιούνιο.
Τον 5ο χρόνο βλαστολογούνται τα φυτά μέχρι τον Ιούλιο και δεν μένουν πλέον στην σπαραγγοφυτεία παρά μόνο τα ισχνά και αδύνατα βλαστάρια.Στο εξής το έδαφος έχει κατακαθίσει αρκετά και δεν έχει ανάγκη υπερύψωσης. Κάθε χρόνο βγαίνουν 3-4 δάχτυλα γης από την επιφάνεια και μπαίνει χωνεμένη κοπριά μέχρι να σκεπαστούν τα φυτά.Κάθε φθινόπωρο κόβονται επίσης 2 δάχτυλα πάνω από την επιφάνεια τα ξεραμένα σημεία τους και ποτίζονται όσο χρειάζονται τα φυτά. Όπου δεν υπάρχουν φυτά σπαραγγιών, σπέρνονται αμέσως σπόροι στα λακκάκια. Αυτά τα φυτά καθυστερούν ένα χρόνο πιο πολύ αλλά έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και είναι πιο καρπερά. Σε κάθε τρύπα μπαίνουν 2 ή 3 σπόροι και αφού φυτρώσουν αφήνεται μόνο ένα φυτό. Το σκάλισμα και το πότισμα γίνεται όπως και όταν φυτεύονται τα σπαράγγια. Αυτοί που βλαστολογούν τα σπαράγγια πρέπει να κόβουν μόνο τα χοντρά και καλά βλαστάρια 3 δάχτυλα μέσα στη γη, προσέχοντας να μην βλάψουν όσα έχουν αρχίσει να βγαίνουν.Ένα σπαραγγώνας με 100 ρίζες διαδοχικά βλαστολογούμενος μπορεί να δίνει κάθε μέρα 1 καλό πιάτο για 5μελή οικογένεια για δυο μήνες (Μάιο – Ιούνιο).
Τα καλλιεργούμενα σπαράγγια είναι χοντρότερα και νοστιμότερα από τα άγρια. Στην Ευρώπη τα τρώνε κυρίως βραστά με λαδόξυδο ή βουτυράλευρο.

Το άρθρο Σπαράγγια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Σπανάκι: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Thu, 18 Sep 2014 00:00:00 +0000

Τα σπανάκια είναι φυτά μονοετή, της οικογένειας των χηνοποδωδών. Καλλιεργούνται μόνο για τα φύλλα τους, τα οποία αποτελούν υγιεινή τροφή, ως περιέχοντα πολύ σίδηρο και άλλες θεραπευτικής ιδιότητες.
Αναλόγως των ποικιλιών που ανήκουν, τα φύλλα είναι λεπιδοειδή ή καρδιόσχημα, πλατειά, μεγάλα, και βλασταίνουν όλα μαζί σε τούφες πυκνές ή ανοικτές. Τα άνθη είναι μικρά πρασινωπά και πάντοτε χωρισμένα τα αρσενικά από τα θηλυκά, σε άλλες ρίζες. Δηλαδή είναι φυτά δίοικα. Οι σπόροι είναι ξυλώδεις, στρογγυλοί ή ολίγον ανώμαλοι με 2-4 μικρές άκανθες.Τα σπανάκια ευδοκιμούν σχεδόν παντού, εκτός από τα πολύ βαριά ή πολύ αμμουδερά εδάφη. Ιδιαιτέρως όμως αγαπούν και δίνουν πλούσιο και τρυφερό φύλλωμα στα δροσερά και σύσκια μέρη, αρκεί να είναι γόνιμα ή επαρκώς λιπασμένα. Ως καλλίτερο λίπασμα θεωρείται η κοπριά, γιατί τα σπανάκια έχουν ανάγκη από πολύ άζωτο. Πρέπει επομένως να δίνεται σε μεγάλη δόση 3 – 4000 οκάδ. στο στρέμμα και να σκεπάζεται λίγο πριν γίνει η σπορά. Από τα χημ. λιπάσματα, αξιοσύστατος είναι ο τύπος 6-8-8, σε ποσό 80 — 100 οκάδ. στο στρέμμα, από δε τα απλά, οι δόσεις 15 – 20 οκάδ. Νιτρικού νατρίου, 50 – 60 οκάδ. υπερφωσφορικού και 20 – 25 οκάδ. θειικού καλίου.Η προετοιμασία του εδάφους, εκτός από την λίπανση, συνίσταται στα αναγκαία οργώματα ή σκαψίματα, ώστε να ψιλοχωματιστεί καλά το χώμα και στο απαραίτητο ισοπέδωμα, αφού διαιρεθεί σε βραγιές, είτε σποριές.Η σπορά των σπανακιών γίνεται απ’ ευθείας επί τόπου, στα πεταχτά ή κατά γραμμές, οι οποίες ν’ απέχουν η μία της άλλης 25 – 30 πόντους. Οι σπόροι πρέπει να ρίχνονται πολύ αραιά και να σκεπάζονται σε βάθος 2 – 3 πόντους. Κατόπιν δε να πατιούνται, ώστε να έρχονται σε καλή επαφή με το χώμα.Σε μικρές εκτάσεις το σκέπασμα γίνεται με τσαπί ή τσουγκράνα, σε μεγάλες δε με τη σβάρνα, το δε πάτημα με κύλινδρο. Για να μη ταρατσώνει το χώμα, καλό είναι να σκεπάζεται με λίγα χόρτα, άχυρα ή φυτόχωμα.
Σ’ ένα στρέμμα τόπο απαιτούνται 3 – 5 οκάδ. από το στρογγυλό σπανακόσπορο και 5 – 8 οκάδ. από τον ακανθωτό, δηλαδή, 2-3 δραμ. για κάθε τετραγωνικό μέτρο, περίπου.Η σπορά αρχίζει από τον Αύγουστο και μπορεί να εξακολούθηση μέχρι τον Μάρτιο. Για να υπάρχει συνεχής παραγωγή η σπορά πρέπει να γίνεται τμηματικά, κάθε 15 – 20 ημέρες και σ’ ανάλογες εκτάσεις, σύμφωνα με τις ανάγκες της κατανάλωσης. Συνήθως, η σπορά γίνεται σε βραγιές ή σποριές μεγάλες, καλοδουλεμένες και εντελώς ισοπεδωμένες για να ποτίζονται εύκολα, όταν είναι ανάγκη.
Μετά την βλάστηση, πρέπει να δίδεται το πρώτο σκάλισμα, μόλις τα φυτά αποκτήσουν 3 – 4 φύλλα, κατόπιν δε να επακολουθεί το δεύτερο μετά 2 – 3 εβδομάδες. Κάποτε χρειάζεται και τρίτο σκάλισμα, ιδίως, όταν παρουσιάζονται πολλά ζιζάνια (άγρια χόρτα).Κατά τα σκαλίσματα μπορεί να γίνεται και χρήση νιτρικού νατρίου 15 – 20 οκ. στο στρέμμα, σε 2 – 3 δόσεις. Τούτο επιβάλλεται κυρίως για φυτά που είναι κάπως αδύνατα και μικρά. Κατά την διάρκεια της βλαστήσεως δεν πρέπει να λείψει ποτέ η υγρασία από το έδαφος’ γι’ αυτό όταν επικρατή ξηρασία, πρέπει να δίνονται συχνά και άφθονα ποτίσματα, άλλως όταν τα φυτά διψάσουν σταματούν την ανάπτυξη των φύλλων και αρχίζουν ν’ ανθίζουν.
Για τις χειμερινές καλλιέργειες, που τα σπανάκια έχουν σπουδαία κατανάλωση και τιμές μεγάλες, πρέπει να προφυλάσσονται από τις παγωνιές με ψάθες, άχυρα κλπ. ή να γίνεται η σπορά τους σε ζεστές θέσεις.Η συγκομιδή των σπανακιών, συνήθως, γίνεται 2 – 3 μήνες μετά την σπορά, αναλόγως της εποχής και των ποικιλιών. Κατ’ αυτήν κόπτονται τα μεγαλύτερα φύλλα και δένονται σε μάτσα, είτε ξεριζώνονται τα φυτά εξ ολοκλήρου. Γενικώς, οι πρώιμες σπορές αποδίδουν μεγαλύτερη παραγωγή φύλλων παρά οι όψιμες. Πάντως οι αποδόσεις εξαρτώνται και από τις ποικιλίες.Η συγκαλλιέργεια των σπανακιών συνηθίζεται, στις μεν πρώιμες σπορές με κρεμμύδια, μαρούλια, σκόρδα κλπ., στις δε καλοκαιρινές με αγκινάρες, κουκιά, καρότα κ. ά. Στην αμειψισπορά πρέπει ν’ ακολουθούν τα σκαλιστικά φυτά ή τα σιτηρά και να επανέρχονται στην ίδια θέση μετά 2 – 3 έτη.Παραγωγή απόρου
Για την απόκτηση σπόρου καλού, πρέπει να διατηρούνται τα πιο εύρωστα φυτά, κατ’ αποστάσεις 40 – 60 πόντους, και κατά προτίμηση, από την σπορά του Αύγουστου-Σεπτεμβρίου. Εξ αυτών, μόλις τα θηλυκά άνθη δέσουν τούς καρπούς τους, πρέπει, τα αρσενικό φυτά να αφαιρούνται ως άχρηστα για να υποβοηθείται ο φωτισμός και ο αερισμός των πρώτων καλλίτερα.
Όταν ωριμάσουν, κατά Ιούλιο-Αύγουστο, τότε κόβονται οι καρποφόροι κλαδίσκοι ή ξεριζώνονται ολόκληρα τα φυτά, και αφήνονται σε μέρος σκιερό για να αποξηρανθούν. Ο αποχωρισμός, κατόπιν των σπόρων γίνεται μ’ ένα ελαφρό κοπάνισμα. Η βλαστική δύναμη τους διαρκεί 3 – 5 χρόνια.Ποικιλίες σπανακιώνΥπάρχουν, κυρίως, δύο κατηγορίες σπανακιών η μία με απόρους στρογγυλούς και ομαλούς και η άλλη με απόρους ανώμαλους και ακανθωτούς. Η πρώτη είναι πιο βελτιωμένη και παραγωγικότερη η δε δεύτερη πιο ασθενική στο ψύχος και την ξηρασία.Οι σπουδαιότερες ποικιλίες, από τη κατηγορία των ομαλών σπανακιών είναι:

Σπανάκια Ολλανδίας. Τα φύλλα αυτών γίνονται πολύ πλατειά και ζωηρά, χαρακτηριστικώς ολίγον καβουριασμένα.

Σπανάκια βυροφλάϊ. Αυτά αποκτούν πολλά και πολύ μεγάλα πλατειά φύλλα, με ωραίο βαθύ πράσινο χρώμα. Είναι η καλλίτερη ποικιλία αλλά απαιτητική.

Σπανάκια καλοκαιρινά. Τα φύλλα έχουν χρώμα ζωηρό πράσινο και μεγαλώνουν πολύ αργά’ είναι ποικιλία παραγωγική κατάλληλη για καλοκαιρινή καλλιέργεια.Από τη κατηγορία των ακανθωτών σπανακιών, οι συνηθέστερες ποικιλίες είναι:

Σπανάκια κοινά. Τα φύλλα των είναι μικρά και στενά, σε τούφες πυκνές. Είναι ποικιλία χειμερινή.

Σπανάκια Αγγλίας. Αυτά αποκτούν φύλλα μεγάλα και πλατειά, με βαθύ πράσινο χρώμα.

Ασθένειες σπανακιού
Τα σπανάκια δεν έχουν πολλές αρρώστιες. Ως τόσο, κάποτε παρουσιάζονται και προξενούν ζημίες.Η Μελίγκρα
Παρουσιάζεται στα φύλλα, με καιρό υγρό και ψυχρό, τα όποια κατσαδιάζει. Καταπολεμείται με σκέτη διάλυση σαπουνιού (2 – 3 οκ. σαπούνι σε 100 οκ. νερό).Ο Περονόσπορος
Κάνει στα φύλλα βούλες ασπρουδερές και τα αχρηστεύει. Ευνοείται με καιρό υγρό και ζεστό. Καταπολεμείται με ραντίσματα βορδιγαλείου πολτού (1 %), αλλά στην αρχή πολύ πριν χρησιμοποιηθούν τα φύλλα.

Το άρθρο Σπανάκι: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Μάραθος: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Fri, 07 Mar 2014 00:00:00 +0000

Ο μάραθος καλλιεργείται για τον σπόρο του που μεταχειρίζονται για μυρωδικό σε μερικά φαγητά, πιο πολύ όμως είναι χρήσιμος στη βιομηχανία. Από τέλεια ώριμο και ξηραμένο μαραθόσπορο βγάζουν εσέντζα (5 τις εκατό), χρήσιμη στα σαπούνια, φάρμακα, στη κατασκευή του ούζου και σ’ άλλα ποτά αντί εσέντζα γλυκάνισου. Τις περισσότερες όμως φορές στην κατασκευή του ούζου μεταχειρίζονται το μαραθόσπορο αποστάζοντας τον με την σοΰμα.Στις διδαχτικές περιοδείες μου ως νομογεωπόνος Αργολίδος και Κορινθίας και κατόπιν Αχαΐας και Ήλιδος 1920-1925, παρατήρησα στην Κορινθία και στην Ηλεία το Μάραθο να φυτρώνει μονάχο του ανάμεσα στα χαντάκια μα και σ’ άλλες επαρχίες έτσι γίνεται μόνο του.Χλωρά και σποριασμένα κλωνιά του μάραθου από τους αρχαίους ελληνικούς χρόνους βάζουν για μυρουδιά στις πράσινες τσακιστές ελιές. Στην αρχή που τα βλαστάρια είναι πολύ τρυφερά τα μαγειρεύουν για λαχανικό και κάνουν άριστο φαγητό μ’ αρνίσιο κρέας του γάλακτος.Στη περίσταση όμως που θέλουμε να καλλιεργήσουμε ποτιστικό μάραθο σε λαχανόκηπο πρέπει να προτιμούμε το ιταλικό σόι που λέγεται Φινόκιο και σπέρνεται για λαχανικό από το φθινόπωρο ίσαμε την άνοιξη.Ένα στρέμμα δίνει 100-160 οκ. σπόρο και αν το φουσκίσουμε με μπόλικη κοπριά που δυναμώσαμε με το χημικό λίπασμα 0-12-6 ή του ρίξουμε σκέτο χημικό λίπασμα 6-8-8 και το ποτίσουμε εάν μπορούμε σε μεγάλη ξηρασία, θα έχουμε διπλό εισόδημα. Το καλύτερο σόι για παραγωγή σπόρου είναι μάραθο το πικρό {Fenouil amer). Τα ευρωπαϊκά σποροπωλεΐα πωλούν τέτοιο σπόρο.Πως καλλιεργείται ο μάραθοςΟ μάραθος θέλει χωράφι που να έρχεται στα αμμουδερό και να είναι νοτερό, μα να μην κρατάει νερά ή ισκιώνεται από δένδρα ή βγάζει πολλά χόρτα.
Το χωράφι αυτό το οργώνουμε μέχρι το φθινόπωρο που θα σπαρθεί, τρεις φορές ως μια πιθαμή βαθιά με γερμανικό αλέτρι και του κάνομε κατόπι 1-2 σβαρνίσματα με σιδερόσβαρνα για να τριφτούνε τα χώματα και να ισιώσει. Τελευταία σπέρνουμε το μάραθο (το φθινόπωρο) ανακατωμένο με ψιλή ποταμιά άμμο για να πέφτει κανονικά.Και τον σπέρνουμε, σαν το σιτάρι, στα πεταχτά με το χέρι και τον σκεπάζουμε με σιδερόσβαρνα. Και σε περίσταση που μπορούμε να ποτίζουμε το χωράφι φτιάνουμε αμέσως με το σκέπασμα του σπόρου, τα χαντάκια και το χωρίζουμε σε βραγιές.
Ο σπόρος πρέπει να είναι περσινής εσοδείας και για να σπείρουμε ένα στρέμμα θέλουμε 1 ½ – 2 οκάδες σπόρο. Όπως το γλυκάνισο το ίδιο και το μάραθο που έχει όμοια με αυτό καλλιέργεια, όταν μεγαλώσει ως μια πιθαμή το βοτανίζουμε ή το σκαλίζουμε για να χαλάσουμε τα χόρτα και τ’ αργέψουμε κιόλας αφήνοντας ίσαμε 1 ½ πιθαμή απόσταση ρίζα από ρίζα.Μπαίνοντας η άνοιξη και πριν ανθίσει κάνουμε ακόμη ένα σκάλισμα ή βοτάνισμα. Το μάραθο δεν θέλει πολλά νερά, όταν όμως τύχει να μην βρέξει διόλου την άνοιξη και μπορούμε να το ποτίσουμε του δίνουμε 1-2 νερά για να το γλυτώσουμε από την ξηρασία.Ο σπόρος του δεν ωριμάζει για μιας και για αυτό θερίζεται λίγο κατά ολίγο και κάπως αγουρωπός, για να μην τινάζεται και να έχει ωραίο χρώμα.
Θερίζοντας τον κάνουμε δεματάκια, τα στήνουμε όρθια στο αλώνι και όταν ξεραθούνε καλά τα αλωνίζουμε με κόπανο επάνω σε λιόπανα. Όταν έχουμε σπείρει πολύ μάραθο το αλωνίζουμε με άλογα όπως τη βρώμη.
Όσο είναι στο αλώνι δεν πρέπει να βραχεί γιατί ο σπόρος μαυρίζει και χάνει την εμπορική του αξία. Ο μαραθόσπορος σαν μυρωδάτος σπόρος που είναι, πρέπει να σιγουρεύεται σε κιβώτιο καλά κλεισμένο για να μη φεύγει η μυρωδιά του. Στην Επτάνησο το μάραθο λέγεται και φινόκιο.

Το άρθρο Μάραθος: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Σκόλυμος: Καλλιέργεια και φαρμακευτικές ιδιότητες

Παναγιώτης Ιωάννου — Wed, 04 Dec 2013 00:00:00 +0000

Αυτό το λαχανικό ο σκόλυμος είναι άγνωστο σε εμάς σήμερα, αλλά τρωγόταν από τους παλιούς κατά τον Διοσκουρίδη (Το φύλλο του μοιάζει με της άγριας αγκινάρας και από αυτό τρώνε τους βλαστούς του αφού τους ασπρίσουν, όπως τρώνε τους βλαστούς από τη θαλασσοκράμβη και τα σπαράγγια.Επιστημονικό όνομα: Σκόλυμος ο στικτός-Scolymus maculatus, Scolymus hispanicus L.
Αγγλικές ονομασίες: Spanish oyster plant, Spanish Golden-thistle
Κοινές ονομασίες: σκόλυμος, σκόλυμπος, ασκόλυμπρος, σκολίμπρι, σκόλιαντρος, ασπράγκαθο, σπαράγγι.
Οικογένεια: Αστεροειδών (Asteraceae)Περιγραφή
Έχει φύλλα τα οποία βρίσκονται στο ενδιάμεσο μεταξύ του χαμαιλέοντα και του ονομαζόμενου λευκού αγκαθιού, πιο σκούρα όμως και πιο παχιά. Βγάζει παχύ βλαστό γεμάτο με φύλλα, πάνω στον οποίο βρίσκεται ένα αγκαθωτό κεφάλι. Η ρίζα από κάτω είναι σκούρα και παχιά, η οποία έχει τις φαρμακευτικές ιδιότητες (1).
Είναι διετές ή πολυετές φυτό, που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο ύψος. Έχει βαθιά χοντρή ρίζα και χοντρό κεντρικό βλαστό. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά και αγκαθωτά. Ανθίζει το καλοκαίρι και το βρίσκουμε παντού σε όλη την Ελλάδα σε ακαλλιέργητα εδάφη σε χαμηλό υψόμετρο.Καλλιέργεια (2)
Στην Ευρώπη που το κλίμα δεν ευδοκιμεί για να καλλιεργήσουν σκόλυμο το χειμώνα σε ανοιχτό μέρος, τον σπέρνουν κάτω από κιβώτια με υαλοσκεπή όταν επιθυμούν να τον φάνε πρώιμα. Εμείς στο κλίμα της Ελλάδας μπορούμε να τον σπείρουμε σχεδόν όποτε θέλουμε στα περιβόλια μας.Η γη πρέπει να είναι καλά δουλευμένη και παχευμένη. Τον σπέρνουν κατευθείαν στο έδαφος ή σε ξεχωριστό μέρος και τον μεταφυτεύουν. Τα φυτά πρέπει να απέχουν περίπου 2 πόδια αναμεταξύ τους. Τα σκαλίζουν τα παραχωματώνουν και τα σκαλίζουν συχνά.
Αφού μεγαλώσουν, διαλέγουν μια καλή ημέρα, τα δένουν με δύο ή τρία δέματα άχυρου, και τα κουκουλώνουν με αχώνευτη και στεγνή κοπριά, με τέτοιο τρόπο, ώστε να μείνουν μόνο έξω ανοιχτές οι άκρες των φύλλων. Αν ο καιρός είναι πολύ ζεστός, ρίχνουν νερό κάθε δύο μέρες στο κέντρο του φυτού για να επισπεύσουν το άσπρισμα , το οποίο τελειώνει περίπου σε 20 ημέρες και τότε τα κόβουν, καθαρίζουν τα φύλλα τους, τα πουλούν ή τρώνε τα γουλιά και τα κοτσάνια τους.Χειμερινή καλλιέργεια
Τους χειμωνιάτικους σκόλυμους αντί να τους τυλίξουν με κοπριά, τους κουκουλώνουν με χώμα και τότε ασπρίζουν γρηγορότερα. Τους βγάζουν δε όταν φοβούνται τον πάγο και τους αποθηκεύουν στο υπόγειο όπου ασπρίζουν φυσικά. Όταν όμως ασπρίσουν σε χώμα, πρέπει να φαγωθούν αμέσως γιατί σαπίζουν. Για αυτό πρέπει να παραχώνουμε μόνο αυτούς που θέλουμε για κατανάλωση.Συγκομιδή σπόρου
Τους σκολύπους εάν θέλεις να τους κρατήσεις για σπόρο, τους κόβεις κατά τον Δεκέμβριο οχτώ δάχτυλα ψηλά και τους παραχώνεις έως την άνοιξη. Τότε τους σκεπάζεις και τους καλλιεργείς μέχρι να βγάλουν σπόρο.Είναι δύο είδη σκόλυμων: Οι ακανθώδεις και οι χωρίς. Οι πρώτοι είναι οι καλύτερα καλλιεργήσιμοι και νομίζω πως ότι χωρίς να ζητήσει κανείς σπόρο από την Ευρώπη, μπορεί να συλλέξει από τους άγριους σκόλυμους και να τον σπείρει στον κήπο του, να επιμεληθεί τα φυτά όπως άνωθεν και θα τα καταφέρει να συγκομίσει βλαστούς τρυφερούς και νοστιμότατους.Συγκομιδή άγριων φυτών: Τα νέα τρυφερά φύλλα πριν γίνουν ακανθωτά και οι τρυφεροί βλαστοί του μαζεύονται από το χειμώνα έως την άνοιξη. Το φθινόπωρο μαζεύεται η ρίζα και οι σαρκώδες ράχες των φύλλων του.Φαρμακευτικές ιδιότητες του σκόλυμου

Η ρίζα από κάτω είναι σκούρα και παχιά, η οποία έχει τις φαρμακευτικές ιδιότητες.

Βρασμένη σε κρασί, ενδείκνυται σε όσους έχουν τις μασχάλες τους και το υπόλοιπο σώμα τους δύσοσμο.(1)

Προκαλεί επίσης πολλά και δύσοσμα ούρα (1).

Πέτρες-Νεφρών-Χολής
Το ζουμί όμως από τα βρασμένα σκολύμπρια (ρίζες και φύλλα) το πίνουν όσοι έχουν πέτρες στα νεφρά, οπότε πίνουν ζουμί κρύο 3-4 φορές την ημέρα, από ένα ποτήρι του κρασιού και σε λίγες ημέρες βγαίνουν οι πέτρες από την ουρήθρα.
Το ίδιο ζουμί ωφελεί πολύ και στις πέτρες τις χολής, οπότε ο άρρωστος πίνει από ένα ποτήρι του νερού από το ρόφημα αυτό, το πρωί νηστικός επί 10 – 15 ημέρες συνέχεια(3).Άλλες ιδιότητες
Παλιοί ( Lewis, Λινναίος, Giribert κ. ά.) και νέοι φυσιοθεραπευτές συνιστούν τη χρησιμοποίηση όλου του φυτού (ανθισμένου) ως περίφημο φάρμακο εναντίον της ατονίας των πεπτικών οργάνων, της ανορεξίας, καθώς αυξάνει τις εκκρίσεις του στομαχιού και της χολής.Είναι επίσης χρήσιμο κατά της γενικής ατονίας του οργανισμού, ιδιαίτερα εκείνης που συνοδεύει τους διαλείποντες πυρετούς ή εκείνης που ακολουθεί τα εξανθηματικά νοσήματα, καθώς και εναντίον του ίκτερου, Το αφέψημα του κνίκου χρησιμοποιείται και εξωτερικά στα άτονα, τα γαγγραινώδη και καρκινώδη έλκη, όπου παίζει το ρόλο του καθαριστικού και τονωτικού.
Τέλος, χρησιμοποιείται κατά της κράμπας, ενώ είναι και γαλακταγωγό (αυξάνει τη ροή του γάλακτος).(6)

Το άρθρο Σκόλυμος: Καλλιέργεια και φαρμακευτικές ιδιότητες εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Σινάπι: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Tue, 29 Oct 2013 00:00:00 +0000

Το σινάπι σπέρνεται στο τέλος του καλοκαιριού σε προετοιμασμένες πρασιές και μαζεύεται όλο το χειμώνα. Στην Ελλάδα μπορεί να σπαρθεί τον Οκτώβριο για χόρτο και την Άνοιξη για σπόρο. Αν σπαρθεί στο καιρό του ή βγει από μόνο του, η φύση το μεγαλώνει από μόνη της.Απαιτούνται 300-400 γραμμάρια σπόρου ανά στρέμμα ή 2-3 δράμια στα 10 τετραφωνικά μέτρα. Σπέρνεται στα πεταχτά μαζί με άλλα λαχανικά όπως π.χ. τα παντζάρια. Σήμερα καλλιεργούν το σινάπι στους λαχανόκηπους μόνο για τα τρυφερά φύλλα τους που γίνονται πολύ νόστιμα βραστά με λαδόξυδο. Επίσης μαγειρεύεται με κρέας.Υπάρχουν δύο είδη σιναπιού, του ενός ο σπόρος είναι μελαχρινός και του άλλου κίτρινος που ονομάζετε και λευκό σινάπι.
Το φυτό κατατάσσετε στο γένος της κράμβης και καλλιεργείτε στην Ευρώπη για τους σπόρους του (κόκκους), με τους οποίους φτιάχνουν την μουστάρδα. Αφού ωριμάσει καλά ο σπόρος τον μαζεύουν, τον αλέθουν, τον ζυμώνουν με ξύδι ή με μούστο, βάζοντας και φυλάγοντάς το σε γυάλινα δοχεία καλά ταπωμένα και κλεισμένα.Το λευκό σινάπι καλλιεργείτε και σαν ζωοτροφικό φυτό. Στην Γαλλία το σπέρνουν μετά το θέρισμα πάνω σε σωρούς από σιτοκαλάμη, 5 έως έξι πόδια ο ένας του άλλου και στους σωρούς αυτούς φυτεύουν και παραχώνουν με ανάβαθο όργωμα. Αν ακολουθήσουν βροχές φυτρώνει αμέσως και αυξάνει πολύ. Σε δύο μήνες κόβεται και δίνεται στα γελάδια που το νοστιμεύονται πολύ.
Το σινάπι είναι από τα καλύτερα μελισσοκομικά φυτά

Το άρθρο Σινάπι: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Αντίδια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Wed, 09 Oct 2013 00:00:00 +0000

Τα αντίδια ή κιχώρια είναι λαχανικά διετή, που ανήκουν στην οικογένεια των συνθέτων. Τα φύλλα τους είναι ανώμαλα και κατσαρά, χαρακτηριστικούς πολυσχιδή και εντελώς όμοια με τα κατσαρά μαρούλια. Τα άνθη είναι μικρά και έχουν χρώμα βιολέ, οι δε σπόροι λεπτοί και μυτεροί στη μια άκρη. Τα αντίδια καλλιεργούνται μόνο για τα φύλλα τους, τα οποία τρώγονται νωπά ως σαλάτα, ή χρησιμοποιούνται στη μαγειρική. Έχουν τις ίδιες απαιτήσεις που ζητούν τα μαρούλια. Μπορούν να σπαρθούν σε όλες τις εποχές, εκτός της θερινής.Σπορά αντιδιών Στα θερμά μέρη η σπορά γίνεται από τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο και εξακολουθεί όλο το χειμώνα, στα δε ορεινά και ψυχρά, επιτυγχάνει καλλίτερα όταν γίνει την άνοιξη. Πάντως, η σπορά πρέπει να κανονίζεται σύμφωνα με τους τοπικούς όρους, επειδή τα αντίδια φοβούνται το κρύο, από το οποίο καταστρέφονται. Προκειμένου για πρώιμη ή εντατική καλλιέργεια, η σπορά πρέπει να εκτελείται σε θερμοσπορεία.Οι σπόροι ρίχνονται πυκνοί και σκεπάζονται πολύ ελαφρά, μόλις 1-2 χιλ. μ. το πολύ. Αμέσως πατιούνται προσεκτικά και ραντίζονται καθημερινώς, ώσπου να βλαστήσουν. Όταν αποκτήσουν 5-6 φύλλα μεταφυτεύονται σε χλιαρά θερμοσπορεία αραιότερα, εκεί δε αφού παραμείνουν 2-3 εβδομάδες, μεταφυτεύονται πάλι σε θαλπωρά ή ψυχρά θερμοσπορεία, ακόμη αραιότερα όπου και μένουν μέχρι της κατανάλωση τους. Τα θερμοσπορεία στα όποια γίνεται η καλλιέργεια, πρέπει να σκεπάζονται πάντοτε με ψάθες, ώστε να μη έχουν πολύ φως οπότε τα’ αντίδια αποκτούν χρώμα υπόλευκο. Για τον ίδιο σκοπό, μόλις η ανάπτυξη αυτών προχωρήσει, τα φύλλα πρέπει να συμμαζεύονται και να δένονται ελαφρά με ράφια ρίζα προς ρίζα.Σπορά αντιδιώνΓια ανοικτή καλλιέργεια αντιδιών, η σπορά γίνεται την άνοιξη, Μάρτιο-Απρίλιο, απ’ ευθείας σε βραγιές, οι οποίες, κατά προτίμηση να βρίσκονται σε σύσκιες τοποθεσίες. Η προετοιμασία του εδάφους συνίσταται σε 1- 2 καλά σκαψίματα, ώστε να τριφτή τελείως το χώμα, και στην ανάλογη λίπανση. Καλύτερη πρέπει να θεωρείται η κοπριά, σε ποσό 3 – 4000 οκ. κατά στρέμμα, είτε σε μικρότερο ποσό, αλλά κατόπιν σκορπίζεται και νίτρο. Η λίπανση αυτή πρέπει να εφαρμόζεται πριν της σποράς, και ν’ ανακατεύεται καλά με το χώμα κατά το τελευταίο σκάψιμο.Η σπορά γίνεται στα πεταχτά ή κατά γραμμές και πολύ πυκνά, γιατί πολλοί σπόροι δεν φυτρώνουν. Πρέπει να ρίχνονται 150-200 δράμια στο στρέμμα, τουλάχιστον. Σκεπάζονται ελαφρά 1-2 χιλ. μ, με φυτόχωμα και πατιούνται λίγο, ώστε να έρθουν σε τέλεια επαφή με το χώμα. Κατόπιν επακολουθούν κανονικά ραντίσματα με ποτιστήρι, έως ότου αποκτήσουν 3-4 φύλλα. Τότε, μεταφυτεύονται σε άλλες βραγιές ή επάνω στα φρύδια αυλακιών, κατ’ αποστάσεις 20-25 πόντους φυτό με φυτό. Πολλοί κηπουροί δεν μεταφυτεύουν, αλλά τα αφήνουν στη θέση τους, αρκούμενοι μόνο στη αραίωση που κάνουν περιοδικώς καθ’ όσον αναπτύσσονται και ξοδεύονται.Οι κατόπιν περιποιήσεις των αντιδιών συνίστανται σε ποτίσματα και μερικά σκαλίσματα. Τα ποτίσματα πρέπει να είναι συχνά και άφθονα, για να γίνονται τα φύλλα πλούσια και τρυφερά, τα δε σκαλίσματα να εκτελούνται εγκαίρως, πριν μεγαλώσει πολύ το φύλλωμα.
Η συγκομιδή στην ανοιχτή καλλιέργεια αρχίζει το Μάιο και εάν η σπορά εφαρμόζεται διαδοχική, μπορεί να εξακολουθήσει μέχρι του Νοεμβρίου ή και περισσότερο.Παραγωγή απόρου
Για την απόκτηση σπόρου αντιδιών πρέπει να διαλέγονται τα ζωηρότερα και καλύτερα φυτά και κατά προτίμηση από την σπορά της ανοίξεως. Αφού ανθίσουν, κόβονται οι κορυφές τους μαζί με τα ακρινά άνθη και αφήνονται μόνον εκείνα της βάσης, τα οποία δίνουν πάντοτε και τους χονδρότερους σπόρους. Όταν ωριμάσουν και τα μητρικά κλαδιά ξηραθούν, κοπανίζονται ελαφρά, οπότε οι σπόροι αποχωρίζονται. Συνήθως η συγκομιδή των σπόρων πραγματοποιείται τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Η βλαστική τους δύναμη διαρκεί 8-9 χρόνια.Ποικιλίες αντιδιών
Τα αντίδια παρουσιάζουν κυρίως, τρία είδη, τα κατσαρά, τα πλατύφυλλα και τα άγρια ή ραδίκια, τα όποια διακρίνονται επίσης σε διάφορες ποικιλίες και παραλλαγές. Τα κατσαρά αντίδια χαρακτηρίζονται από τα πολύ σχισμένα, πολύ κατσαρά και στενά φύλλα, με κοτσάνι μάλλον λεπτό. Οι σπουδαιότερες ποικιλίες αυτών είναι τα αντίδια της Ρουένης, τα κατσαρά του χειμώνα, τα κατσαρά καλοκαιρινά κ. α.

Το άρθρο Αντίδια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Αντράκλα: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Mon, 30 Sep 2013 00:00:00 +0000

Η αντράκλα ή γλιστρίδα ή χλουμίτσα, είναι κοινότατο λαχανικό μονοετές, που ανήκει στην οικογένεια των πορτουλακοδών. Τα φύλλα και οι βλαστοί της είναι χονδροί και τρυφεροί, με γεύση χαρακτηριστική υπόξυνη. Τα άνθη είναι μικρά κίτρινα, οι δε σπόροι λεπτοί και μαύροι σαν μπαρούτι.
Η αντράκλα χρησιμοποιείται νωπή ή βρασμένη, ως είδος σαλατικό, συνήθως δε και στη μαγειρική.Τρώγεται ωμή σαλάτα με λαδόξιδο και κρεμμύδια ή προσθέτετε στη ντοματοσαλάτα. Γενικά μπορεί να αντικαταστήσει τα μαρούλια σαν πράσινο λαχανικό. Μαγειρεύεται και γίνεται βρασμένη γιαχνί κατσαρόλας.Η καλλιέργειά της είναι απλούστατη. Ευδοκιμεί σε μέρη δροσερά, σύσκια και καλοκοπρισμένα. Η σπορά γίνεται αργά, κατά τον Απρίλιο-Μάιο, αφού ο καιρός ζεστάνει καλά. Οι σπόροι ρίχνονται στα πεταχτά ανακατεμένοι με λίγο χώμα η με λεπτή άμμο και σκεπάζονται μόλις 1-2 χιλ. με καλά κοσκινισμένο φυτόχωμα. Κατόπιν, πατιούνται ελαφρά και ραντίζονται συχνά, καθ’ εκάστη, μέχρις ότου βλαστήσουν. Όταν προχωρήσει η ανάπτυξη των νεαρών φυτών, πρέπει να αραιώνονται, αν είναι πολύ πυκνά και να σκαλίζονται 1-2 φορές τουλάχιστο στην αρχή, πριν σκεπαστεί το μέρος.Οι υπόλοιπες περιποιήσεις συνίστανται στα αναγκαία ποτίσματα, τα οποία πρέπει να είναι τακτικά και άφθονα, για να μη σκληρύνονται τα φύλλα από την ξηρασία.
Η συγκομιδή αρχίζει μετά 1-1.2 μήνα από τη σπορά. Κατά αυτή, είτε διαλέγονται και κόπτονται οι μεγαλύτεροι βλαστοί, καθ’ όσον αναπτύσσονται για να γίνουν άλλοι ή ξεριζώνονται ολόκληρα τα φυτά. Οι σπόροι, για να είναι καλοί, πρέπει να μαζεύονται από τις ζωηρότερες και πλατύφυλλες μάνες και από τούς πρώτους καρπούς που γίνονται και ωριμάζουν.Ποικιλίες αντράκλας

Αντράκλα πράσινη, με φύλλα πιο μεγαλύτερα και χονδρότερα παρά ή αυτοφυής γρια.

Αντράκλα ωχρή, με φύλλα ωχρόλευκα.

Αντράκλα ωχρή πλατιά, με φύλλα φαρδιά κιτρινωπά, ή οποία θεωρείται και ως καλλίτερη για καλλιέργεια.

Ασθένειες
Οι συνηθέστερες αρρώστιες στις αντράκλες είναι η λευκή σκωρίαση (cystopus canditus). Σχηματίζει στα φύλλα μικρές φουσκάλες άσπρες από τις όποιες βγαίνει μια σταχτιά σκόνη. Ευνοείται με καιρόν υγρό και θερμό. Καταπολεμείται με ραντίσματα βορδιγαλλείου πολτού (1 οκ. θεϊκού χαλκού και 1 οκ. ασβέστη σε 100 οκάδ. νερό). Ως τόσο όμως δεν πρέπει να γίνεται χρήσης τού μέσου αυτού, επειδή τα φύλλα και οι βλαστοί καταναλίσκονται χλωρά. Το καλλίτερο είναι να ξεριζώνονται τα άρρωστη μένα φυτά και να καίονται.Φαρμακευτικές ιδιότητες-Το λαχανικό με τα περισσότερα ω3!Η αντράκλα έχει ιδιότητες στυπτικές και ψυκτικές.
Όταν γίνει κατάπλασμα μαζί με κριθάλευρο, βοηθά τους πονοκεφάλους, τις φλεγμονές των ματιών και των υπολοίπων μελών, την καούρα του στομαχιού, το ερυσίπελας και τον πόνο της ουροδόχου κύστης.
Όταν τρώγεται: καταπραΰνει την αιμωδία των ούλων, την καούρα και την καταρροή του στομαχιού και των εντέρων, θεραπεύει και το τσούξιμο των νεφρών και της ουροδόχου, καταστέλλει τις ερωτικές ορμέςΠαρόμοιες επιδράσεις έχει και ο χυμός της, όταν πίνεται. Κάνει καλό και στους πυρετούς, στις στρογγυλές λεβίθες, την αιμόπτυση, τη δυσεντερία, τις αιμορροΐδες και τα δαγκώματα του σαπίτη.
Προστίθεται με ωφέλεια και στα οφθαλμικά φάρμακα, ενώ γίνεται κλύσμα των εντέρων που έχουν καταρροή και της μήτρας που τσούζει.
Γίνονται επίσης με αυτόν μαζί με ροδόμυρο πλύσεις, για τους πονοκεφάλους που οφείλονται σε φλόγωση, ενώ είναι και καθαριστικό των εξανθημάτων του κεφαλιού μαζί με κρασί.
Μαζί με κριθάλευρο μπαίνει ως κατάπλασμα πάνω στα τραύματα που παθαίνουν γάγγραινα.

Το άρθρο Αντράκλα: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.

Λαχανίδες-σέσκλα: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Παναγιώτης Ιωάννου — Mon, 23 Sep 2013 00:00:00 +0000

Οι λαχανίδες ή σέσκλα είναι φυτά της οικογενείας των χηνοποδωδών που μοιάζουν εξαιρετικά με τα παντζάρια. Η διαφορά έγκειται, στο ότι αυτές έχουν ποιο μεγάλα φύλλα, κοτσάνια πλατυτέρα και πρασινωπά και δεν κάνουν ρίζες χονδρές ούτε σαρκώδεις όπως εκείνα. Καλλιεργούνται μόνο για τα φύλλα τους, τα οποία τρώγονται βρασμένα. Οι λαχανίδες αντέχουν πολύ στο κρύο και για αυτό θεωρούνται ως χορταρικά του χειμώνα.Ευδοκιμούν σε χώματα δροσερά, βαθιά και γόνιμα ή πολύ κοπρισμένα. Η σπορά τους γίνεται κατά Μάρτιο- Απρίλιο ή Αύγουστο-Σεπτέμβριο, απ’ ευθείας επί τόπου είτε σε σπορεία.
Κατά την πρώτη περίπτωση η σπορά γίνεται σε προετοιμασμένες βραγιές, στα πεταχτά ή κατά γραμμές και πάντοτε αραιά. Οι σπόροι σκεπάζονται πολύ ελαφρά με κοπρόχωμα και ποτίζονται, αφού προηγουμένως πατηθούν λίγο. Τα ποτίσματα εξακολουθούν τακτικά μέχρις να βλαστήσουν. Όταν τα νέα φυτά αποκτήσουν 4-5 φύλλα αραιώνονται κατ’ αποστάσεις 15-20 πόντους και σκαλίζονται.Κατά τη δεύτερη περίπτωση, η σπορά γίνεται σε καλοκοπρισμένο σπορείο, και αφού βλαστήσουν και αποκτήσουν σχετικό ανάστημα, μεταφυτεύονται σε βραγιές η σε σειρές, κατά αποστάσεις 30-40 πόντους. Η τελευταία μέθοδος είναι προτιμότερη, γιατί αποκτούν περισσότερο φύλλωμα.Οι καλλιεργητικές περιποιήσεις αποτελούνται από 2-3 σκαλίσματα και ποτίσματα άφθονα, για να αποκτάται μεγάλο και τρυφερό φύλλωμα. Για το σκοπό αυτό είναι πολύ αξιοσύστατη η χρήση νιτρικού νατρίου 14-16 οκ. στο στρέμμα, σε τρεις δόσεις, πάντοτε, κατά τα σκαλίσματα.Η συγκομιδή αρχίζει το φθινόπωρο και εξακολουθεί μέχρι της επομένης ανοίξεως. Για τη κατανάλωση κόβονται τα μεγαλύτερα φύλλα διαδοχικώς ή ξεριζώνονται και χρησιμοποιούνται ολόκληρα τα φυτά, από το λαιμό και επάνω.Παραγωγή σπόρου
Προς παραγωγή σπόρου, πρέπει να διαλέγονται τα πιο ζωηρά φυτά, τα οποία διατηρούνται ανέπαφα ή μεταφυτεύονται το φθινόπωρο σε κατάλληλο μέρος. Κατά το επόμενο καλοκαίρι όταν καρποφορήσουν, κόβονται οι καρποφόροι κλαδίσκοι, και αφού ξηραθούν κοπανίζονται για να αποχωρισθούν οι σπόροι. Η βλαστική τους δύναμη διαρκεί 3-5 χρόνια.Ποικιλίες σέσκλων

Λαχανίδες κοινές. Κάνουν πολλά φύλλα, με κοτσάνια όμως στενά. Αντέχουν πολύ στο κρύο και την ξηρασία. Είναι η πιο εξαπλωμένη ποικιλία.

Λαχανίδες ξανθές. Τα φύλλα και τα κοτσάνια γίνονται πολύ μεγάλα και πλατειά, με χαρακτηριστικό ξανθό χρωματισμό. Τα κοτσάνια διατηρούνται υποπράσινα.

Λαχανίδες πράσινες. Τα φύλλα καθώς και τα κοτσάνια έχουν εξαιρετικό πλάτος και διατηρούν πράσινο βαθύ χρωματισμό. Πρόκειται περί εκλεκτής αλλά απαιτητικής ποικιλίας.

Ασθένειες σέσκλου
Οι αρρώστιες των λαχανίδων, είναι οι ίδιες πού προσβάλλουν τα παντζάρια και καταπολεμούνται με τον αυτόν τρόπο.

Το άρθρο Λαχανίδες-σέσκλα: σπορά φύτεμα καλλιέργεια εμφανίστηκε πρώτα στο Do-it.gr: Αυτάρκεια, DIY Κατασκευές & Επιβίωση.